هوادار استقلال کاری ندارد که مدیریت تغییر کرده است و چه شخصی جانشین مدیر قبلی شده است، هوادار کاری ندارد که نیمکت تیمش نسبت به فصل گذشته تغییر کرده است و در این فصل پیش رو همچنان با یک مدیر جدید و کادر فنی جدید تیمش راهی لیگ خواهد شد.
در واقع هوادار از تفکر پوسیده و تبعیض کارانه بالادستی ها نسبت به تیم محبوبشان به فغان آمده اند و چاره کار اصلی را نه در تغییر مدیریت می بینند و نه تغییر کادر فنی و آن چیزی که باید تغییر کند تفکر غلط و غیر عادلانه و تبعیض گونه این افراد است.
هوادار استقلال در فصل های ناکامی مدتهاست که خسته شده است، از وعده و وعیدهای تو خالی و عملی نشده، از حق خوری ها، از بدهی های انباشته و پرداخت نشده، از شکایت این بازیکن و آن بازیکن، از بسته شدن های تکراری پنجره نقل و انتقالات، از جا به جایی های کوتاه مدت و سریع در صندلی مدیریت، از حضور افراد ناکارآمد و...و... .
این فصل هم که هنوز آغاز نشده و تا شروعش کمتر از سه هفته باقیمانده است همچنان تمامی این مشکلات را با خود از فصل گذشته یدک می کشد با چند مشکل جدید دیگر که پاک هوادار را از رسیدن به خواسته هایش ناامید کرده است.
فصل ۰۳-۱۴۰۲ در حال آغاز است و تیم های دیگر در اردوهای خارجی و تمرینات آماده سازی و جذب بازیکن و بستن یک تیم قدرتمند به سر می برند اما استقلال هنوز تکلیف خودش با خودش روشن نیست.
به این جهت برای هوادار تغییر مدیر و آمدن یک مدیر دیگر، تغییر سرمربی و آمدن یک سرمربی دیگر هیچ تفاوتی به حالش نمی کند، وقتی همچنان قرار نیست باری از مشکلات سنگین استقلال توسط این افراد برداشته و کم شود فقط تغییر افراد بدون تغییر تفکر مسوولان در وزارت ورزش نسبت به باشگاه استقلال به واقع چه فایده ای دارد؟!

🔹هوادار اوضاع تیمش را از آن چیزی که فکرش را می کرد اسفناک تر می بیند.
🔹وقتی به صحبت های نکونام گوش می دهد بیشتر ذهنش مشغول می شود، بیشتر هراسان می شود و به سمت ناامیدی با سرعت حرکت می کند.
🔹فکر تازه ای پشت این اوضاع در حال برنامه ریزی برای یک ناکامی دیگر است.
🔹همچنان نابودگران با سرعت و بسیار تمیز مشغول کار هستند، از به کارگیری مدیری که خود می خواهند، از بودجه ای که خود تقسیم می کنند و به باشگاه استقلال حتی کمتر از فصل گذشته رسیده است.
🔹هوادار وقتی این اوضاع نالان را از زبان سرمربی تیمش می شنود چطور می تواند به فصل پیش رو امید داشته باشد؟ چطور می تواند دلگرم باشد؟ چطور می تواند با نشاط و باانگیزه تشویق کند وقتی دست هایی قدرتمندتر از دست های آنان برای ناکامی تیم محبوبشان در حال فعالیت است؟
🔹هوادار آبی وقتی اوضاع تیمش را اینگونه می بیند دیگر دل و دماغی برایش باقی نمی ماند.. جنگیدن تا پای جان برای تیمی که دوستش دارند هدفی است که هر فصل برایش تلاش می کنند اما متاسفانه پیروز این جنگ از قبل انتخاب شده است.

