🔹به واقع چرا باید مدیریت یک باشگاه اینقدر به خواسته ها بی توجه باشد؟ مدیریت باشگاهی همچون استقلال چرا باید احساس مسئولیت پذیری و سعی در برآورده ساختن انتظارات هواداران را نداشته باشد؟ چرا مدیران در باشگاه استقلال ترسی از برکناری ندارند؟ ترسی از بازخواست و اینکه چرا عملکردشان بد بوده است ندارند؟
🔹چرا باید باشگاهی همچون استقلال در طی یک دهه اخیر به اندازه انگشتان هر دو دست مدیرعامل به خود دیده باشد و دستاورد همه این مدیران تنها یک قهرمانی در لیگ و یک قهرمانی در جام حذفی بوده باشد؟ دستاورد منفی آنها هم حذف های متوالی از آسیا بدون انجام حتی یک بازی، بسته شدن پنجره نقل و انتقالات در فصل های متوالی، از دست دادن ستاره های تیم و عدم جذب جانشینان مناسب برای آنها و...و... .
🔹وقتی در انتخاب مدیرعامل برای باشگاه استقلال دقت و دلسوزی و توجه به عمل نمی آید و در طول مدیریت فرد مذکور از عملکرد آن بازخواست نمی شود، خب پر واضح است که این مدیر حس دلسوزی، حس انجام کار، حس برآورده کردن خواسته ها و تلاش برای کسب قهرمانی و ماندگار ماندن در تاریخ باشگاه را به خود نمی دهد.
🔹استقلال این فصل و مدیریت تازه وارد آن هم در طی همین چند هفته اخیر چنگی به دل نزده است و انگاری هیچ تفاوت چشمگیر و قابل ملاحظه ای نسبت به مدیریت قبلی حجت کریمی و مدیران گذشته همچون فتح الله زاده و فتحی و مددی و سعادتمند و...و... ندارد.
🔹هر چند باید منتظر بود و تیم استقلال را در فصل جدید به نظاره نشست و در کوران مسابقات عیار این تیم با مدیریت و کادرفنی اش را سنجید اما وقتی پیش فصل این باشگاه و این تیم اینگونه با ناامیدی و کلی نقص و کمبود شروع می شود باید از همین جا ابتدا و اواسط فصل را پیش بینی کرد.

۱۷ مرداد؛ روز خبرنگاران بی ادعایست که عاشق خبر رسانی هستند..
روز قلم بدستانی است که عاشق گرفتن قلم در دستان خودشان هستند حتی در این وادی مجازی و مجازی بازی و قلم را دوست دارند.
روز افرادی است که کم دیده می شوند اما همه را درنگاه ها وارد می کنند، به همه اجازه خودنمایی و عرض اندام می دهند.
17 مرداد تنها یک روز نیست، یک هفته است، یک ماه است و یک سال... تنها در یک روز خلاصه نمی شود.
هر 365 روز سال حتی ایام تعطیلش با خبرنگار عجین است.. هر 53 هفته سال، هر 12 ماه سال... و این خبرنگار است که می سوزد اما از بقیه خبر می سازد.
حرمت این قلم، حرمت این خبر، همچنان آنقدر پابرجاست که خیلی ها حتی اجازه دروغ پراکنی، اجازه خلاف نگاری، اجازه فریب اذهان را برای نگاه بیشتر، برای معروفیت بیشتر به خود نمی دهند.
و همچان این قلم است که با همه نداری ها همچنان باقی است، چون قلم به دست قلم بدست است و هرگز از بین نمی رود تا زمانی که قلم بدستانی هستند که آن را سراپا نگه داشته اند.
17مرداد یک روز نیست، اما به همین مناسبت این روز و مناسبت را به تمامی اهالی قلم، اهالی دوربین و خبررسانی و خبرنگاری تبریک و تهنیت عرض می کنم و امیدوارم که قلم و حرمت آن همچنان حفظ شود و ادامه دار باشد حتی در این وانفسای مجازی و مجازی بازی برای مشهوریت و معروفیت بیشتر عده ای... .

