با صحبت کردن علی خطیر در هفته آخر بسیاری به آرزوی خود می رسند.. داشتن موضوعات بیشتری برای پرداختن به حاشیه های بیشتر.
اینکه چرا عده ای به انتظار نشسته اند و منتظر هستند تا با مدیریت باشگاه استقلال مصاحبه ای داشته باشند اتفاق تازه ای نیست.. اینکه چرا باید مدیریت باشگاه استقلال صحبت کند و با گفته هایش به چه نتیجه ای باید رسید؟ اصلا گفته هایش تا چه حدودی درست است و با واقعیت مطابقت دارد؟ اصلا با گفته هایش قرار است چه گره ای از گره های بسته شده و سخت باز شونده از یکدیگر باز شوند ؟ باز هم اتفاق تازه ای نیست..
متاسفانه رسانه ها در طول چند فصل گذشته کم مصاحبه ای با مدیران وقت باشگاه استقلال نداشته اند.. از سعادتمند گرفته که حداقل ماهی یکبار گزارش کاری و فعالیت خودش را رسانه ای می کرد.. از مددی و فتحی گرفته تا خلیل زاده و فتح الله زاده، بعدها از آجرلو گرفته تا کریمی و...و... .
هرکدام از این مدیران در وقت خود مصاحبه های رنگارنگ و پر چرب و زیبا و لذت بخش و حق بینانه بسیاری را انجام داده اند، مصاحبه هایی که در واقعیت چیز دیگری نمود پیدا می کرد و مصاحبه ها مطلب دیگری را عنوان می کرد.
متاسفانه مشکل مدیریت ها با کادرفنی و کادرفنی با مدیریت های وقت در باشگاه استقلال داستان تازه ای نیست و قرار نیست تمامی داشته باشد.
شاید آرام ترین و کم دردسرترین دوره ای که می شد مصاحبه های کمتر و رفتار مهربانانه تری را از مدیریت و کادرفنی در طی فصل های گذشته در باشگاه استقلال دید مربوط به دوره حضور آجرلو در مدیریت باشگاه و فرهاد مجیدی بر روی نیمکت استقلال دانست.
بر بقیه سالها و فصل ها هرگز فصل آرام و بی دردسر و بی حاشیه ای را لااقل در بین رفتارها و گفتارهای مدیریت باشگاه با کادرفنی و همچنین با بازیکنان دیده نشده است.
حال با مصاحبه ای که قرار است علی خطیر هفته آینده با خبرنگاران در مورد اوضاع باشگاه و حاشیه های مربوط به رفتار و برخوردش با کادر فنی داشته باشد قرار نیست اتفاق تازه و خوشایندی رخ بدهد.
اما هواداران استقلال توصیه اکیدی که به مدیرعامل تیم محبوبشان دارند این است که لطفا مواظب کلام و گفته هایتان باشید و حرفی نزنید که باعث شود شعله نیمه روشن اختلاف ها و حاشیه های درون باشگاه و تیم بیشتر و بالا بگیرد که صد البته دودش اول در نتایج تیم استقلال خواهد رفت و سپس به چشم خود مدیریت و سپس هواداران خواهد رفت، آنوقت دیگر پشیمانی هم سودی نخواهد داشت.

حریف خوزستانی استقلال که اتفاقا همنام استقلال هم بود انگاری تنها در عدد و رقم در رده سیزدهم جدول قرار داشت و تیمی که در آزادی پا به پای استقلال دوید و موقعیت ایجاد کرد و چندین موقعیت از استقلال گرفت هرگز حریف دست و پا بسته ای برای آبی پوشان نبود.
استقلال آمده بود تا شکست هفته گذشته اش را جبران کند و در آزادی به دنبال یک برد شیرین باشد، بردی که نیاز مبرم و حیاتی به آن دارد، استقلال حالا باید ببرد و زمان محک خوردن بازیکنانش نیست، استقلال حالا باید ببرد و زمان از دست دادن فرصت نیست. استقلال باید ببرد و حالا زمان هیچ چیز دیگری جز این هدف نیست.
