گذشت آن دورانی که همه از نام استقلال می ترسیدند و برای رویارویی و تقابل با آن هراس داشتند، گذشت آن دورانی که یک استقلال بود و یک لیگ و همیشه مشخص بود که استقلال بین دو تیم صدر جدول بود حال یا قهرمان می شد یا نایب قهرمان.
در طول این یکی دو دهه اخیر آنقدر استقلال به هر شکل و راهی تضعیف شد و تیم های دیگر قدرتمند شدند که دیگر هیچ اثری از آن استقلال قدرتمند و ترسناکی که حریفان از نام آن هراس داشتند وجود ندارد.
فاصله قهرمانی ها از هر یک فصل در میان به سه چهار فصل در میان تبدیل شد تا اینکه این اواخر به یک دهه رسید، از قهرمانی سال ۹۱ تا قهرمانی ۱۴۰۱.
تمام این سطرها و به قولی مقدمه را نوشتیم تا بگوییم که هواداران آبی چقدر دلتنگ آن فصل ها هستند؟ چقدر انتظارات شان از قهرمانی های نزدیک به هم تبدیل به خوشحالی از دو سه برد متوالی تبدیل شده است.
هوادارانی که آنقدر ناکامی به چشم خود دیده اند، آنقدر محرومیت های عجیب و غریب از آسیا به چشم خود دیده اند که برایشان بردهای متوالی هر چند خوشحال کننده است اما راضی کننده نیست.
هواداران آبی استقلال واقعی خودشان را می خواهند و دوست دارند، استقلالی که اگر بازیهایش را می برد این بردها در پایان فصل تبدیل به قهرمانی و کسب جام می شود.. استقلال وقتی استقلال می شود بردهای متوالی اش تبدیل به قهرمانی خواهد شد.
از آخرین دوره ای که بردهای متوالی استقلال تبدیل به قهرمانی شد دو فصل می گذرد، فصلی که استقلال به معنای واقعی کلمه بردهایش بوی قهرمانی می داد مهم بردهای پرگل نبود، مهم ۳ امتیاز و تداوم و استحکام بردها بود که قطع نمی شد تا به قهرمانی رسید.
حال با یک کپی برداری حتی سطحی هم می توان از آن تیم بهترین الگو را برداشت و تبدیل به یک قهرمانی دیگر کرد.

پس از برد پرگل در هفته اول برابر نفت آبادان انتظارات برای یک برد پرگل خانگی در هفته دوم بیشتر شد، اینکه استقلال می تواند خوب ببرد و همچنان در کورس بماند و عقب نکشد.
تساوی بازی تا دقیقه ۷۰ هرگز باب میل استقلالیها نبود، از دست دادن امتیاز در هفته دوم در روز برد دو تیم دیگر مدعی برای آبی پوشان می توانست سخت تمام شود.
تساوی و از دست دادن ۲ امتیاز آن هم در آزادی می توانست شروع حاشیه ای تازه برای آبی پوشان باشد که گل برتری همه چیز را ختم به خیر کرد.
فعلا و در هفته های نخست استقلالیها تنها تنها نیاز به برد و کسب امتیاز دارند، نیاز به اینکه در رقابت با دیگر مدعیان کم نیاورند و عقب نمانند.
از دست دادن امتیاز و پیشی گرفتن دیگر رقبا برای آبی ها در فصل های گذشته در هفته های پایانی که دل به امتیازهای ابتدای فصل داشت باعث حسرت و افسوس می شد که این فصل باید برای استقلالیها با تمام آن فصل ها فرق کند.
هر چند آبی پوشان نسبت به فصل گذشته نتوانسته در نقل و انتقالات به خواسته خودش برسد و تنها توانسته تیم فصل گذشته اش را بجز قایدی و محبی و غلامی حفظ کند اما همچنان برای هواداران یک تیم مدعی می تواند باشد که پابه پای دیگر رقبا حرکت کند.
استقلال از دو هفته ابتدایی شش امتیاز کامل بدست آورد تا در کنار سپاهان و پرسپولیس در مثلث بالای جدول بایستد و خودش را جزو مدعیان نشان دهد اما خودش خوب می داند که عیارش باید در برابر تیم هایی چون سپاهان و پرسپولیس و حتی تراکتور مشخص و سنجیده شود.
آنگاه هواداران این تیم می توانند بیشتر به تیمشان دلگرم شوند و این دلگرمی و امید تنها و تنها با بردهای سریالی و متوالی در ابتدای فصل امکان پذیر است، بردهایی که فعلا دو هفته ایست خوب پیش رفته و باید ادامه دار باشد.