با تعویق مصلحتی و یک هفته ای آغاز فصل جدید و گذر زمان تا شروع واقعی لیگ تنها 4 روز باقیمانده است، چهار روزی که برای باشگاه استقلال و تیم استقلال و هواداران آنقدر زود و مثل برق و باد خواهد گذشت که به سان 4 ساعت خواهد بود.
استقلال هنوز تمام یاران خودش را نشناخته است، تعداد بازیکنان تازه وارد هنوز در هیات فوتبال ثبت قرارداد نکرده اند، تمدیدی ها هم همین طور، کادر فنی تنها چند روز است که دستیاران خارجی اش را شناخته و کنار خود می بیند و تنها تا شروع فصل جدید 4 روز باقیمانده است.
هفته های سخت و سنگین ابتدایی و بازی برابر نفت آبادان و ملوان و سپاهان در سه هفته اول فصل خیلی زود آبی پوشان را وارد کوران مسابقات می کند به طوری که وقت و زمان برای ارزیابی و شناخت تیم وجود ندارد، از سویی دیگر از دست دادن هر امتیازی در این هفته های ابتدایی می تواند تاوان سختی داشته باشد.
باشگاه استقلال این فصل که از مدیریت گرفته تا کادرفنی و نیمکت اش و همچنین بازیکنان یک خانه تکانی اساسی داده است حال با مدیریت جدید و کادر فنی تازه وارد و بازیکنانی که برای اولین بار قرار است با پیراهن آبی فصل جدید را استارت بزنند نیاز به توجه بیشتر دارند.
این روزها هیچ صدایی از مدیریت باشگاه شنیده نمی شود، درست برعکس مدیریت های گذشته که عشق مصاحبه بودند و هفته ای نمی شد که از آنها در خبرگزاری ها و کانال ها و شبکه های تلویزیونی مصاحبه ای منتشر نشود. شاید اگر به اندازه مصاحبه هایی یا وعده هایی که انجام می دادند می توانستند کاری مثبت ترتیب دهند حال اوضاع باشگاه و تیم استقلال بسیار بهتر و آرام بخش تر از اینها بود.
اما آقای خطیر انگار برعکس مدیران گذشته روش سکوت را در پیش گرفته است و انگاری نه علاقه ای به مصاحبه دارد، نه علاقه ای دارد که از عملکرد خود صحبتی به میان آورد و نه علاقه ای دارد که در رسانه ها دیده شود و از سویی دیگر کار مثبتی که بتوان از آن به نیکی یاد کرد و کمی به آینده تیم استقلال در فصل پیش رو امیدوار بود هم دیده نمی شود.
آقای خطیر به واقع نمی دانیم چه افکاری در ذهن خود دارید و قرار است برای باشگاه و تیم استقلال چه کار مثبتی انجام دهید اما استقلال فصل های گذشته به مدیران خود باخت، علت اصلی و واقعی از دست دادن جام ها جدا از اینکه بحث فنی بودند اشکال مدیریتی داشتند و جام هایی که از دست رفتند از بی توجهی و بی اعتنایی مدیران باشگاه بودند و اگر آقای خطیر دوست دارد که همچنان رویه مدیران ناموفق گذشته را در پیش بگیرد خودش خوب زمان خروجش از باشگاه را تعیین کرده است.

شاید لازمه داشتن یک تیم سرحال و قدرتمند و محکم داشتن مهره های لازم و قدرتمندی است و اگر یک تیم از داشتن اولین لازمه خود محروم باشد برای ساخته شدن یک تیم قدرتمند و ترسناک و محکم چه بسا راه سخت و پردردسر و طاقت فرسایی را باید بپیماید.
تیم استقلال هر چند نسبت به فصل گذشته تعداد مهره های خروجی اش از تعداد ورودی هایش بیشتر بوده است، اما اگر نیم نگاهی به بازیکنان جدا شده بیندازیم و بازیکنانی که به تازگی جذب این تیم شده اند به خوبی می توان به تفاوت کم نسبت به فصل گذشته و این فصل پی برد.