بسیاری به شیوه بازی استقلال ایراد می گیرند، ایراد و انتقادی که به جا و وارد است، بسیاری دیگر از این بردهای میلیمتری می ترسند و از آینده مبهم استقلال خبر می دهند که باز هم این ترس طبیعی است و به جاست، اما استقلال چاره دیگری ندارد، این استقلال تنها می تواند ببرد، تنها می تواند از بازی هایش امتیاز جمع کند تا در اواسط فصل محتاج همین امتیازها نباشد، تا اگر به اواخر فصل رسید و توانست به کورس رقابت برای قهرمانی برسد حسرت امتیازهای ابتدای فصل را نخورد.
استقلال زیبا بازی نمی کند درست، از تک فرصت های طلایی اش استفاده نمی کند این هم درست، از طرفی دیگر باز اشتباهات داوری در بد زمانی به ضرر استقلال می شوند این هم مزید بر تمامی علت ها، ولی وقتی استقلال این فصل ناگزیر باشد که اینگونه باشد تا از این جاده سخت و ناهموار و نامیزان به سلامت عبور کند بعد فکر اساسی کند از آن فکرهایی که هیچ گاه به آنها نرسیده پس فعلا باید به اجبار خود تن دهد و این تن دادن هم به قیمت بردن خودش هم تمام می شود.
استقلال این هفته ها باید ببرد، حتی با تک گل های 3 امتیازی، حتی با بازی های دفاعی و استفاده از ضد حمله، حتی با استرس و اضطراب به تساوی کشیده شدن بازی، استقلال و جواد نکونام خوب می دانند که حال بهترین فرصت برای امتیاز گرفتن است، ابتدای فصل خوبی را باید پشت سر بگذارند تا در لحظات سختی بتوانند کمی خودشان را کنترل کنند، استقلال به جز شکست هفته سوم برابر سپاهان که آن هم مستحقش نبود اما به هر حال بدست آمد و باید آن را قبول کند بقیه بازی هایش را با همین شیوه شروع و به پایان برده و فعلا موفق بوده است.
با این استقلال و جواد نکونام باید مهربان بود، نمی توان انتظار بالاتری از تیم و سرمربی ای داشت که بر خلاف خواسته ها و میل و برنامه هایشان وارد گود شدند تا مثل رقیبان متمول و تا بن دندان مسلح رقابت کنند و نتیجه بگیرند، هر چند تا اینجای راه و چهار هفته ابتدایی خوب کار کرده اند و کمتر از تشویق نمی توان با آنها هیچ برخورد دیگری کرد.

📝 با این استقلال و جواد نکونام باید مهربان بود، نمی توان انتظار بالاتری از تیم و سرمربی ای داشت که بر خلاف خواسته و میل و برنامه هایشان وارد گود شدند. نمی شود انتظار داشت استقلال مثل رقیبان متمول و تا بن دندان مسلح نتیجه بگیرد هر چند تا اینجای کار و چهار هفته ابتدایی خوب کار کرده اند و کمتر از تشویق نمی توان با آنها هیچ برخورد دیگری کرد.

📝 نکونام روزهای سخت را پس از این شکست با گوشت و پوست خود احساس کرد تا بداند که چه نیمکت داغ و چه انتظاراتی از این تیم می رود. ا ستقلال با نکونام روزهای سخت بسیاری را پیش رو دارد و مهم ترین و بزرگ ترین حمایت از این تیم توجه به خواسته هایش است، خواسته هایی که ابتدا از سوی مدیریت و هیأت مدیره و سپس از سوی هواداران باید برآورده شود حتی اگر عده ای بخواهند از گفته های نکونام به سود خود استفاده کنند و علیه خود نکونام به کار ببرند خوب بدانند که نکونام کسی نیست که بخواهد به این نیمکت و این پست بچسبد، نکونام به جز منافع خود به منافع استقلال پایبند است و هیچ.

حق گلایه دارد، حق اعتراض هم همین طور، حق داشتن کمترین امکانات را هم دارد، حق طلب کردن خواسته های معمولی و برآورده شدن آنها را هم دارد.
شاید برای بسیاری اینگونه درددل کردن در این اول راه غیر عادی بوده باشد، اینکه به همین زودی از اوضاع آشفته خسته شده باشد برای بسیاری غیر عادی باشد.