به هر حال این ذوق و سلیقه و این برنامه ریزی سرتاسر مشکل دار برای آماده سازی ورزشگاه آزادی آن هم با شروع لیگ برتر یک کار شاق و خارق العاده ای است که تنها و تنها از عهده فدراسیون فوتبال و مسوولین نگهداری از اماکن ورزشی برمی آید.
اینکه این ساخت و سازها و تعمیرات تا چه مدت به طول خواهد انجامید و چند هفته از بازیهای دو تیم محبوب پایتخت قرار است همچنان بدون تماشاگر برگزار شود سوالی است که باید باز از مسوولین فدراسیون فوتبال پرسید.
اما بهترین تصمیم از اینکه نه باشگاه ها یعنی دو تیم استقلال و پرسپولیس و هوادارانشان از حضور تماشاگران محروم نشوند تغییر ورزشگاه از آزادی به ورزشگاه دیگری در پایتخت یا دستگردی یا...و... است.
استادیومی که هم امکان حضور تماشاگران را داشته باشد و هم کیفیت زمین چمن آن به مراتب بهتر از آزادی باشد. به واقع اگر قرار است تا چند هفته تعمیرات ورزشگاه آزادی به طول بینجامد انجام بازی در زمین چمن آن و اجبار دو تیم پایتخت نشین به برگزاری بازی بدون حضور تماشاگرانشان امری ناپسند و غیرمنطقی و نامعقول خواهد بود.
محروم کردن تماشاگران از دیدن بازیهای تیم های محبوبشان در شروع فصلی که مدتها انتظارش را کشیدند تا از راه برسد به دلیل عدم برنامه ریزی و مدیریت درست در زمان تعمیرات استادیوم از بدسلیقه ترین و زشت ترین تصمیماتی است که تنها و تنها از عهده مسوولین فوتبال ما برمی آید و بس‌.
حال شاید پرسپولیس در هفته اول و استقلال در هفته دوم مجبور شدند تن به این خواسته و تصمیم غلط فدراسیون فوتبال بدهند اما قرار نیست هفته سوم بازی پرسپولیس و هفته چهارم بازی استقلال و به همین منوال بازی های بعدی بدون هیچ تصمیم درستی همچنان در استادیوم در حال تعمیر و محروم از حضور تماشاگر برگزار شود انجام بپذیرد.
فریاد اعتراض پرسپولیسی ها پس از پایان بازی در هفته گذشته و به طور حتم استقلالی ها در بازی فردا باید منجر به تغییر استادیوم شود تا از این پس در تصمیمات این شکلی کمی ذوق و سلیقه و انصاف در نظر گرفته شود.

🔹به یک چشم برهم زدن هفته دوم از راه رسید، هفته ای که تیم های مدعی همچنان می برند، تیم هایی که هفته اول را با برد پشت سر گذاشتند این هفته هم پیروز شدند تا با 6 امتیاز در بالای جدول برای ایستادن در صدر با هم رقابت کنند حتی از همین هفته های ابتدای فصل.
🔹استقلال هم اگر می خواهد در همین هفته ها از صدر و کورس رقابت عقب نماند باید همچنان ببرد، به دنبال برد دوم خود باشد، به دنبال صدرنشینی به تنهایی خود باشد.
🔹رقابت در کورس حتی در همین هفته های ابتدای فصل برای تیم هایی که هدف شان قهرمانی است بسیار مهم تر و با اهمیت تر از تیم هایی است که هفته های اول را از دست می دهند و در اواسط یا اواخر فصل به دنبال کسب امتیاز برای باقی ماندن در کورس قهرمانی هستند.
🔹استقلال این فصل می تواند همچون دو فصل گذشته از ابتدای فصل امتیازها را یکی پس از دیگری کسب کند تا خیالش حداقل از اواسط یا اواخر فصل راحت باشد تا در صورت از دست دادن امتیاز در آن هفته ها باز دغدغه ای برای از دست دادن جایگاه خود در بالای جدول و بویژه صدر جدول نداشته باشد.
🔹صدر نباید حتی از همین هفته دوم از دست دادنی باشد، استقلال از ابتدای فصل در صدر ایستاد و این صدرنشینی را دوست دارد و به هر قیمتی دوست ندارد که خیلی زود با از دست دادن امتیاز این صدرنشینی را از دست بدهد. استقلال باید همچنان ببرد و ببرد و ببرد و به هیچ نتیجه ای جز برد فکر هم نکند.