استقلال به جز از دست دادن دو مهره تاثیرگذار خود (یعنی محبی و قائدی) و جذب مهره هایی از جمله مهرداد محمدی و آریا برزگر و خالد آبادی تفاوت چندانی با تیم فصل گذشته از نظر مهره نکرده است و همچنان تیمی است که از داشتن بازیکنان ستاره که به تنهایی بتوانند در یک بازی نتیجه را به سود تیم خود جابه جا کنند محروم است.
به همین خاطر باید به تفکر سرمربی خود دل ببندد و با همین داشته های خود با تیم های پر مهره و خطرناک و حاضر و آماده مقابله کند، مقابله ای که شاید نابرابر باشد اما همین که استقلال به نام خودش می نازد و اینکه دلخوش به غیرت و تعصب جواد نکونام روی نیمکت تیمش است این غیرت و تعصب به درون زمین و بازیکنان منتقل شود تا یک استقلال دیدنی را در فصل آینده که با یک هفته تاخیر و تعویق از هفته آینده استارت خواهد خورد شاهد باشیم.
استقلال این فصل ناگزیر است حال که نمی تواند یک تیم پرستاره داشته باشد مثل دهه های گذشته با سلاح غیرت و تعصب به جنگ تیم هایی برود که خود را نسبت به فصل گذشته چندین برابر قدرتمندتر کرده اند تا شاید همچون دهه های گذشته این حربه باز پاسخ مثبت بدهد.

📝 حالا که استقلال نمی تواند یک تیم پرستاره داشته باشد باید مثل دهه های گذشته با سلاح غیرت و تعصب به جنگ تیم هایی برود که خود را نسبت به فصل گذشته چندین برابر قدرتمندتر کرده اند شاید همچون دهه های گذشته این حربه باز پاسخ مثبت بدهد.

اگر نیم نگاهی به خروجی ها و ورودی های این فصل نسبت به فصل گذشته بیندازیم خوب می بینیم که حداقل در ازای از دست دادن دو بازیکنی که در فصل گذشته لااقل ستاره تیم بودند (محبی و قائدی) بازیکنی در حد و اندازه آنها جذب نشدند.
هر چند استقلال در فصل گذشته آنچنان هم تیم پر ستاره ای نبود که حضور یا عدم حضور بیش از یکی دو بازیکن بخواهد در نتیجه و ترکیب تیم تاثیر مستقیم و واضحی داشته باشد اما اینکه انتظار می رفت استقلال هر فصل نسبت به فصل گذشته پیشرفت داشته باشد و اوضاع تیمی اش را بهتر کند اما متاسفانه اینطور نشد.
انگاری عده ای از بیرون نمی خواهند تا این تیم از بازیکن پر ستاره پر باشد، اینکه این تیم لااقل بازیکنان تاثیرگذار فصل گذشته اش را از دست ندهد و بتواند آنان را حفظ کند تا اینکه هم آن بازیکنان را از دست بدهد و هم از جذب جانشینان مناسب برای آنان ناتوان بماند.
استقلال هر فصل حسرت از دست دادن مهره های تاثیرگذار فصل گذشته اش را می خورد و فصل را به امید اینکه بتواند همچنان در کورس قهرمانی رقابت کند آغاز می کند و پشت سر می گذارد اما همین نداشتن بازیکنان مورد نیاز، عدم بدنسازی به موقع و نداشتن یک پیش فصل مناسب و...و... باعث می شود که هفته های پایانی به یکباره از رقابت خارج شود.
داستان استقلال یک دهه است که اینگونه پیش می رود و قرار نیست که اتفاق تازه و امید بخشی برای آن رخ دهد، استقلال همچنان از جذب بازیکنان پر ستاره محروم است و توانایی حفظ بازیکنان تاثیرگذار فصل گذشته اش را هم از خود سلب شده می بیند.

از آخرین حضور فتح الله زاده در یک برنامه زنده تلویزیونی به آن روزی برمی گردد که طرف مقابل ایشان قربانزاده نشسته بود و در یک گفتگو و برنامه جنجالی خیلی داستان ها رو شد و دو طرف داستان همدیگر را به بسیاری دلایل متهم کردند و قرار شد از فردای آن روز هر کدام از دو طرف برای اثبات حقانیت خود از دیگری شکایت کند.
