4 مهر برای بسیاری یادآور خاطره ای شیرین است، تولد باشگاه و تیمی که تا همین یک دهه پیش پرآوازه بود، تا همین یک دهه پیش آن را با قهرمانی می شناختند، تا همین یک دهه پیش همچنان پرافتخارترین تیم آسیا بود، تا همین یک دهه پیش آسیا انتظارش را می کشید اما... .
اما امان از این یک دهه گذشته، امان از دهه ای که دیگر خالی شد از قهرمانی، دیگر خالی شد از حضور مداوم در آسیا و متاسفانه دوری دو ساله از آسیا... کسی هنوز باورش را ندارد که چه بر سر این باشگاه آمده است؟ چه بر سر این تیم آورده شده است؟ آیا این تیم همان تیم یک دهه پیش است؟ این تیم همان تیم دو دهه پیش است؟ این تیم همان تیمی است که پیشتاز تیم های داخلی در آسیا بود؟ نه این تیم دیگر حتی رنگ آن تیم را هم ندارد چه برسد به بوی آن تیم.. نه رنگی و نه بویی و تنها یک نام.
تنها یک نام مانده است و هوادارانش به همین یک نام دلخوش مانده اند، نامی که شاید دیگر مثل گذشته پرآوازه نیست اما هنوز هست، هنوز وجود دارد، هنوز نفس می کشد حتی اگر غریب مانده باشد، حتی اگر دور مانده باشد اما هنوز استقلال است، هنوز قدیمی ترین تیم این آب و خاک است، هنوز می توان با خاطره های شیرین گذشته های دورش هم زندگی کرد، نفس کشید حتی با حسرت.
استقلال امروز در نبود حجازی ها، پورحیدری ها، علی دانایی فرها، احدی ها، مظلومی ها و در کنار پیشکسوتانی همچون علی جباری و حسن روشن و اکبر کارگرجم و جواد قراب و برادران بیانی و...و... غریبانه هفتاد و هشتمین پاییز عمر خود را جشن گرفت (جشن که چه عرض کنیم تنها از این تاریخ عبور کرد) در سکوت و حسرت خود تا شاید باز آفتاب آرامش دوباره بر چهره این تیم قدیمی به گرمی بتابد.