🔹به واقع روزی پوشیدن پیراهن آبی استقلال برای بسیاری آرزو بود، رسیدن به پیراهن آبی استقلال برای بسیاری دست نیافتنی بود، حتی حاضر بودند که برای تصاحب آن از جیب خود هم خرج کنند تا بتوانند استقلالی شوند، اما مدتهاست که دیگر خبری از این آرزوها نیست، مدتهاست دیگر رسیدن به این پیراهن از آرزو هم گذشته است، رسیدن به این پیراهن دیگر دست نیافتنی نیست، برای تصاحب این پیراهن حتی شرط و شروط هم می گذارند و به واقع وای بر استقلال...
🔹بازیکنی که برای پوشیدن پیراهن استقلال برای این باشگاه شرط می گذارد، با هر مبلغی حاضر به مذاکره نمی شود و دیگر این پیراهن و حضور در آن برایش آرزو نیست و اینگونه استنباط می کند که این استقلال است که باید آرزوی داشتن چنین بازیکنانی را به دل خود بگذارد برای این روز باید هم بگوییم وای بر استقلال...
🔹استقلال مدتهاست که تنهاست، استقلال فصل های زیادی است که دیگر جای ستاره ها نیست، جای بازیکنان بزرگ، بازیکنان اسم و رسم دار، بازیکنانی که خود به تنهایی یک تیم هستند و با حضور در استقلال انگار در زمین به اندازه چند تیم بازیکن دارد دیگر نیست... استقلال مدتهاست تنهاست.. مدتهاست چه بیرون زمین، چه روی نیمکت و چه درون زمین تهی است و به همین خاطر است که تنها شده است.
🔹دیگر رسیدن به سالهای دور برایمان به واقع دور شده است، دهه های 70 و 80 و حتی اوایل دهه 90، دهه هایی که استقلال پر بود از ستاره به دهه ای رسید که دیگر خبری از ستاره نیست، اگر هم باشد به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسند و ماندگاری شان حداکثر تنها به یک فصل می رسد و حتی کمتر و واقعا هم باید تاسف بخوریم و حسرت که روزگار چقدر بد با استقلال برخورد می کند و استقلال به یک تنهایی سرد و تاریک و ترسناک رسیده است.

🔹حال و روز این روزهای استقلال را که نگاه می کنیم واقعا می مانیم که این تیم برای فوتبال ایران است، این تیم برای وزارت ورزش است، این تیم پایتخت است و میلیون ها هوادار دارد اما از کوچکترین و بحق ترین خواسته هایش باید محروم باشد؟ از جذب و یارگیری در فصل نقل و انتقالات باید عاجز باشد؟ از تمدید با ستاره هایش برای فراری نشدن باید عاجز باشد؟ از حضور در لیگ قهرمانان آسیا باید محروم باشد؟
🔹حال و روز این روزهای استقلال را که نگاه می کنیم بی اختیار اشک می ریزیم، بی اختیار غصه می خوریم و تا مدتها افسرده هستیم، حال و روز این روزهای استقلال را هر کس دیگری هم گذرا نگاه کند برای این تیم و هوادارانش تاسف می خورد، اینکه چرا باید تیم اول پایتخت از جذب بازیکن در فصل نقل و انتقالات محروم باشد، از تمدید قرارداد ستاره هایش باز بماند، از اینکه نتواند خیال هوادارانش را آسوده کند ابراز تاسف خواهند کرد.
🔹استقلال علاوه بر یک نیمکت خوب، یک مدیر لایق، یک وزیر ورزش و مسئول عادل می خواهد، یک وزیر دلسوز می خواهد، کسی را می خواهد که به معنای واقعی کلمه هوای استقلال را داشته باشد، علاوه بر انتخاب یک مدیر کاربلد، یک سرمربی موفق، به آنها برای بستن یک تیم قدرتمند کمک کند، نه اینکه هر فصل همه این دغدغه بشود سوهان روح تیم و هوادار، بشود لکه ننگ، بشود داغ بر دل نشسته، بشود تکرار همه خاطره های تلخ هر فصل.
🔹استقلال خسته است خسته مثل همیشه، خسته از جور زمان، خسته از جور مکان، خسته از بی عدالتی ها، خسته از ناملایمتی ها، خسته از بی توجهی ها، خسته از بی مهری ها، خسته از تنها ماندن... و این خستگی قرار نیست روزی به آرامش برسد، روزی برسد که دیگر خبری از خستگی نباشد و شاهد یک استقلال قدرتمند، استقلال با نشاط، استقلال سرزنده و قهرمان باشیم.