فتح الله زاده بالاخره خیلی زود پس از فشارها و شعارهای هواداران مجبور به استعفا شد و از آن روز تا به امروز دیگر در تلویزیون آفتابی نشده بود تا اینکه دوباره داستان تکرار شد.
فتح الله زاده با آن اتفاقاتی که در حضور کوتاه مدت اش بر مسند مدیریت باشگاه استقلال انتظار می رفت حالا حالاها آفتابی نشود اما انگاری ایشان فراموش شدنی نیستند حتی اگر هواداران استقلال هم بخواهند ایشان را نبینند انگاری صدا و سیما نظر دیگری دارد.
هواداران استقلال از مدیران گذشته تیم شان دل خوشی ندارند و آمدن دوباره فتح الله زاده و باز پرداختن به سوالات و پاسخ های کلیشه ای و تکراری و حوصله سر بر فتح الله زاده طاقت شان را طاق کرده است.
واقعا دلیل دعوت و حضور فتح الله زاده در این برهه زمانی در یک برنامه زنده تلویزیونی چه فایده و چه ضرورتی داشت بر ما پوشیده است؟

تعویق یک هفته ای شروع فصل جدید شاید فرصتی خوب برای تیمی باشد که هنوز نتوانسته تعداد نفراتش را برای استارت فصل جدید تکمیل کند، برای تیمی که تازه کادرفنی اش را تکمیل کرده و مربی بدنساز به تیم اضافه شده است.
با اضافه شدن یکی دو بازیکن دیگر که چندان اسم و رسم دار نیستند و میانگین سنی شان تنها مقداری از عدد 20 بالا می رود، شاید بتوان گفت که قرار است این استقلال کم کم جان تازه ای بگیرد، کم کم بتواند خودش را پیدا کند و برای یک فصل سخت و سنگین و پرفراز و نشیب آماده شود.
استقلالی که این فصل هم بنا به گفته مدیرعاملش و هم با توجه به لیست نفراتش نمی توان آن را جزو مدعیان قهرمانی برشمرد اما قرار نیست جواد نکونام در اولین فصل حضورش با یک خاطره تلخ و بد در اذهان هواداران و دوستداران استقلال آن را سپری کند و به پایان ببرد.
استقلال حتی با نفرات تازه اش و حتی با نفرات گمنام هم استقلال است و همیشه جزو سه تیم بالای جدول بوده است حتی اگر مدعی رسیدن به قهرمانی نباشد که آن هم باید نشست و منتظر ماند و هفته های اول را سپری کرد تا این استقلال در کوران مسابقات محک بخورد و امتحانش را پس بدهد.
استقلال هر چند هفته های ابتدایی سخت و نفس گیری را پیش رو دارد و باز خطر از دست دادن امتیازهای حیاتی در همین هفته های نخست و عقب ماندن از کورس قهرمانی نسبت به دو تیم مدعی دیگر مانند پرسپولیس و سپاهان می تواند اواسط و اواخر فصل سخت تر و خطرناک تری را پیش روی استقلال قرار دهد اما باید منتظر ماند و این استقلال را از اواسط فصل بیشتر شناخت.
تیمی که هوادارانش حتی در این فصل مشتاق دیدنش هستند و هیچ گاه امیدشان را از آن ناامید نکرده اند و هیچ وقت از تیم محبوبشان روی گردان نخواهند بود قرار است کم کم جان بگیرد و آنگاه دیدن این استقلال با تفکر جواد نکونام برای خیلی ها دیدن دارد.

با افتخار از باز شدن پنجره نقل و انتقالاتی برای استقلال سخن به میان می آورند، از وعده حذف نشدن پیاپی برای فصل آینده از لیگ قهرمانان می دهند تا شاید مقداری تنها مقداری از بار سنگین مشکلات باشگاه استقلال بخاطر همین دو وعده سبک تر شود اما فعلا تنها در حد وعده.