هنوز به هفته پنجم این فصل نرسیدیم که از دومین اسپانسر یا همان حامی مالی تیم استقلال پس از فسخ یا اتمام قرارداد اسپانسر قبلی رونمایی شد، اسپانسرهایی که در طول حداقل چند فصل گذشته می آیند و روی پیراهن آبی پوشان تبلیغ می کنند و بدون هیچ درآمد و دست آورد مثبتی کنار می روند و جای خود را به اسپانسر بعدی می دهند.
لیگ نزدیک به یک ماه است که تعطیل شده است، یک ماه در بی خبری فصلی که معلوم نیست قرار است به کجا برسد و این تعطیلات سرسام آورش اما هنوز خبر مثبت و امیدوار کننده ای از باشگاه و تیم استقلال نمی آید، همچنان مشکل پرداخت بدهی ها، همچنان مشکل عدم تعهد اسپانسرها، همچنان مشکل جذب گزینه های خارجی و...و... .
اگر باز هم بخواهیم در هر شبکه ای و هر کانالی دوباره پای صحبت های مدیرعامل باشگاه استقلال بنشینیم و از یکماه اخیر با اون سخن به میان آوریم به خوبی مشخص است که هیچ دستاورد مثبتی، هیچ حرکت امیدوار کننده ای در طی این یکماه اخیر و در این تعطیلی بد موقع و روی اعصاب این لیگ انجام نشده است و هیچ حرف تازه ای برای گفتن نخواهد داشت.
هنوز مشکلات بر قوت خود باقی مانده اند، هنوز اتفاق مثبتی رخ نداده است، هنوز گره ای از مشکلات باز نشده است، هنوز استقلال بر ضعف یکماه و حتی ابتدای فصل خود باقی است، هنوز امکان یارگیری و جذب بازیکن خارجی را ندارد، همچنان از پرداخت معوقات بازیکنان خود درمانده شده است و...و... .
انگاری بخت این تیم طوری بسته شده است که نه این مدیر و نه آن مدیر و نه این اسپانسر و حامی مالی و نه آن حامی مالی گذشته نتوانسته و نخواهند توانست از عهده باز کردن این بخت برآیند، همچنان هستند که حضور داشته باشند اما حرکت مثبتی که بتوانند برای برون رفت از این مشکل پیدا کنند وجود ندارد، مدیری که همچنان از نداری ها می گوید و از توانایی هایش برای حل مشکلات سخن نمی گوید، حامی مالی که تنها برای تبلیغ روی پیراهن باشگاه بزرگی چون استقلال اعلام آمادگی می کند اما توانایی حمایت مالی از این باشگاه و تیم را به خود نمی دهد.
بخت این تیم باز شدنی است، موضوعی نیست که قابل حل شدن نباشد، بختی نیست که بخواهد برای همیشه و حتی مدتهای طولانی بسته باقی بماند و کسی نتواند آن را با قدرت و توانایی خویش باز کند، اما متاسفانه کسی یا کسانی تصمیمی برای باز کردن این بخت ندارند و از این اوضاع به سود خود و به ضرر باشگاه و تیم استقلال در حال استفاده هستند.
باشگاه استقلال می تواند مثل یک دهه پیش خود همچنان بهترین باشد، می تواند دیگر حرف از بدهی ها نزند، می تواند دیگر بخاطر عدم پرداخت بدهی ها از لیگ قهرمانان آسیا محروم نشود، می تواند خیال خود و هوادارانش را راحت کند اگر همان مدیران، همان مسئولان دست همت با یکدیگر ببندند و با یک تصمیم جدی یکبار برای همیشه یا به معنای درست تر یکبار برای اولین بار بخت بسته شده این تیم را در طی چند فصل گذشته در این فصل باز کنند.

هر چند فوتبال غیرقابل پیش بینی است و به اثبات رسیده که تیم های ضعیف هم می توانند برابر تیم های قدرتمند امتیاز بگیرند و به نوعی شگفتی بیافرینند اما از سویی دیگر هم نمی توان جذب ستاره ها را هم برای قدرتمندتر شدن و کسب قهرمانی نادیده گرفت و بیهوده خواند.
النصر عربستان که این فصل ستاره های بزرگ اروپایی را جذب کرده تا بتواند هم فوتبال خود را پرآوازه کند و هم فکری برای درآمدزایی و حتی کسب جام کند در اولین بازی این فصل لیگ قهرمانان آسیا هم مزد برتری خود را گرفت.
پرسپولیس که خوشحال و خرسند از مقاومت یک نیمه ای خود به رختکن رفت هرگز فکر این را نمی کرد در نیمه دوم اینگونه مغلوب حریف قدرتمند و ثروتمند عربستانی خود شود.
البته اگر از حق نگذریم النصری ها خصوصا در ۲۰ دقیقه ابتدای بازی سوار بر بازی بودند و تنها اگر شانس یارشان بود چندین موقعیتی که همین رونالدو در یک قدمی دروازه از دست داد را به تور دروازه می چسباند هرگز نتیجه تساوی بدون گل در نیمه اول بدست نمی آمد.
شاید پرسپولیسی ها و خصوصا بیرانوند از بسته نگه داشتن دروازه خود تنها مقابل رونالدو خوشحال باشند و این مهاجم پرتغالی را ناکام گذاشته باشند. اما هم رونالدو به هدف خود رسید و هم النصری ها با دو گل و کسب ۳ امتیاز با دست پر تهران را ترک کردند.
شاید حتی کسب تساوی خوشایند پرسپولیس در زمین خودش بود اما نباید از واقعیت فرار کنیم که النصری ها چه در نیمه اول و چه در نیمه دوم چندین سر و گردن از قرمز پوشان تهرانی بالاتر بودند و انصافا به حق خود هم رسیدند.
شاید اگر بازی به تساوی بدون گل می رسید حق مطلب در این بازی ادا نمی شد اما شکست پرسپولیس حتی از قبل از بازی محتمل به نظر می رسید و این ادعا در جریان بازی و خصوصا در ۲۰ دقیقه ابتدا و دقایق پایانی بازی بسیار مشهود و واضح بود.