اما مشخص است نکونام خسته نیست، او کوهی از انگیزه است و به این سادگی به این نیمکت و آرزوی دوران بچگی اش نرسیده که بخواهد تنها با چند هفته و فشارهای بیرونی جا بزند و خودش کنار برود.
او چیزهایی را به چشم خود می بیند و با وجودش احساس می کند که نه هوادار می بیند و نه ما و این برایش هم خوب است و هم درد آور و معلوم نیست این مقاومت تا کی می تواند جواب دهد.
اما او خوب می داند که حالا وقت خسته شدن نیست حتی وقتی که عده ای در صدد خسته کردنش برآمده اند.. حالا زمان پا پس کشیدن نیست، وقت رها کردن، وقت شاد کردن دشمنان دوست نما نیست.
حالا وقت شاد کردن دل هواداران است، وقت ایستادن کنار هوادار است، وقت محکم ایستادن و وقت نتیجه گرفتن.
اما آن علت و دلیلی که نکونام خود از نزدیک می بیند و دیگران نمی بینند باعث شده که هنوز به هفته چهارم نرسیده و تنها با یک شکست فشار را بر او بیاورد که اینگونه در کنفرانس فریاد بزند که من از استقلال برو نیستم.
اما این روزها و این هفته ها و فشارهای همیشگی سالهاست تمامی ندارند و همه به هر نحوی آن را تجربه کرده اند و نکونام تنها می تواند تا جایی که توانایی دارد برابر آنها مقاومت کند و راه درست خود را ادامه دهد بقیه چیزها را باید بسپارد به خدا، و هواداران خوب قدر افراد پر تلاش و متعصب را می دانند و برایشان ارزش قائل می شوند.

هر چند هنوز هفته چهارم است و نمی توان قابلیت و عیار تیم ها را سنجید و باید همچنان هفته های بیشتری سپری شوند آنگاه هم جایگاه تیم ها و هم توانایی واقعی آنها بیشتر نمایان می شود اما هفته های اول برای تیم هایی که به هر نحوی توانستند تا تمامی امتیازهای آن را بدست بیاورند یک حاشیه امنی ایجاد خواهد کرد.
تیم استقلال هر چند در سه هفته ابتدایی با دو برد و یک شکست هنوز راه بسیار طولانی برای رقابت و حضور در کورس صدرنشینان خواهد داشت اما همین شکست هفته گذشته برابر سپاهان و برد این تیم اصفهانی و سایر تیم ها باعث شد که صدرنشینی یک هفته ای آبی پوشان در یک هفته تبدیل به رده چهارمی و سقوط سه پله ای در جدول شود.
سقوطی که هر چند تازه در هفته سوم بوجود آمده و آنچنان نمی تواند باعث ایجاد زنگ خطر جدی برای آبی پوشان باشد اما در صورتی که استقلالی ها همچنان بخواهند امتیاز از دست بدهند پر واضح است که اختلاف امتیازی و فاصله تا صدر همین طور بیشتر و بیشتر خواهد شد.
نه استقلال و نه جواد نکونام دیگر هرگز نمی خواهند و دوست ندارند طعم تلخ شکست را تجربه کنند و امتیاز حساسی را از دست بدهند به همین دلیل قرار نیست به این زودی ها زنگ خطر برای استقلال و جواد نکونام به صدا در آید و آبی پوشان همچنان در صدد کسب برد خواهند بود.

🔹هنوز سه هفته از شروع فصل نگذشته و به هفته چهارم نرسیدیم که دو هفته متوالی است کنفرانس های مطبوعاتی جواد نکونام از تایم معمولی خود می گذرد و این نشان از دل پر درد و پر غصه او می دهد.
🔹اوضاع اصلا به سامان نیست، اوضاع هرگز درست و آرام بخش نیست، چه در درون و چه بیرون آشفتگی موج می زند و نباید گول دو برد متوالی آبی پوشان را بخوریم و شکستی که حاصل شد را نادیده بگیریم.