اما هواداران استقلال گوششان از این همه وعده و وعید پر است، از وعده و وعید مدیران باشگاه، از وعده وزیر ورزش و حالا هم وعده رئیس فدراسیون در دیدارش با خطیر مدیریت استقلال از وعده های جدید رونمایی به عمل آورده شد.
استقلال با کوهی از مشکلات ریز و درشت که باعث شده نزدیک به یک دهه از قهرمانی ها دور بماند و خودش را در لابه لای مشکلات درگیر نشان بدهد نیازی به ترحم ندارد، هر چند نیاز به کمک دارد، کمکی که پر واضح است به تنهایی نمی تواند از پس این همه مشکلات مالی و غیر مالی برآید و نیازی به یک کمک بزرگ و پرقدرت دارد تا بتواند خودش را از بین این همه مشکل رهایی یابد.
اما وعده و وعید دادن هرگز آن خواسته ای نیست که نه هواداران آن را طلب کرده باشند و نه باشگاه استقلال بتواند به آن تکیه کند، اگر هم قرار است روزی روزگاری به واقع حتی گوشه ای از این مشکلات رفع شوند و باشگاه استقلال حتی برای لحظه ای نفسی به آرامی بکشد نیازی به منت ندارد، هیچ کسی نمی تواند بر باشگاه و تیم استقلال منت انجام کاری را بگذارد، کاری که عوامل متعددی باعث بوجود آمدن آن شدند و خود استقلال کمترین تقصیر را در ایجاد آن دارد.
استقلال منت نمی خواهد و اگر چنین بود مدتها قبل زیر منت بسیاری قرار می گرفت و اعتبارش را همان زمان از دست می داد، اما اعتبار استقلال حتی با داشتن کوهی از مشکلات مالی و غیر مالی هرگز ساقط نمی شود، اعتباری که نزدیک به 75 سال قدمت دارد و حتی با یک دهه دوری از قهرمانی و کمرنگ شدن دوران اوج از بین نرفته است.
اگر قرار است فدراسیون فوتبال یا وزارت ورزش یا هر ارگان یا فردی مشکلی از مشکلات بزرگ باشگاه استقلال کم کند خوب است خیلی سریع دست بکار شود تا قبل از اینکه دیر بشود و اصلا نیازی به بازگو کردن و در بوق و کرنا کردن کاری که هنوز انجام نشده است وجود ندارد، و از سویی دیگر هواداران استقلال هم خوب بحث قدردانی را می دانند و اگر قرار است گره ای از مشکلات ریز و درشت تیم محبوبشان باز شود حتما قدردان مسبب آن خواهند بود و رسم ادب را به جا خواهند آورد.

افراد می آیند و مدتی می مانند و مزه مدیریت باشگاه استقلال را می چشند و به معروفیت و مشهوریتی می رسند و پس از چند صباحی جای خود را به شخص دیگری می دهند و داستان همین طور تکرار می شود.
بدهی روی بدهی ها انباشته می شود، مشکل تازه ای به مشکلات انباشته شده و گذشته افزوده می شود و هیچ اتفاق خوشایند و تازه و جدیدی رخ نمی دهد.
ناکامی ها همین طور سال به سال به مدتشان افزوده می شوند و انگاری بصورت خودکار تمدید می شوند و قرار نیست یکجا بصورت موقت منقضی شوند و اوضاع طور دیگری رقم بخورد.
راه دوری نمی رویم از بازگشت چندباره فتح الله زاده به جانشینی آجرلو گرفته تا مدیریت چند ماهه حجت کریمی که خود از اعضای هیات مدیره بود تا انتخاب خطیر که امتحانش را در دوره فتحی پس داده بود و همچنان هیچ اتفاق خوشایند و امیدوار کننده ای رخ نمی دهد.
استقلال همچنان هر فصل در بازار نقل و انتقالات شکست می خورد، فصل را به بدترین شکل ممکن استارت می زند، آخر فصل هم به همان دلایل پیش فصل بد و ابتدای فصل بدتر خیلی زود از کورس رقابت برای قهرمانی خارج می شود.