هر چقدر پرسپولیسی ها در نیمه اول تلاش کردند تا دروازه خود را بسته نگه دارند و بتوانند سرعت بازی را کنترل کنند و به نتیجه رسیدند و یک نیمه بدون گل به رختکن بروند و چند موقعیت خطرناک و صد در صد گلزنی را از رونالدو بگیرند اما...
اما نیمه دوم دیگر مثل نیمه اول نشد، نه پرسپولیس آن پرسپولیس نیمه اول بود و نه آن النصر آن تیم نیمه اول.. با اینکه پرسپولیس در این بازی با از دست دادن تمام امتیاز بازی نتوانست به هدف خود برسد اما از بابت بسته نگه داشتن دروازه خود بر عدم گلزنی رونالدو موفق عمل کرد.
هر چند نیمه اول با مصدومیت جزئی که روی مچ پای رونالدو با خطای کنعانی زادگان انجام شد دیگر رونالدو آن مهاجم و کاپیتان زهردار و خطرناک دقایق اول بازی نشد و با ضربه دیگری که سرلک در نیمه دوم به پای رونالدو وارد کرد و باعث اخراج خود شد به نوعی به صورت کامل رونالدو را از جریان بازی خارج کرد.
دیگر نه آن دوندگی نیمه اول را داشت و نه آن تحرک و نشاطی که انتظارش می رفت.
پرسپولیس با دو گل مغلوب النصر عربستان شد تا ثابت شود که اختلاف فوتبال ایران و عربستان با ستاره های جذب شده بسیار مشهود و نمایان است و شاید یک نیمه یا حتی یک بازی بتوان مقاومت و ایستادگی کرد اما بالاخره مغلوب خواهیم شد.

📝 با آغاز لیگ قهرمانان آسیا باز حسرت و افسوس هواداران استقلال از محرومیت اجباری و عدم حضور تیم محبوبشان در این رقابت ها در کنار سه تیم دیگر از کشورمان به آسمان بلند شده است.

لیگ قهرمانان آسیا این فصل از امروز استارت می خورد، حضور سه تیم ایرانی پرسپولیس و سپاهان و نساجی دوباره شور و شوق آسیایی را در کشورمان و بویژه هواداران این سه تیم پرطرفدار تزریق خواهد کرد.
حال باید نشست و منتظر ماند تا رقابت این سه تیم آسیایی را در لیگ قهرمانان برابر حریفان تا بن دندان مسلح و قدرتمند عربستانی و قطری و اماراتی دید، رقابت هایی که از امشب با تقابل سپاهان با تیم نیروی هوایی عراق و نساجی برابر تیم بمبئی هند استارت می خورد.
پرسپولیس و سپاهان که جزو باتجربه های لیگ قهرمانان آسیا نامیده می شوند و حتی سابقه حضور در فینال این لیگ را هم برای خود یدک می کشند و در حسرت قهرمانی آسیا همچنان قرار دارند، اما حضور تازه وارد و اولین بار نساجی مازندران در این لیگ هم می تواند بر جذابیت این آسیا بیفزاید و هم عیار و طراز این تیم قائمشهری را برای تقابل با تیم های قدرتمند و باتجربه و قدیمی این لیگ مشخص کند.
شاید در یک نگاه غیبت ادامه دار تیم استقلال برای دومین فصل پیاپی بیشتر به چشم می خورد، تیمی که می توانست در کنار سه تیم حال حاضر در لیگ قهرمانان آسیا حاضر باشد و حسرت غیبت های ادامه دار و ناراحت کننده خود را به اتمام برساند و شور و شوق آسیایی را با حضور خود در کنار پرسپولیس و سپاهان به اوج خود برساند اما متاسفانه برای دومین فصل متوالی از حضور محروم است.
حال امیدواریم که سه تیم حاضر در لیگ قهرمانان آسیا بتوانند در غیاب تیم استقلال که می توانست نماینده چهارم کشورمان در این رقابت ها باشد طوری نتیجه بگیرند و خوش بدرخشند که بتوان فصل آینده نمایندگان بیشتری در این لیگ داشته باشیم.