🔹اینکه چرا باید سرمربی یک تیم درست در هفته سوم و حال در هفته چهارم از دردهایش بگوید و هر چند ناله هایش را فریاد بزند اما باز اهل شکایت نباشد و قاطعانه بگوید که به راهش ادامه می دهد و به اصولی که دارد پایبند است واقعا جای سؤال دارد.
🔹هر چند اوضاع باشگاه استقلال و تیم استقلال چندین فصل است که نابسامان است و مسیر طبیعی و نرمال خود را طی نمی کند و این از اوضاع بد مالی و شکایت ها و بدهی ها و محرومیت های متوالی از لیگ قهرمانان آسیا نمایان است اما قبول مسئولیت و پذیرفتن همه آنها و دوام آوردن تا انتها اصلی ترین هدف این داستان آشفته و ترسناک است.
🔹هواداران استقلال از این مصاحبه ها و درد نامه ها کم ندیده و نشنیده اند، چه آن زمانی که منصوریان روی نیمکت آبی پوشان می نشست و مصاحبه های طولانی اش زبانزد شد، چه زمان محمود فکری و بعدها فرهاد مجیدی و حال جواد نکونام.
🔹هر چند ساپینتو هم دل پردردی از این باشگاه و مسئولانش داشت و اگر زبان ما را بلد بود و متوسل به مترجم و از این جور حرفها نمی شد شاید فریاد اعتراضش تا آسمان ها می رفت.
🔹نمی دانیم این دل پر درد و غصه جواد نکونام را چه خواهد شد و آیا به سر حد انفجار خواهد رسید یا خیر؟ هر چند خود نکونام همچنان قرص و محکم حرف از ایستادن و ماندن می زند و به راهی که شروع کرده ایمان دارد و برای نام استقلال تصمیم بر تلاش دارد اما به واقع نمی دانیم تا چه زمانی این صبر ادامه پیدا می کند؟ تا چه زمانی تصمیم به لبریز شدن می کند و به واقع تیم استقلال چه سرنوشت مشخص و امیدوار کننده ای با این کوه پر از مشکلات و مصائب پیدا خواهد کرد.
🔹داستان این گلایه ها، داستان این آشفتگی ها هر چقدر بیشتر ادامه پیدا کند، هر چقدر از فصلی به فصل بعد تمدید شود پر واضح است که مشکلی بر مشکلات اضافه خواهند شد و تیم استقلال را از روزهای خوب خود، از قهرمانی هایش دور و دورتر خواهد کرد و آه و حسرت هوادارانش را بیشتر و بیشتر خواهد کرد.

قرعه کشی لیگ قهرمانان این فصل هم انجام شد و تیم ها حریفان خود را شناختند، همگروه شدن با النصر با رونالدو و الهلال با نیمار و الاتحاد با بنزما برای خیلی ها یک آرزو بود و بالاخره به آرزویشان رسیدند.
اما در اینجا جای خالی تیم استقلال در بین تیم های ایرانی در آسیا بسیار خالی است، تیمی که با قاطعیت و بدون باخت صاحب یک رکورد فوق العاده شد و به قهرمانی لیگ رسید برای دومین فصل متوالی از حضور در لیگ قهرمانان آسیا محروم ماند تا حسرت هواداران آبی برای حضور در آسیا و دیدار با بزرگان فوتبال جهان بیشتر شود.
استقلالی که تا همین یک دهه پیش و حتی کمتر حضور مداومی در لیگ قهرمانان آسیا داشت و حتی به جمع چهار تیم آسیایی رسید حال نزدیک به یک دهه است که خبری از آن در آسیا نیست و وقتی که پس از مدتها توانست به قهرمانی لیگ و جام حذفی برسد به دلیل عدم داشتن مجوز حرفه ای از یک طرف و بدهی های خارجی و شکایت آنها از طرف دیگر ناجوانمردانه از لیگ قهرمانان آسیا باز ماند.
استقلالی ها بسیار امیدوار بودند که این فصل بتوانند با پشت سر گذاشتن حتی گوشه ای از مشکلات بتوانند یکبار دیگر خودشان را در آسیا ببینند اما به همان دلایلی که در سطر بالا ذکر شد و عدم حمایت فدراسیونی ها و مسئولان کشور و از سویی بی درایتی و ناکارآمدی مدیران استقلال از رسیدن به آسیا باز ماند تا این حسرت برای دومین فصل متوالی به بیشترین حد خود برسد.