انگاری قرار نیست داستان کهنه و قدیمی ۱۰ ساله به پایان برسد.. انگاری قرار نیست مشکلات حتی برای یک فصل کمتر شوند و به باد فراموشی سپرده شوند.. انگار یک ناجی، یک منجی و یک نجات دهنده قرار نیست از راه برسد و خیال استقلال را راحت کند.
و به واقع پر واضح است که آقایانی که خود را متولی و مسوول و سرپرست و آقا بالاسر استقلال می دانند هرگز دوست ندارند به این تیم رنگ آرامش بدهند.
هوادار استقلال هم به خیال اینکه این دوره با تغییر وزیر یا معاونش و بعدها با تغییر مدیریت ناکارآمد و هیات مدیره شکست خورده و بی فایده اوضاع تغییر خواهد کرد خود را امیدوار نشان می دهند اما هیچ وقت این داستان تکراری تغییر نمی کند.

در واقع استقلال فصل گذشته ستاره ای نداشت و اگر حرکات تکنیکی و انفرادی محبی و قایدی نبودند شاید همان امتیازهایی که باید را هم بدست نمی آورد اما از دست دادن حتی همین دو بازیکن و عدم جذب جانشینان مناسب هم برای نکونام می تواند موجب دردسر بزرگ شود.
استقلال این فصل درست همان استقلال فصل گذشته است منهای محبی و قایدی و به اضافه چند بازیکن تازه وارد دیگر که در نگاه اول به نظر می رسد در حد ستاره نیستند الا اینکه در کوران مسابقات با بازیهای درخشان خود بتوانند ستاره تیم استقلال شوند.
استقلال که فصل گذشته را در رده سوم به پایان برد قرار بود این فصل خود را تقویت کند تا ناکامی جام های از دست رفته خود را جبران کند اما با تیمی معمولی تر از تیم فصل گذشته فصل پیش رو را استارت خواهد زد.
حال نکونام مانده و تیمی که از ساپینتو به او رسیده و برایش آرزوهای بسیار دارد اما راه برای برآورده شدن این آرزو بسیار سخت و دشوار و شاید غیر ممکن باشد.
هواداران استقلال هر فصل امیدوار هستند و از تیم محبوبش انتظار دارند تا فصل بهتر و قدرتمندتری نسبت به فصل گذشته داشته باشند اما متاسفانه نه به خواسته خود می رسند و نه انتظاراتشان برآورده می شود.

نمی دانیم نکونام با چه شور و شوقی برای نشستن روی نیمکت استقلال این مسوولیت سخت و سنگین و بزرگ را پذیرفت؟ اینکه این نیمکت با نیمکت تیم های دیگر مثل فولاد و خونه به خونه و تیم های قبلی نکونام بسیار متفاوت است.
اینجا و روی این نیمکت (منظور استقلال است) برای هوادارانش نکونام با مجیدی، منصوریان، فکری، مظلومی و قلعه نوعی و...و... هیچ تفاوتی نمی کنند.
هواداران آبی از تیم محبوبشان نتیجه می خواهند، از تیم محبوبشان جام می خواهند حتی اگر در یک دهه گذشته سهم شان تنها یک جام قهرمانی لیگ بوده باشد.
برای هواداران استقلال نتیجه گرفتن حداقل در ۷ هفته ابتدای فصل و جمع کردن اکثر امتیازات این هفته ها برای حضور در کورس و عقب بیفتادن از صدر بسیار اهمیت دارد و هر نتیجه دیگری جز یک استارت قوی در هفته های ابتدایی عواقب سختی را به دنبال خواهد داشت.
درست است حق با نکونام است، چند هفته پیش و در زمان حجت کریمی، نکونام از عدم جذب بازیکنان مورد نظر خود و از در خطر بودن از دست دادن ستاره های تیمش هراس داشت و اینکه تمرینات تیمش را با یک سوم یارانش استارت زده است و...و... و اینکه و در طی حداقل یکی دو دهه اخیر این بدترین تیم تاریخ باشگاه است که تحویل گرفته است و قرار است لیگ فصل آینده را استارت بزند.