انگار بازار افشاگری ها قواعد و قوانین خاص خودش را دارد و تا زمانی که در سمتی حضور داری بیان واقعیت ها آنطور که در نگاه شخص می گذرد با زمانی که دیگر در آن سمت نیستی و قرار است واقعیت ها را باز از نگاه خود همان شخص بیان شود به اسم افشاگری طوری دیگری است و آن زمان اشکال ندارد.
اما متاسفانه وقتی مدیری چه در زمان مدیریت خود و بویژه پس از مدیریتش در برخی از امور و کمی ها و کاستی ها و مشکلات خودش را مقصر نمی داند و در پاکی و درستی کارش یقین دارد و بر آن قسم می خورد اما واقعیت چیز دیگری است که هوادار و اهالی فوتبال می بینند بیشتر بر ناپاکی ها و افزایش یافتن این مشکلات پی می بریم.
داستان فقط داستان امروز مصاحبه حجت کریمی علیه خطیر نیست، داستان تمام مدیرانی است که حداقل در یک دهه اخیر یکی پس از دیگری مدیریت را از شخص قبلی گرفته اند و پس از مدتی به شخص بعدی تحویل می دهند و مشکلی بر مشکلات اضافه می شود و این مشکلات در طی یک دهه به کوهی از معضلات تبدیل شده است اما تاسف بسیارمان که تمامی هم ندارد همین است که هیچ مدیری اشتباهات خودش را قبول نمی کند و مدیریت خودش را درست ترین و بی نقص ترین مدیریت دوران تاریخ باشگاه می بیند و می داند.
این داستان تکراری هیچ وقت تمامی ندارد و تا زمانی که مدیری جرأت بیان واقعیت را در زمان تصدی مدیریتش نداشته باشد و در صورت پی بردن بر مشکلی و ناتوانی خودش در حل مشکل همچنان بر میز و صندلی خودش بنشیند و قصد رها کردن آن و سپردن به اشخاص کاربلد را نداشته باشد مشکلی از مشکلات این باشگاه و هر باشگاه مشابه دیگری حل نخواهد شد و باری از سنگینی بارهای انباشته شده کم نخواهد شد.