سه هفته از فصل جدید سپری شد و جواد نکونام روی نیمکت داغ استقلال با دو برد و یک باخت صاحب یک تجربه جدید شده است.
جواد نکونام وقتی به استقلال آمد با جو این تیم دورادور آشنا بود، بر حاشیه ها، بر سختی های کار در تیم استقلال و حساسیت های موجود روی نیمکت آبی پوشان اطلاع داشت، اطلاعی که با ورودش به استقلال و نشستن روی این نیمکت بخصوص در این سه هفته سپری شده از فصل جدید کامل شده است.
نکونام در هر بازی تیمش صاحب یک تجربه جدید و بالاتر می شود، به طوری که شاید در تیم های دیگر پس از یک نیم فصل یا یک فصل می توانست به تجربه ای کامل برسد، اما در استقلال این تجربه به یک نیم فصل هم نمی رسد چه برسد به یک فصل کامل. نکونام در استقلال هر هفته به تجربه ای کامل می رسد، تجربه ای که هر هفته برای هفته آینده اش بسیار مثمرثمر و لازم می شود.
تجربه ای که بسیار می تواند هم به خودش روی نیمکت و هم به یارانش درون زمین بسیار کمک کند تا هر هفته بهتر و هماهنگ تر و با انگیزه تر و با تجربه تر از گذشته شود به طور حتم پس از شکست برابر سپاهان می تواند در آینده کمک حال بسیار لازمی باشد.
تجربه ای که یک فرد روی نیمکت چه به عنوان سرپرست و بخصوص به عنوان سرمربی و حتی دستیار در تیم استقلال بدست می آورد به اندازه تمام یک فصل در تیم های دیگر می تواند مفید و کاربردی باشد، تجربه ای که این فصل جواد نکونام و دستیارانش بدست خواهند آورد.

دو برد متوالی و شیرین در دو هفته ابتدای فصل آن چیزی نبود که بتواند هواداران استقلال را از مشکلاتی که تیم محبوبشان با آن دست و پنجه نرم می کند و درگیر آن است به خود مشغول کند، تیم استقلال نتوانست در بازار نقل و انتقالات موفق عمل کند و به جز یکی دو مهره در بقیه خریدهایش هرگز موفق نبود، از دست دادن دو مهره کلیدی یعنی محبی و قائدی که در این سه هفته ابتدای فصل جای خالی شان بسیار زیاد احساس شد بر سختی های پیش رو مهر تایید محکمی خواهد زد.
استقلال نفت آبادان و ملوان را در دو هفته اول فصل شکست داد اما بازی بزرگ و سخت و سنگین آبی پوشان برابر زرد پوشان سپاهانی بود، تیمی که تا دندان مسلح بود و استقلالی ها برابر این تیم به معنای واقعی کلمه دارا و ندار را تعبیر کردند.
استقلال همچون فصل گذشته دوباره به سپاهان باخت تا ثابت شود که با یکی دو برد متوالی نمی توان تمامی مشکلات را به باد فراموشی سپرد، نمی توان هنوز با لبخند رضایت به بازی ها نگاه کرد و پس از بردهای معمولی به نشانه خوشحالی تنها دست ها را به هم زد.
استقلال پس از شکست برابر سپاهان دو هفته دیگر باید دربی تهران را برابر رقیب دیرینه اش انجام دهد، رقیبی که همچون سپاهان توانست در بازار نقل و انتقالات خوب عمل کند و می تواند یک رقیب جدی و یک تیم دردسرساز در دربی برای آبی ها باشد به همین خاطر جواد نکونام که پس از دو برد شیرین، طعم تلخ شکست را هم در همین هفته های ابتدایی تجربه کرد به خوبی می تواند سختی های پیش روی هفته های آینده را احساس کند.
نکونام روزهای سخت را پس از این شکست با گوشت و پوست خود احساس کرد تا بداند که چه نیمکت داغ و چه انتظاراتی از این تیم می رود، استقلال با نکونام روزهای سخت بسیاری را پیش رو دارد و مهمترین و بزرگترین حمایت از این تیم توجه به خواسته هایش است، خواسته هایی که ابتدا از سوی مدیریت و هیات مدیره و سپس از سوی هواداران باید برآورده شود.