📝 امید همه آن چیزی است که هوادار استقلال قبل از شروع فصل دارد و به آن دل بسته است هر چند هنوز سه هفته به شروع فصل باقیمانده است و با روی کار آمدن علی خطیر به جانشینی حجت کریمی می توان امیدوار بود که تیم آنگونه که مدیریت و سرمربی اش مدنظر دارند تشکیل و تکمیل و بسته شود تا نیازی به معجزه نباشد.

هوادار استقلال چقدر منتظر آمدن جواد نکونام بود، چقدر مشتاق بود که اگر قرار است سرمربی تیم محبوبشان داخلی باشد آن شخص تنها و تنها جواد نکونام باشد و بس.. اما حال و پس از گذشت بیش از یک هفته از انتخاب نکونام به عنوان سرمربی اوضاع کلی باشگاه و تیم برای شروع فصل آینده خوب نیست، نه اینکه تنها خوب نیست بلکه بد هم هست.
هنوز تکلیف بازیکنانی که قرار است تمدید کنند مشخص نیست، از دست دادن ستاره هایی همچون قائدی و محبی که در خط حمله فصل گذشته تنها نقطه قوت و امیدواری تیم بودند و حال با از دست دادن این دو بازیکن برای فصل آینده که هنوز جانشینی هم برایشان انتخاب نشده کار را سخت تر از پیش کرده است.
به قول جواد نکونام این فصل بدترین و عجیب ترین فصل در طی یکی دو دهه اخیر برای باشگاه و تیم استقلال خواهد بود که به چشم خود ندیده است، تغییرات متعدد در مدیریت، از دست دادن بازیکنان و شروع تمرینات با حداقل بازیکنان، نامشخص بودن بازیکنانی که قرار است جذب تیم شوند، نامشخص بودن تمدیدی ها و...و... در کمتر از سه هفته مانده تا شروع فصل آینده یعنی یک شروع فصل عجیب و بد از نگاه سرمربی جدید این فصل آبی پوشان.
پس پر واضح است که تنها انتخاب سرمربی مورد علاقه و دوست داشتنی برای تیم استقلال نمی تواند معجزه ای کند، از آن معجزه هایی که گره گشای بازیهای بزرگ باشد و بتواند تیم را از تنگنا و فشار و گره های بسته به سلامت عبور و نجات دهد، نکونام یا هر سرمربی درجه یک و خوب دیگری هم بدون داشتن مهره های کارآمد و به درد بخور هرگز نخواهد توانست که آنگونه که خود دوست دارد و از او انتظار می رود تیمی در خور شأن و علاقه و توجه هوادارانش تحویل دهد.
امید همه آن چیزی است که هوادار استقلال قبل از شروع فصل دارد و به آن دل بسته است هر چند هنوز سه هفته به شروع فصل باقیمانده است و با روی کار آمدن علی خطیر به جانشینی حجت کریمی می توان امیدوار بود که تیم آنگونه که مدیریت و سرمربی اش مدنظر دارند تشکیل و تکمیل و بسته شود تا نیازی به معجزه نباشد و استقلال آنگونه که سرمربی اش می خواهد زیبا، شاداب و دوست داشتنی بازی کند و به نتیجه هم برسد تا هواداران استقلال شاهد یک فصل خوب و زیبا و امیدبخش باشند.