تا یکی دو دهه پیش این شعار را بسیار دوست داشتیم چون تنها در شعار خلاصه نمی شد و یک واقعیت بود، استقلال بزرگترین و محبوب ترین تیم آسیا بود، اما به مرور و با گذر زمان همه چیز تغییر کرد.
اوضاع تیم استقلال سال به سال و دهه به دهه سخت تر و آشفته تر شد، تعداد حضورش در آسیا کم و کمتر شد، دیگر صعود از گروه آسیایی هم ممکن نشد، بدهی ها و شکایت ها و بسته شدن پنجره ها دو فصل متوالی استقلال را از حضور در آسیا محروم کرد.
در طی این مدت حضور استقلال هر چقدر کمرنگ و کمرنگ تر شد تیم های آسیایی دیگر از جمله الهلال عربستان و پوهانگ کره جنوبی و...و... آرام و بی صدا ننشستند و با سبقت گرفتن از استقلال هم در تعداد حضور و هم تعداد قهرمانی خیلی سریع پیشی گرفتند.
این تیم ها نه تنها در تعداد حضور و صعود به فینال و قهرمانی هایشان گوی سبقت را گرفتند بلکه در سبک باشگاه داری و نقل و انتقالات و حمایت هواداران و طرفدارانشان هم طوری پیشرفت کردند که به وضوح و قاطعیت می توان گفت که بزرگترین تیم های آسیا بیش از یک دهه است که تغییر کرده اند و دیگر نه در شعار در واقعیت تیم های دیگری از کشورهای دیگر هستند.
وقتی تیم استقلال در طی یک دهه اخیر تنها یکبار توانسته به جمع چهار تیم نهایی آسیا راه پیدا کند و در دو فصل گذشته از حضور در آسیا محروم بوده است چطور انتظار دارد همچنان بزرگترین و حتی محبوب ترین تیم آسیا لقب بگیرد و ماندگار بماند و تیم های دیگر که هر روز در حال پیشرفت هستند و در کسب مقام سرآمد هستند ساکت و بی سر و صدا بمانند.
نه متاسفانه نه استقلال و نه هیچ کدام از تیم های ایرانی دیگر نه بزرگترین تیم و نه محبوب ترین تیم های آسیایی نیستند و واقعیت آن چیزی است که مردم و اهالی فوتبال به چشم خود می بینند و آن پیشرفت بی حد و حصر تیم های آسیایی بخصوص کشورهای عربی از الهلال و الاتحاد و النصر و پوهانگ استیلرز کره و...و... هستند و این پیشرفت ها در تعداد حضور و صعودها و قهرمانی هایشان مشهود و قابل باور است.

📝 اتفاقا برد استقلال در آبادان هرگز غیر منتظره نبود و آنانی که منتظر بودند تا آبی پوشان برابر نفت متوقف شوند تا جایی برای عرض اندام داشته باشند اشتباه فکر می کنند و به بیراهه می روند.

استقلال با سه گلی که در بازی هفته اول برابر نفت آبادان در لیگ برتر به ثمر رساند تعداد گل های زده اش در تمامی بیست و سه دوره لیگ را به عدد 998 گل رساند و تا رسیدن به عدد 1000 تنها نیاز به دو گل دارد، دو گلی که خواه ناخواه به همین زودی ها به ثمر خواهند رسید و آبی پوشان پایتخت به دومین آمار و رکورد بهترین تیم لیگ برتری دست خواهد یافت.
استقلال پس از اینکه فصل گذشته تعداد امتیازاتش را به عدد هزار رساند و صاحب یک رکورد بی نظیر در تمامی ادوار لیگ برتر شد، حال تصمیم دارد به دومین رکورد تاریخ لیگ برتر به نام خود دست پیدا کند و برای این کار تنها نیاز به دو گل دارد که بسیار دوست دارد آن دو گل را در بازی همین هفته در آزادی برابر ملوان به ثمر برساند.
استقلال که از نظر آقای گلی هم صاحب یک رکورد است و در تاریخ لیگ برتر رضا عنایتی دو بار و آرش برهانی و شیخ دیاباته را به عنوان سه آقای گل تاریخ لیگ برتر به لیگ معرفی کرده است از نظر گلزنی و کسب امتیاز در تاریخ لیگ برتر بی نظیر و عالی عمل کرده است اما متاسفانه سهم تمامی این تعداد گل ها و رکورد بیشترین امتیاز و معرفی سه آقای گل تنها چهار عنوان قهرمانی در لیگ برتر بوده که آخرین آن مربوط به دو فصل پیش بوده و قبل تر از آن نزدیک به یک دهه بوده که از رسیدن به قهرمانی محروم مانده بود.
استقلال که در ثبت رکوردها در لیگ برتر سرآمد بوده است اما متاسفانه در کسب عنوان قهرمانی که شاید از تمامی این رکوردها پراهمیت تر و قابل توجه تر بوده است محروم مانده است و پس از پرسپولیس و سپاهان در تعداد قهرمانی ها در رده سوم قرار گرفته است و برای رسیدن به این عنوان هم کار بسیار سخت و شاید تا سالیان سال غیر ممکنی در پیش دارد.