شکست همیشه تلخ است و تفاوتی نمی کند که در هفته های اول باشد یا اواخر فصل، برابر تیم های بزرگ باشد یا برابر تیم های معمولی، در رقابت های گروهی باشد یا رقابت های حذفی اما برخی شکست ها جبران می شوند، برخی شکست ها را می تواند خیلی زود به باد فراموشی سپرد و شکست هفته سوم آبی پوشان برابر سپاهان هم می تواند مانند همین مثال آخری باشد.
استقلال در هفته ای که خوب بود و استحقاق شکست را نداشت و در نیمه دوم می توانست نه تنها تک گل خورده خود را جبران کند بلکه به گل های بعدی هم برسد اما روی یک صحنه و غافلگیری و اشتباه بازی را واگذار کرد تا متوجه باشد که لیگ حتی از همین هفته سوم هم خطرناک است و از دست دادن امتیاز می تواند برایش در هفته های آینده گران تمام شود.
دو فصل متوالی و سه شکست برابر سپاهانی ها خاطره بد و تلخی را برای هواداران آبی از تیم محبوبشان بر جای گذاشته است اما این خاطره تلخ تنها و تنها با بردهای بعدی در هفته های آینده می تواند جبران شود، هواداران استقلال تیم شان را در صورتی می بخشند و شکست هفته سوم را به باد فراموشی خواهند سپرد که استقلالی ها بازی های بعدی شان را پیروز شوند و دیگر تصمیمی برای از دست دادن امتیاز نداشته باشند.
هواداران آبی خوب می دانند که از دست دادن امتیاز حتی در همین هفته های نخست چقدر می تواند در اواخر فصل استقلالی ها را اذیت کند و به آنها محتاج به همین خاطر دیگر قصد ندارند شکست تیم محبوبشان را ببینند و تنها در این صورت است که می توانند استقلالی ها را ببخشند.

روی یک تصمیم اشتباه و یک ضربه پنالتی یک تیم برنده می شود و تیمی دیگر بازنده و در این بازی این استقلال بود که تنها بازی را باخت و برای دومین فصل متوالی طعم تلخ شکست را برابر سپاهانی ها چشید و تکرار کرد.
در یک بازی سرتاسر نفس گیر و هیجانی رقابت دو تیمی که همیشه بازی هایشان چه در آزادی و چه در نقش جهان زیبا و پایاپای و درگیرانه است شناختن تیم پیروز از تیم شکست خورده بسیار سخت است، تیم هایی که به هیچ وجه تصمیمی برای شکست ندارند و تنها و تنها برای شکست دیگری به میدان پای می گذارند اما داستان پایان بازی چیز دیگری را روایت می کند.
سپاهان روی تنها صحنه پر حرف بازی صاحب موقعیت شد و به گل رسید و یک نیمه تمام خودش را با همان یک گل مشغول کرد.
اما استقلال که می توانست پس از دریافت گل در نیمه دوم با چند موقعیت خطرناک گلزنی که ارسلان مطهری هر دوی آنها را از دست داد تک گل خورده را با دو گل جبران کند اما باز بی دقتی و بدشانسی دو عامل از دست رفتن دو موقعیت شد تا استقلال همچنان برابر سپاهان مجبور به تحمل شکست باشد.
استقلال که هم از نظر نیروی انسانی که همان بازیکن باشد و هم نیروی حمایتی که همان هوادار باشد در این بازی و در دو هفته گذشته محروم بود در این بازی به وضوح معنای تیم های دارا و ندار را تعریف کرد.
استقلالی که زمانی پر بود از بازیکنان ستاره و بزرگ چند فصلی است که به دلیل بسته بودن پنجره نقل و انتقالاتی یا بدهی های انباشته شده یا انتخاب ها و سلیقه های غلط و ناملموس از داشتن همه آنها محروم بوده است این فصل هم به همین دلیل در اولین بازی بزرگ و سرنوشت ساز خود مغلوب همین نداشته هایش شد.