وقتی به تعداد زیادی مدیران باشگاه استقلال در طی یک دهه اخیر نگاهی می اندازیم و این همه تغییر را مشاهده می کنیم و به فراخور آن این تغییرات پس از میز و صندلی مدیریت به نیمکت آبی پوشان هم تسری پیدا کرده است پی به دلیل اصلی ناکامی یک دهه ای این باشگاه در کسب قهرمانی و همچنین رفع مشکلات مالی و غیر مالی آن خواهیم برد.
استقلال به معنای واقعی در تمام دهه گذشته یک مدیرعامل نداشته است، مدیری که علاوه بر کاربلدی و دلسوز بودن مورد حمایت واقعی وزارت ورزش هم قرار گرفته باشد.
متاسفانه انتخابی با عنوان باری به هر جهت و از آن سو عدم حمایت از مدیری که خود او را بر این منصب و پست قرار داده است از بزرگترین دلایل عدم موفقیت در کسب قهرمانی و از سویی دیگر کم شدن مشکلات مالی و غیرمالی این باشگاه بوده است.
مدیرانی که در طی یک دهه اخیر با حکم وزارت ورزش به باشگاه استقلال وارد شدند هر کدام چند صباحی پشت میز مدیریت این باشگاه نشستند و زیبا صحبت می کردند و با وعده و وعیدهای قشنگ و رنگارنگ و صد البته غیر ممکن و پوشالی برای یافتن جایی در دل هواداران ماندند و سپس به دستور همان وزارت جای خود را به فرد دیگری دادند و این داستان همچنان ادامه پیدا کرد.
مشکلاتی که از یک مدیر به مدیر بعدی به ارث می رسیدند و این کوه مشکلات همین طور بزرگ و بزرگ تر می شود و فقط در پست مدیریت نام ها تغییر می کنند و از این کوه بزرگ مشکلات چیزی برداشته نمی شود تا به واقع به لزوم معنای داشتن یک مدیرعامل واقعی با حمایت وزارت ورزش برای باشگاه استقلال پی ببریم.

🔹قرار نیست تا مدیری یا سرپرستی رفت زود بخواهیم پشت سر او حرفی بزنیم و انتقاد تندی بکنیم که در دوران مدیریتش آن را بیان نکرده باشیم، اما آقای کریمی که عرض می کنید قسم خورده بودید که مدیریت باشگاه را قبول نکنید چطور می فرمایید دیگر اعضای هیات مدیره شما را به جدتان قسم دادند تا چنین مسئولیتی را بپذیرید و از قسم خود برگردید و شما هم خیلی خوب پذیرفتید!!!
🔹یادتان رفت که اینجا جای قسم خوردن و قسم دادن نیست، باشگاه استقلال و مسئولیت مدیریتی در آن و حتی روی نیمکت و مسئولیت فنی آن جای رودرواستی و تعارف و قسم خوردن و قسم دادن نیست، اینجا اگر توانایی انجام کار را دارید بسم الله والا اگر قرار نیست کار مثبتی انجام دهید و مثل مدیران گذشته عمل کنید پس همان بهتر که مسئولیت قبول نکنید.
🔹از این گفته شما بسیار تعجب کردیم که چطور ممکن است که عده ای شما را به جدتان یا به فرزندانتان یا هر چیز دیگری قسم بدهند و شما مسئولیت قبول کنید و...و... .