🔹خیلی ها بر این عقیده اند که با یک بازی نمی شود عیار واقعی یک تیم و خوب و بد بودن آن را تشخیص و ارزیابی کرد، ما هم موافق این عقیده هستیم.
🔹استقلال هر چند در هوای گرم آبادان توانست یک بازی زیبا و یک نتیجه پرگل بدست بیاورد و از همین هفته اول در صدر جدول بایستد اما هفته های بعدی و بازی های به مراتب سخت تر و پرفشارتر هم در راهند، بازی هفته آینده با ملوان و هفته سوم با سپاهان و هفته پنجم دربی تهران.
🔹پر واضح است که استقلال اگر همین شیوه را در پیش بگیرد و با همین نفرات قدرت خود را افزایش دهد و اول در دفاع و سپس در حمله قرص و محکم باشد این نتیجه و این بردها همچنان ادامه دار خواهند بود و استقلال هر هفته و هر بازی دوست داشتنی تر خواهد شد.
🔹استقلال باید بداند که حالا و لااقل تا بعد از هفته پنجم و دربی جای از دست دادن امتیاز نیست حتی یک امتیاز و وقتی بتواند از ۵ هفته ابتدایی حداکثر امتیازاتش را بدست بیاورد آنگاه با فراغ بال بیشتری لیگ را ادامه خواهد داد.
🔹برد این هفته هرگز اتفاقی نبوده و حاصل دسترنج کادرفنی و تعصب بازیکنانی است که بارها و بارها لیاقت و توانایی خودشان را در لباس استقلال به اثبات رسانده اند و هیچگاه اینگونه نتایج اتفاقی بدست نیامده اند.

استقلال برد تا مشکلاتش را پشت این برد شیرین و پرگل حداقل برای یک هفته پنهان کند و به صدرنشینی هفته اول خود بنازد.
بردن آن هم در زمین حریف و در آن آب و هوای گرم و شرجی که خود یک حریف سرسختی بود آن هم پس از نفت واقعا کار فوق العاده ای بود که آن هم تنها از عهده استقلال برآمد و بس.
کسب ۳ امتیاز در هفته اول از نان شب هم برای آبی پوشان واجب تر بود، در هفته ای که دو رقیب سرسخت دیگر پرسپولبس و سپاهان بازی هایشان را یکی پس از دیگری بردند از دست دادن نتیجه در آبادان خیلی می توانست برای استقلال بد تمام شود.
استقلال برد، خوب هم برد تا خیالش از هفته اول راحت باشد و دل هوادارانش را شاد کند و دلتنگی دیدار دوباره به شیرینی یک برد تمام شود، اما هفته های سخت بعدی کم کم از راه خواهند رسید و آنجا بیشتر عیار استقلال مشخص می شود و وقتی استقلال بتواند از تمامی هفته های نخست با موفقیت و سلامت عبور کند آنگاه می توان به این تیم و سرمربی اش واقعا احسنت گفت و افتخار کرد.

🔹برد دلنشین و دلچسب در هفته اول خیلی برای آبی پوشان ضروری بود، حتی واجب تر از نان شب.. وقتی که چاره ای جز کسب ۳ امتیاز نداشته باشی و بدانی که در صورت از دست دادن حتی یک امتیاز در همین هفته های اول از کورس رقابت با دیگر حریفان عقب خواهی ماند آنوقت بیشتر برای برد تلاش می کنی.
🔹استقلال برد، زیبا بازی کرد، پرگل هم برد و در هفته اول طعم شیرین صدرنشینی را هم چشید.
به این تیم هفته به هفته باید آفرین گفت، در هفته ای که بتواند خوب و زیبا بازی کند و ۳ امتیاز کل بازی را از آن خود کند باید هم آفرین گفت، حال و این هفته ها زمان از دست دادن امتیاز نیست حتی اگر هفته های سخت تر در پیش رو باشند. هفته بعد برابر ملوان و هفته سوم برابر سپاهان و...و... .