فصل برای آبی پوشان تازه شروع شده است و حتی با این شکست هم نمی توان خیلی زود نسخه تیمی که هنوز استقلال است را پیچید و شاید در بازی بزرگ 3 امتیاز را از دست داد و به حریفش تقدیم کرد اما همچنان به بازی های بعدی و جبران همین شکست می اندیشد.

حذف شدن و ممنوع شدن حضور در آسیا حتی در صورت قهرمانی و استحقاق حضور در آن دردی است که بارها و بارها گفته شده و دیگر گفتنی نیست و تنها کسانی می توانند این درد را متوجه بشوند و با تمام وجود خود احساس کنند که خودشان آن را تجربه کرده باشند و درد کشیده باشند.
حذف در دومین فصل متوالی از دو لیگ قهرمانان آسیا تاکنون برای باشگاه و تیم استقلال سابقه نداشته است، استقلالی که حداقل هر فصل یا هر فصل در میان در لیگ قهرمانان آسیا حضور پیدا می کرد چطور ممکن است دو فصل متوالی پس از یک قهرمانی در جام حذفی و یک قهرمانی در لیگ برتر به دلیل بدهی ها و شکایت ها و عدم اعطای مجوز حرفه ای به آن از حضور در آسیا محروم شود؟
استقلالی که پرافتخارترین تیم ایرانی در آسیا است چطور باید از کمترین حمایت ها و پشتیبانی ها و دلسوزی ها در فدراسیون فوتبال و سپس کنفدراسیون فوتبال آسیا برخوردار باشد که عده ای به چشم خود این فاجعه محرومیت این تیم ایرانی را ببینند و هرگز به روی خود نیاورند و هیچ کاری حتی قدمی کوچک هم برای برون رفت از این مشکل و این فاجعه برندارند؟
پر واضح است که همین عده از عدم حضور تیم استقلال در آسیا برای خود سود بدست آورده اند و اتفاقا حضور یک تیم ایرانی دیگر آن هم اگر این تیم استقلال باشد برایشان گران و تلخ تمام خواهد شد به همین خاطر عدم حضور این تیم در آسیا برایشان سودآورتر از حضورش شده است، اما به واقع در طی این دو فصل به وضوح جای خالی تیم استقلال در لیگ قهرمانان آسیا در میان تیم های سرسخت عربستانی و اماراتی و قطری در غرب آسیا بسیار مشهود بوده است.
استقلال همچنان از حضور در آسیا محروم است و تا زمانی که بدهی ها و شکایت ها و از سویی دیگر مجوز حرفه ای به این باشگاه و تیم اعطا نشود و بار سنگین بدهی ها کم و کمتر نشود نباید امیدوار به دیدن دوباره این تیم در آسیا باشیم، جای خالی تیمی که جز با حضورش هرگز پر نخواهد شد و این غیبت بسیار به چشم می خورد.

استقلال فصل گذشته هر چقدر که توانست در بازی هایش برابر تیم های میانه و پایین جدول خوب امتیاز بگیرد برعکس برابر تیم های بالانشین جدول امتیازهای فراوانی را از دست داد، از شکست در دربی و شکست برابر سپاهان و از دست دادن بازی هایی که به واقع 6 امتیازی بودند این تیم را خیلی زودتر از تصور از کورس رقابت برای قهرمانی دور و جدا کرد.
استقلال فصل گذشته تیم بازی های بزرگ نبود و در مواقعی که باید در برابر تیم های صدر جدول امتیاز کسب می کرد تا بتواند در کورس رقابت با آنها باقی بماند و هوادارانش را امیدوار کند امتیاز از دست داد تا ثابت شود که این تیم تیم بازی های بزرگ و سرنوشت ساز نبود، درست برعکس فصل گذشته که با تیم فرهاد مجیدی بازی های بزرگ و معمولی نداشت و همه را به یک چشم می دید و از همه آنها امتیاز کسب کرد و به سلامت عبور کرد و به قهرمانی رسید.