حق با نکونام بوده و هست و حتی با کنار رفتن حجت کریمی و روی کار آمدن مدیریت جدید اوضاع سامان نپذیرفت که هیچ بلکه هر روز که به شروع فصل جدید نزدیک و نزدیک تر می شویم سخت و پیچیده تر می شود.
اما برای هواداران آبی هیچ کدام از این رفتارها و عملکردها پذیرفته نیست و بسیار منتظر شروع فصل هستند تا تیم محبوبش را دوباره ببیند و هیچ بهانه ای برایش قابل قبول نیست و عقب ماندن از کورس را حتی در هفته های اول برنخواهد تابید.

به واقع چرا باید بازیکنی که بارها و بارها در فضای مجازی از هواداران و حضور مجدد در تیم محبوبش خداحافظی کرده و برایش به قول معروف ناز می کند دوباره بخواهد اینبار برعکس تمام گفته هایش در لیست قرار بگیرد و با او تمدید شود؟! جز اینکه استقلال قبل از شروع نقل و انتقالات به فکر تشکیل و بستن یک تیم قدرتمند بود و مهره های ناکارآمد خود را کنار بگذارد و نیروی جدید به کار بگیرد اما باز همه چیز برعکس شد تا مجبور باشد فعلا همین نفرات فصل گذشته خود را حفظ کند و با همین ها فصل آینده را استارت بزند.
تیم استقلال باید برای هر بازیکنی آنقدر خانه ناامنی باشد که حضور یا عدم حضورش تنها و تنها به توانایی های فنی و اخلاقی اش مرتبط باشد، نه اینکه مانند این فصل یا حتی چند فصل گذشته سرمربی تیم ناگزیر باشد به جای جذب بازیکن های مدنظر خود از تیم های دیگر به دلایل مشکلات مالی یا بسته بودن پنجره نقل و انتقالات به همان بازیکنان فصل گذشته تیم اکتفا کند حتی اگر تعدادی را هم از نظر فنی تایید نکرده باشد اما به دلیل کمبود بازیکن برای رسیدن به حد نصاب برای شروع فصل باید تیم با تعداد نفرات کامل بسته شود.
متاسفانه به احتمال بسیار زیاد هم بازیکن وقتی چنین موقعیتی را می بیند و می بیند که سرمربی باید با همان نفرات فصل گذشته تیمش را برای یک فصل دیگر راهی لیگ کند خیالش از بابت فیکس بودن در ترکیب راحت می شود و مطمئن می شود که یک فصل دیگر هم آبی پوش مانده است و کسی نمی تواند یا نمی خواهد او را از تیم کنار بگذارد، وقتی بازیکن چنین فریضه را در ذهن خود بپروراند و صد البته هم واقعیت داشته باشد باید هم به حال چنین تیمی تاسف خورد.
استقلال برای فصل آینده درست چنین موقعیتی را در حال تجربه کردن است و وقتی حسین حسینی و سعید مهری و چند بازیکن دیگر را کنار گذاشت تا جایگزین های مناسب تری که مدنظر جواد نکونام است جذب شوند و به دلایل بسیار چنین اتفاقی نیفتاد تا با بازیکنان کنار گذاشته شده که راهی هیچ چیز دیگری نشدند همچنان تمدید کنند و این چنین شد که فعلا استقلال برای تمامی بازیکنان فصل گذشته خانه ای امن است چون باشگاه ناگزیر به بقای آنان است.

مگر یک تیم چگونه می تواند منحل شود؟ مگر یک تیم چگونه می تواند از صحنه رقابت کنار برود و دیگر اسمی از خود بر جای نگذارد؟ مگر یک تیم چگونه می تواند دیگر هرگز نباشد و تفاوتی هم نمی کند که این تیم استقلال باشد یا پاس تهران یا همدان یا ...و... .
وقتی به یک باشگاه، به یک تیم آنقدر بی توجهی شود و طوفانی از بی اعتنایی روی آن هوار شود در طی سالیان سال پر واضح است که به ورطه ورشکستگی خواهد رسید، آن هم اگر استقلالی باشد که اگر مورد عنایت و توجه وزارت ورزش باشد هرگز به این روز نخواهد افتاد و رنگ این روز را نخواهد دید.