🔹فصلی که تمام می شود وقتی به هدف نمی رسیم آهی بلند می کشیم و برای اینکه خودمان را آرام کنیم می گوییم که از فصل بعد دیگر حسرت نخواهیم خورد، از فصل بعد دیگر درس عبرت می گیریم، از فصل بعد دیگر اشتباهات فصل گذشته را تکرار نمی کنیم، فصل بعد دیگر فصل استقلال است و... و... .
🔹اما فصل بعد هم که از راه می رسد هیچ خبر امیدوار کننده ای وجود ندارد، نه یک پیش فصل درست و حسابی، نه موفق در بازار نقل و انتقالات و نه موفق در حفظ بازیکنان کلیدی می شود تکرار دوباره حسرت ها، می شود تکرار دوباره ناکامی ها، می شود تکرار دوباره همه اتفاقات تلخ.
🔹این فصل هم از امروز آغاز می شود و از فردا تیم محبوبمان قرار است استارت فصل جدید را بزند، در آبادان برابر نفت این شهر و استقلالی که نه تنها نسبت به فصل گذشته آنچنان که باید تقویت نشده است و نه خبرهای امیدوار کننده و روحیه بخشی از آن شنیده می شود، کسی خبری از مدیریت ندارد، نکونام از اوضاع راضی نیست، استقلال هم آنطور که باید برای فصل آینده یک پیش فصل خوب و موفق را پشت سر نگذاشته است.
🔹نمی دانیم باز باید حسرت بخوریم، باز باید افسوس بخوریم، باز باید آه بکشیم و موفقیت تیم های دیگر را شاهد باشیم، باز اعتراض کنیم، باز تجمع کنیم، باز فریاد بزنیم و...و... نمی دانیم.

روزی روزگاری خیلی راه دور نمی رویم همین دو سه دهه پیش خیلی ها برای آمدن به تیم استقلال، برای اینکه روی پیراهن این تیم تبلیغ کنند سر و دست می شکستند و توی صف انتظار می نشستند تا باشگاه استقلال با یکی از آنها قرارداد امضا کند، پوشیدن پیراهن آبی این تیم برای بسیاری آرزو بود و رسیدن به این آرزو هم دست نیافتنی.. اما امروز و در این یک دهه اخیر همه چیز انگاری برعکس شده است.
دیگر رسیدن به این پیراهن برای بسیاری آرزو نیست، برای بسیاری باید استقلال منتظر بنشیند تا ببیند که پای قرارداد حاضر می شود یا نه؟! با چه مبلغی توافق می کند و آیا حاضر است در استقلال توپ بزند یا نه؟! برای تبلیغ روی پیراهن هم دیگر مثل چند دهه پیش کسی سر و دست نمی شکند، کسی منتظر نمی ماند، چون این استقلال با استقلال دو سه دهه پیش کاملا متفاوت است.
استقلال تیمی که میلیاردها تومان بدهی دارد و از سویی هم از سازمان لیگ طلبکار است و هم AFC بابت فصل های گذشته در لیگ قهرمانان به استقلال بدهکار است، اما برای بسیاری دیگر این باشگاه و این تیم سود آور نیست، نه حضور در این تیم که در پایان با کلی بدهی یا باید مطالبات خود را ببخشد یا دست به شکایت بزند یا قید همه را بزند و برود.
استقلال تیمی که یک دهه است به این روز سخت و بد و اسفناک دچار شده است حتی در فوتبال هم به جز یک قهرمانی در لیگ و یک قهرمانی در جام حذفی به هیچ مقام و جامی دست پیدا نکرده تا به واقع مشخص شود که خیلی ها دیگر این استقلال را دوست ندارند، خیلی ها دیگر هوای این تیم را ندارند، خیلی ها دیگر برایشان استقلال، استقلال نیست، آن تیم قدرتمند، آن تیم مدعی قهرمانی، آن تیمی که برای پوشیدن پیراهنش باید منتظر بود، برای اسپانسر شدن باید مهر تایید گرفت نیست.
معلوم نیست در استقلال به خواست هایت برسی، در استقلال به تیم ملی برسی، در استقلال به موقعیت مالی خوب برسی و در استقلال بتوانی سود بدست بیاوری برای همین بسیاری دیگر برایشان استقلال آن تیمی که خیلی دوست داشتنی بود نیست.. استقلالی که به این روز افتاده دست آورد اتفاق تلخی است که آقایان در طی یک دهه گذشته به سرش آورده اند.