بالاخره پس از مدتها دوباره تیم های ایرانی و عربستانی در کشورهای خود از یکدیگر میزبانی می کنند و این امتیاز و شانس به هواداران تیم ها داده شد تا دوباره همچون گذشته شاهد بازیهای تیم های محبوبشان باشند.
این فصل هم یک امتیاز ویژه دیگری که لااقل تیم های کشورمان در لیگ قهرمانان آسیا داده شد میزبانی از تیم هایی است که با جذب مهره های سرشناس و معروف اروپایی و آمریکای جنوبی نگاه تمام دنیا را به سمت خود جلب کرده اند.
شاید فوتبال ایران تا سالهای سال هرگز نتواند چنین مهره های سرشناسی را در لیگ خود به خدمت بگیرد و شاید اصلا هیچ یک از آن بازیکنان سرشناس هم حاضر به حضور در فوتبال ایران و لیگ برتر کشورمان نباشند اما حضور در لیگ قهرمانان آسیا و رویارویی با هر کدام از این مهره های سرشناس و میزبانی از آنها در کشورمان یک شانس برای دیده شدن، یک شانس برای رقابت هر چند نامتعادل با آنهاست.
امروز رونالدو پای به ایران خواهد گذاشت و برابر پرسپولیس قرار خواهد گرفت، روز دیگر نیمار برزیلی برابر نساجی قرار خواهد گرفت و روزی دیگر بنزما برابر سپاهان، بازیکنان سرشناس دیگری همچون مادو و فوفانا و مانه و فوفانا تا کولیبالی و نوس و میتروویچ و کانته و فابینیو و...و... هم همراه با تیم های خود در کشورمان حضور خواهند یافت تا شور و شوق آسیا در ایران هم تزریق شود.
پرسپولیس و سپاهان و نساجی سه تیم ایرانی حاضر در لیگ قهرمانان آسیا شاید نسبت به تیم های تا بن دندان مسلح و تقویت شده و پرستاره عربستانی و قطری و از آن سو تیم های قدرتمند و همیشه حاضر کره ای و ژاپنی حرفی برای گفتن نداشته باشند اما لااقل حضور در لیگ قهرمانان و رویارویی با این ستاره های سرشناس و معروف و خوش آمدگویی از آنها در تهران برای هواداران و اهالی فوتبال یک شور و شوق تازه ای دارد.
حضور این ستاره های سرشناس و بازدید لااقل از امکانات بسیار پایین و ناچیز فوتبال کشورمان آیا این تلنگر را به مسئولان فوتبال کشورمان خواهد زد تا از فصل های آینده لااقل اگر در رابطه با جذب ستاره های سرشناس در تیم های باشگاهی ناتوان عمل می کنیم لااقل در امکانات تمرینی و رفاهی و فوتبالی بتوانیم آبروداری کنیم.
وقتی فوتبال کشورهای دیگر از جمله عربستان و قطر لااقل در باشگاهی روز به روز و هفته به هفته و سال به سال در حال پیشرفت بسیار سریع است این انتظار از فوتبال ایران می رود که اگر همچنان ادعای بهترین و قدرتمندترین تیم آسیا را دارد این جمله را نه تنها در شعار و حرف بلکه در عمل هم به اثبات برساند والا نباید هیچ حرفی برای گفتن داشته باشد.