حال جواد نکونام در اولین بازی بزرگ و سرنوشت ساز خود برابر سپاهانی که نسبت به فصل گذشته تقویت شده و قدرتمندتر به نظر می رسد قرار خواهد گرفت و باید تیمش را آنگونه که خود در ذهن دارد مقابل تیم اصفهانی به میدان بفرستد و در اولین گام مهم و بزرگ خود از این بازی بزرگ امتیاز لازم را بدست بیاورد تا بتوان با قاطعیت نوشت که این استقلال برعکس استقلال ساپینتو تیم بازی های بزرگ است و از بازی های 6 امتیازی تمام امتیازهای آن را می خواهد و کسب می کند.
هواداران آبی هر چند در فصل نقل و انتقالات از عملکرد مدیران و مسئولان تیمشان راضی نیستند اما مثل هر فصل بسیار امیدوار هستند که این فصل با جواد نکونام بتوانند امتیازهای از دست رفته فصل گذشته را در برابر تیم های بزرگ از جمله پرسپولیس و سپاهان و تراکتور جبران کند و این فصل فصل کسب امتیازهای بازی های بزرگ و سرنوشت ساز باشد تا بتوانند در اواخر فصل به لطف فتح و برد همین بازی های بزرگ به قهرمانی نزدیک و نزدیک تر شوند.

داستان دنباله دار و تکراری رفت و آمدهای متوالی مدیران مختلف در باشگاه استقلال آنقدر زیاد شده که از شمارش انگشتان دو دست هم فراتر رفته است. فصل گذشته سه مدیر و این فصل هم یک مدیر تازه در راس باشگاه استقلال قرار گرفتند.
شخصی که چند فصل قبل تر هم در باشگاه استقلال بود و قائم مقام امیر حسین فتحی بود اما پس از یک فصل از استقلال رفت تا این فصل و پس از گذشت سه یا چهار فصل دوباره و اینبار در سمت مدیریت باشگاه وارد استقلال شد.
مدیریتی که انتظار می رفت اشتباهات و خطاهای مدیران ناموفق گذشته را تکرار نکند و با مدیریت فوق العاده خود فصلی خاطره انگیز را برای تیم استقلال رقم بزند.
اما عبور از یک فصل نقل و انتقالات ناموفق از طرفی و جذب نشدن یک اسپانسر قدرتمندتر و شناخته شده تر از طرفی دیگر و از سویی هم از دست دادن ستاره های فصل گذشته یک عملکرد و کارنامه بسیار ضعیف را از خود بر جای گذاشته است.
شاهکار دیگر مدیریت خطیر چالش و گفتگوی سخت و بی تعارف او با سرمربی بوده است و حال هم شاهد این هستیم که بازیکنانی هم که در ابتدای فصل جذب شده اند از جمله آن بازیکن عراقی منتظر محمد و حال آریا برزگر به تیم های دیگر لیگ برتری قرض داده می شوند و این یعنی اینکه عملا استقلال در نقل و انتقالات صفر عمل کرده است.
هواداران استقلال با انتخاب خطیر پس از مدتها می خواستند نفسی راحت بکشند و دغدغه های این چند فصل گذشته را با حضور یک مدیرعامل کاربلد، دلسوز و درد آشنا را به باد فراموشی بسپارد اما با اتفاقات این چند هفته گذشته خیلی خوب متوجه شدند که خطیر یا کریمی، فتح الله زاده یا مددی، سعادتمند یا فتحی و... و... هیچ تفاوتی نمی کنند که این نام ها هستند که می آیند و می روند و هیچ کدام برای باشگاه استقلال و تیم استقلال مدیرعامل درست و حسابی و قابل اعتماد و اتکایی نشدند.
باشگاه و تیم استقلال همچنان از نداشتن یک مدیر، یک سرپرست کاربلد، دلسوز و درد آشنا رنج می برد و یکی از بزرگترین دلایل عدم موفقیت این تیم در طی یک دهه گذشته تعدد بیش از اندازه مدیران در این باشگاه بوده است و اینکه هیچ کدام از مدیران حتی در زمان مدت تصدی گری این پست و مسئولیت نتوانسته اند باری هر چند کوچک و سبک از روی دوش استقلال بردارند و هر کدام شان با یک داستان تازه از باشگاه کنار گذاشته شدند و این داستان ناکامی ها همچنان ادامه پیدا کرده است.