🔹فصلی که تمام می شود وقتی به هدف نمی رسیم آهی بلند می کشیم و برای اینکه خودمان را آرام کنیم می گوییم که از فصل بعد دیگر حسرت نخواهیم خورد، از فصل بعد دیگر درس عبرت می گیریم، از فصل بعد دیگر اشتباهات فصل گذشته را تکرار نمی کنیم، فصل بعد دیگر فصل استقلال است و... و... .
🔹اما فصل بعد هم که از راه می رسد هیچ خبر امیدوار کننده ای وجود ندارد، نه یک پیش فصل درست و حسابی، نه موفق در بازار نقل و انتقالات و نه موفق در حفظ بازیکنان کلیدی می شود تکرار دوباره حسرت ها، می شود تکرار دوباره ناکامی ها، می شود تکرار دوباره همه اتفاقات تلخ.
🔹این فصل هم از امروز آغاز می شود و از فردا تیم محبوبمان قرار است استارت فصل جدید را بزند، در آبادان برابر نفت این شهر و استقلالی که نه تنها نسبت به فصل گذشته آنچنان که باید تقویت نشده است و نه خبرهای امیدوار کننده و روحیه بخشی از آن شنیده می شود، کسی خبری از مدیریت ندارد، نکونام از اوضاع راضی نیست، استقلال هم آنطور که باید برای فصل آینده یک پیش فصل خوب و موفق را پشت سر نگذاشته است.
🔹نمی دانیم باز باید حسرت بخوریم، باز باید افسوس بخوریم، باز باید آه بکشیم و موفقیت تیم های دیگر را شاهد باشیم، باز اعتراض کنیم، باز تجمع کنیم، باز فریاد بزنیم و...و... نمی دانیم.

چند روزیست خبری از مدیریت باشگاه نیست.. شاید حتی بیشتر از چند روز... درست برعکس مدیران گذشته، یک مدیر آنقدر عاشق تریبون و عاشق دوربین و مصاحبه است و هفته ای نیست که از او مصاحبه ای دیده یا شنیده نشود و مدیری دیگر فراری از همه آنها و برای دیدنش یا مصاحبه گرفتن از او باید دست به التماس زد.
در هر حال هوادار استقلال کاری به هیچ کدام از آنها ندارد، نه آن مدیری که هفته ای چند بار مصاحبه می کند و نه مدیری که از مصاحبه فراری است.. هوادار موفقیت تیمش را می خواهد، هوادار آرامش تیمش را می خواهد و کاری به این کارها ندارد به همین خاطر وقتی اوضاع این روزها و هفته های تیم محبوبش را می بیند یک سؤال بزرگ و بلکه تکراری دوباره آزارش می دهد.. اینکه مدیرعامل تیمش کجاست؟ چرا خبری از او نیست؟ چرا کاری انجام نمی دهد، چرا حرفی نمی زند؟ اگر در حال انجام کاری است اطلاع دهد.. اگر حرفی دارد بزند؟!
تا شروع فصل جدید تنها 1 روز زمان باقی است و هواداران استقلال از اوضاع آماده سازی تیم محبوبشان هرگز راضی نیستند.. تیمی که قرار بود از تیم فصل گذشته بهتر و تقویت شده تر باشد با از دست دادن چند مهره کلیدی اش و عدم جایگزین مناسب برای آنها دچار یک کمبود بزرگ شده است، کمبودی که شاید حال و در تمرینات آماده سازی پیش فصل دیده نشود اما در کوران مسابقات به وضوح شاهد آن خواهیم بود.
هواداران استقلال مدیر تیمشان را فریاد می زنند و از او در مورد تیم محبوبشان سؤال دارند و دنبال یک پاسخ درست و حسابی و قانع کننده هستند، دیگر نه حوصله شعار شنیدن دارند و نه حوصله زمان دادن و فرصت دادن و صبر کردن های بیهوده و آخرش به از دست دادن قهرمانی در هر دو جام منتهی می شود.
هواداران آبی دنبال مدیریت باشگاه می گردند تا در مورد اوضاع آشفته و بهم ریخته و این سکوت آزار دهنده پاسخ بشنوند.. اینکه تیم محبوبشان امسال برای قهرمانی بسته نشده است چون این مدیر از کادرفنی و تیمش قهرمانی نخواسته است این بزرگترین دغدغه و ناراحتی برای هواداران استقلال بوجود آورده است.