پس از سه تغییر مدیریتی در فصل گذشته در این پیش فصل هم شاهد یک تغییر دیگر در رأس باشگاه استقلال هستیم، باز یکی رفت و یکی دیگر آمد اما همچنان استقلال حال خوبی ندارد.. انگار حال استقلال با این نفر و آن نفر خوب نمی شود و تنها اسم ها می آیند و می روند و هیچ اتفاق مثبت و خوشایندی نمی افتد.
انگار نشستن روی صندلی مدیریتی استقلال آرزو بسیاری است اما وقتی به آرزوی خود می رسند و از این میز و صندلی به مشهوریت و معروفیتی می رسند تنها به همان بسنده می کنند و راه گشا و گره گشای مشکلات باشگاه نمی شوند تا هوادار خیالش از بابت مدیریت باشگاه محبوبش آسوده باشد.
حکایت انتخاب مدیران باشگاه یک حکایت قدیمی، یک تصمیم سبک و بدون هیچ تلاش و فکری بوده است، انگاری وزارت ورزش تنها یک اسم انتخاب می کند و کاری به کارنامه و سابقه مدیریتی مثبت گذشته افراد ندارد. وقتی مدیری را انتخاب می کند او را به حال خود رها می کند دیگر هوایش را ندارد.
مدیریت باشگاه هم به تنهایی و بدون حمایت وزارت ورزش نمی تواند از پس مشکلات بسیار زیاد باشگاه برآید و بالطبع به سرنوشت مدیران گذشته دچار خواهد شد، حمایتی که انگار سلیقه ای است و شامل هر مدیری در باشگاه استقلال نمی شود و این تعدد بسیار زیاد رفت و آمدها در باشگاه استقلال و اتاق مدیریت به همین خاطر بوده است.

🔹نمی دانیم باید از این انتخاب خوشحال باشیم یا ناراحت؟ به این انتخاب امیدوار باشیم یا ناامید؟ و اینکه تا چه زمانی باید شاهد این تغییرات متعدد بی فایده باشیم؟
🔹از این انتخاب نه خوشحال هستیم و نه ناراحت، نه بی اعتنا هستیم و نه آنقدر شور و شوق داریم، نه برای این سرپرست مدیرعامل جدید فرش قرمز پهن می کنیم و نه او را هو می کنیم و مخالفش هستیم...
🔹ما هیچ کدام نیستیم، ما هواداری هستیم که با درد روزگار می گذرانیم، ما طرفداری هستیم که هیچ کس خوشحالی مان را دوست ندارد..
🔹هر چند علی خطیر تجربه یه دوره حضور در باشگاه استقلال را با عنوان معاون مدیرعامل در زمان فتحی داشت و سپس بخاطر اختلاف با مدیریت وقت از سمت خود کنار رفت.
🔹هر چند یک آشنایی کوتاهی از ایشان داریم اما باز ایشان در سمت و پست سرپرستی مدیرعاملی مثل یک هندوانه در بسته می مانند و معلوم نیست از فردا قرار است چگونه برای استقلال مفید باشد و واقعا می تواند پشت نکونام و تیم استقلال محکم بایستد و آنها را حمایت کند و خیال هواداران را برای حداقل یک فصل آسوده و راحت کند یا.... .

📝 تنهایی استقلال و فریادهای بحق هوادارانش این روزها بیشتر از هر زمان دیگری احساس می شود و به چشم دیده می شود، ای کاش این اوضاع برای وزارت ورزش هم احساس می شد آنگاه شاید اوضاع کمی، فقط کمی بهتر می شد.