چه بدهی 600 میلیاردی و چه حتی بیشتر اگر بخواهد به معنای واقعی کلمه برای باشگاه استقلال باشد، هم می تواند توسط باشگاه و هم می تواند توسط وزارت ورزشی که خود متولی این باشگاه و تیم است تسویه شود و دیگر هیچ بدهی ای باقی نماند.. استقلال تنها در صورتی تا نابودی واقعی هیچ فاصله ای نخواهد داشت که همچنان مورد بی توجهی و بی مهری وزارت ورزش باشد.
همچنان تنها به انتخاب مدیران متوسط، ناکاربلد و دست و پا بسته دست بزند، همچنان به دنبال فروش بازیکن باشد و برای درآمدزایی به دنبال هیچ فکر اساسی و چاره واقعی نیفتد باشگاه استقلال دیگر آن باشگاه چند دهه گذشته نخواهد شد.. هر چند سخت، هر چند شاید باور نکردنی، اما این بی توجهی ها و بی اعتنایی ها و بی مهری ها در دراز مدت عواقب سخت و تلخ و جبران ناپذیری را برجای خواهد گذاشت.
به واقع اگر باشگاه و تیم استقلال صاحب چنین هواداران میلیونی و عاشق و متعصب نبود خیلی زودتر از اینها و حتی با بدهی کمتر از این عدد بدهی که توسط علی خطیر بیان شد به سرنوشت پاس تهران و همدان تبدیل می شد، اما به لطف داشتن میلیون ها هوادار متعصب و پیگیری آنها استقلال همچنان روی پای خود ایستاده است هر چند سخت اما همچنان پابرجاست.
کاش وزارت ورزش کمی دلسوزتر بود و توجه اش را نسبت به باشگاه استقلال بیشتر می کرد حتی اگر نام این تیم باب میلش نباشد، اما وقتی تصمیم می گیری که متولی دو باشگاه پایتخت باشید پس موظف هستید که نگاه عادلانه و مساوی تان برای هر دو تیم باشد و قرار نیست یک تیم روی کورس قهرمانی و موفقیت همچنان ادامه دهد و یک تیم دیگر در باتلاق گرفتار شود که خود به تنهایی قدرت بیرون آمدن از آن را نداشته باشد.

خبر تلخ اما واقعی است، نیازی هم به اطلاع نیست، متاسفانه هر مدیری که به عنوان مدیرعامل باشگاه انتخاب می شود اول از همه به خالی بودن حساب باشگاه و عدد بدهی ها و تعداد طلبکاران و مشکلاتی که وجود دارد اشاره می کند، شاید وعده و وعیدی هم برای حل مشکلات بدهد اما پس از مدتی او هم با یک بدهی اضافه شده از سمت خود کنار می رود و باز روز از نو، روزی از نو.
اینبار خطیر مدیریت جدید استقلال بدهی این باشگاه را بیش از ۶۰۰ میلیارد می داند و استقلال را به عنوان ورشکسته تحویل گرفته است.
آیا واقعا باشگاه استقلال با این همه بدهی برای چه مدیری لذت بخش است که با قبول مسوولیت حاضر می شود کوهی از مشکلات را به دوش بکشد و با ناتوانی و سپس اعتراض و گلایه و تجمع هواداران یا مجبور به استعفا بشود یا برکنار شود؟!
به واقع این صندلی مدیریت این باشگاه به قول علی خطیر ورشکسته چه چیز جذابی دارد که این مدیر حاضر می شود باز به این باشگاه وارد شود و نسبت به تجربه گذشته اش در یک پستی بالاتر قبول مسوولیت کند.
باشگاه استقلال مدیری می خواهد که بتواند با تمام بدهی های موجود و مشکلات مانند آوار ریخته شده آنچنان محکم بایستد و مثل یک جنگجو مبارزه کند که هواداران استقلال به وجودش افتخار کنند.
مدیری که حداقل در یک دهه گذشته باشگاه استقلال به خود ندیده است و هواداران آبی را هر فصل کلافه و سردرگم کرده است.