🔹به واقع چرا حال و روز باشگاه استقلال چندین فصل است بسیار خراب و اسفناک و دردآور است، در این مجال مطلب بسیار نوشته شده است، سوگنامه بسیار خط خطی شده است و همچنان بر تنهایی و حال و روز بد و دردناک این باشگاه باید تاسف بسیار خورد.
🔹نوشتن در باب اینکه چرا در یک دهه گذشته آبی پوشان استقلال تنها یک قهرمانی بدست آورده اند و از آن سو رقیب دیرینه اش در یک دهه اخیر در بهترین حالت و اوضاع خود قرار داشته تکرار مکررات است.
🔹اینکه بخواهیم دلایل این همه تغییر در مدیریت این همه تغییر و تحول در نیمکت این همه رفت و آمد بازیکن را جستجو کنیم تنها به یک منبع می رسیم، به یک سرنخ و اینکه تعادل و تساوی و برابری از سوی متولی این دو باشگاه به یک اندازه توزیع نمی شود.
🔹اینکه یک باشگاه با همان بودجه باشگاه رقیب، با همان تجربه و سابقه مدیریت، با همان نگاه دقیق سرمربی انتخاب می کنند امری محال است؟ پر واضح است که اختلاف بسیاری در بودجه هر دو باشگاه وجود دارد.. اختلاف بسیاری در دیدگاه و انتخاب مدیریت برای هر دو باشگاه است.. اختلاف بسیاری برای انتخاب سرمربی وجود دارد و همه و همه نشان از نابرابری و تفاوت و تبعیض برای هر دو باشگاه است.
🔹متاسفانه این استقلال است که چوب این نابرابری ها را خورده است و همچنان می خورد و قرار هم نیست حالا حالاها این شرایط و اوضاع بد و دردناک پایان بپذیرد و حتی کمتر شود.
🔹تنهایی استقلال و فریادهای بحق هوادارانش این روزها بیشتر از هر زمان دیگری احساس می شود و به چشم دیده می شود، ای کاش این اوضاع برای وزارت ورزش هم احساس می شد آنگاه شاید اوضاع کمی، فقط کمی بهتر می شد.

بازار نقل و انتقالات بیش از یک هفته ایست که آغاز شده و تنها سهم استقلال دو خرید بوده و در طی دو روز گذشته هیچ خبر مثبت و امیدوار کننده ای از باشگاه و وضعیت نقل و انتقالات بیرون نیامده است.
سرگرم کردن هوادار برای چند روز با داستان جذب بیرانوند و ترکاندن بمب و سپس پوچ بودن خبر بیشتر هواداران و حتی اذهان عمومی را دلخور و ناراحت کرد.
گزینه های خرید نکونام و باشگاه یکی یکی جذب تیم های دیگر می شوند و دست استقلال خالی می ماند... تلاشی برای تمدید قرارداد با ستاره های تیم از جمله قائدی و محبی نمی شود و از طرف دیگر مشکلات مالی و عملی نشدن وعده ها برای بستن تیمی خوب باعث استعفای مدیریت و سپس قائم مقام باشگاه می شود تا حال خراب استقلال را پیش از بیش نشان دهد.
هر چند هنوز تا پایان نقل و انتقالات زمان بسیاری باقیمانده است اما از دست دادن فرصت و فراری شدن ستاره ها و جذب نشدن گزینه های مورد نظر یعنی نه تنها باعث تقویت تیم نشدند بلکه تیم را بیشتر از پیش تضعیف کرده اند تا حتی نیمی از قدرت فصل گذشته را هم نداشته باشد.
حال خراب این روزهای استقلال تنها یک مقصر ندارد، مقصران حال خراب و تضعیف شده باشگاه و تیم استقلال همان هایی هستند که برعکس خوب هوای تیم رقیب را دارند.

🔹حجت کریمی بالاخره کنار رفت، این استعفا در واقع باید پس از پایان فصل انجام می گرفت اما باز هم کنار کشیدن به دلیل ناتوانی عین مردانگی است آن هم هر زمانی که باشد مهم نیست، چه قبل از شروع فصل باشد چه ابتدای فصل و چه اواسط یا اواخر آن... اتفاقا ایستادن و پافشاری کردن بر منصب در عین ناتوانی عین ظلم و خیانت است.
🔹واقعا تغییر و جابه جایی سه مدیرعامل در فصل گذشته انگار برای برهم زدن آرامش استقلال کم بود و این تغییرات و فشارها برای فصل آینده هم از همین چند هفته پیش شروع شد، استعفای کریمی و سپس امیری قائم مقام باشگاه چاره کار نبود و مشکل تنها مدیریت باشگاه نبود و مدیر به تنهایی دلیل ناآرامی و بروز این همه مشکل نبود، اما وقتی ناکارآمدی خود را می دید و اینکه نمی توانست در برابر فشارها و زورهای وزارت ورزش و مسئولانش بایستد و مقاومت کند همان بهتر که عطای حضور در منصب خود را به لقایش ببخشد و بیشتر از این مورد هجوم انتقادها و اعتراض های هواداران نباشد.
🔹پر واضح است که پروژه اذیت و آزار و تداوم در ناآرامی و ناکامی ها همچنان ادامه دارد و مشکلات مالی برای عدم تمدید قرارداد ستاره ها و از دست دادن جذب بازیکنانی که مورد نظر سرمربی بودند و به تیم های دیگر منتقل شدند و دست های خالی استقلال در بازار نقل و انتقالات باعث ناآرامی شد که همین ناآرامی موجب تکرار دوباره ناکامی ها برای فصلی دیگر است.
🔹پروژه تکرار دوباره عدم قهرمانی و از دست دادن بازیهای بزرگ و شکست در آنها از همین امروز شروع شده است و هیچ کسی نمی تواند جلوی آن را بگیرد و قدرتی که پیش روی استقلال قرار دارد بالاتر و محکم تر و انگاری قدرتمندتر از آنی است که اعتراض ها و گلایه ها و فریاد هواداران بتواند آن را از پای در بیاورد اما هوادار هم نمی تواند ساکت بنشیند و با سکوت خود خیانت دیگری را برای تیم محبوبش بخرد و خود را شریک جرم ناکامی و عدم موفقیت دوباره تیم محبوبش مسئولان کند.

در فوتبال ایران هر چقدر هم بخواهند فوتبال را در ظاهر حرفه ای کنند و اول با تغییر شماره پیراهن ها به اعداد لاتین شروع شد و به قراردادهای چند ده میلیاردی هم رسید، اما روح تعصب، روح عشق ورزی به تیم مورد علاقه هنوز که هنوز است از بین نرفته است و نمرده است.
در یکی دو روز گذشته وقتی صحبت از انتقال جنجالی و پر سروصدای بیرانوند به استقلال به میان می آید و خیلی ها دلیل آن را عدم تعهد مالی پرسپولیس به این بازیکن برمی شمرند و عده ای دیگر مبلغ بالاتر باشگاه استقلال را مطرح می کنند و عده ای دیگر شور و شوق یاغی شدن بیرانوند را از عوامل آن می دانند اما به واقع مشکل جای دیگر است.
در سالیان گذشته هیچگاه انتقال مستقیم از دو تیم قرمز و آبی پایتخت نداشته ایم، الا چند بازیکن که البته سابقه پوشیدن پیراهن هر کدام از دو تیم را داشته اند و از تیم دیگری وارد استقلال و پرسپولیس شده اند و به طور مستقیم نبوده است.
از آرمان رمضانی و مهدی شیری و کنعانی زادکان هم می شود مثال زد که هیچ کدام به طور مستقیم به تیم رقیب نرفته اند و با یکی دو فصل فاصله از تیم دیگری جذب این دو تیم شده اند.
به احتمال بسیار زیاد داستان بیرانوند به خیر و خوشی تمام می شود و با وساطت عده ای در پرسپولیس همچنان باقی بماند.
اما اگر باز از این شایعه ها شنیدید هرگز آن را باور نکنید آن هم بخصوص اگر بیرانوندی باشد که کاپیتان دوم یا سوم قرمزهاست و حتی اگر از پرسپولیس و رفتار مدیرانش به تنگ آمده هرگز جایی نمی رود که تمام خاطرات خوش بازیها و قهرمانی هایش از ذهن ها به همین زودی پاک شود و مورد غضب هواداران قرار بگیرد.
به همین خاطر هنوز در بین بازیکنان این جمله پر رنگ است که عشق و تعصب را هرگز نمی شود با یک مقدار پول بیشتر خرید و جا به جا کرد و هنوز به معنای واقعی تعصب نمرده است و حتی اگر اثرش در حال کمرنگ شدن باشد.