📝 همیشه رأی های کمیته انضباطی به ضرر استقلال در سریع ترین زمان ممکن صادر می شدند و هیچ گاه هم به تجدید نظر نمی رسیدند، اینکه اینبار شکایتی از سوی استقلال و چند تیم دیگر علیه سپاهان به این سرعت جلسه تشکیل و رأی در کمتر از 12 ساعت صادر شد جای تعجب و بسی امیدواری است هر چند به این رأی اشکال های فراوانی وارد است و هیچ کدام از چهار تیم شکایت کننده از سپاهان سودی بابت شکایت و شکست برابر این تیم در زمین مسابقه بدست نیاوردند.

فصل بیست و سوم که تنها چهار هفته از آن سپری شد و به دلیل برگزاری بازیهای دوستانه تیم ملی و بازیهای تیم امید و سپس بازی های لیگ قهرمانان آسیا به یک خواب و تعطیلات طولانی مدت رفت هنوز تکلیف ادامه یافتن آن مشخص نیست.
فصلی که به دلیل قانون سقف قرارداد و تعیین وضعیت مالی باشگاه ها به فصلی کابوس وار برای بسیاری از تیم ها تبدیل شده است در گام نخست یقه تیم سپاهان را گرفت.
چهار تیمی که در ابتدای فصل روبروی تیم سپاهان قرار گرفتند و هر کدام شان متحمل شکست شدند و سپاهان با چهار برد در صدرجدول ایستاد مورد هجوم بقیه تیم ها قرار گرفت و خیلی زود در دادگاه کمیته انضباطی محکوم به کسر 4 امتیاز از 12 امتیاز خود شد بعلاوه جریمه مالی و این حکم بقیه تیم ها را برای شکایت های بعدی بیشتر امیدوار کرد.
شکایت هایی که محتمل هستند و پر واضح است که به جز تیم سپاهان تیم های دیگری هم هستند که موازی با این تیم سقف قرارداد بازیکنان خود را رعایت نکرده اند و باید منتظر ابتدا شکایت دیگر تیم ها باشند و سپس حکم کمیته انضباطی باشیم.
به واقع خدا به داد این لیگ برسد، لیگی که اکثر تیم های آن خوب راه پیچاندن و دور زدن آن را بلد هستند، اکثر تیم ها راه نجات خودشان را یافته اند و آن تیمی که زور دارد می تواند و آن تیمی که زورش نمی رسد آسیب می بیند.
خدا به داد این لیگ برسد که هنوز فصلش به نیمه نرسیده و تازه چهار هفته را پشت سر گذاشته به یک تعطیلی بلند مدتی رفته است که ادامه یافتنش هنوز مشخص نیست و انتظار دارد که از بسیاری از لیگ های کشورهای همسایه هم حرفه ای تر و بهتر و بالاتر باشد.
خدا به داد این لیگ و تیم هایش برسد که تنها قهرمان فصل می شوند اما در رقابت با دیگر تیم های قهرمان لیگ ها و کشورهای دیگر در لیگ قهرمانان آسیا چند سر و گردن پایین تر هستند و قدرت رقابت شانه به شانه را ندارند.
خدا به داد این لیگ برسد که تنها می خواهد برگزار شود حال چقدر طول می کشد؟ چقدر تعطیل می شود؟ چه اتفاقاتی با تیم هایش می افتد؟ و...و... هرگز مهم نیست.

استقلال و چند تیم دیگر که در چهار هفته ابتدای این فصل برابر سپاهان قرار گرفته بودند و هر کدام شان برابر این تیم متحمل شکست شده بودند از بابت عدم رعایت سقف قرارداد از این تیم اصفهانی شکایت کردند و خیلی سریع تر از آن چیزی که تصور می شد رأی کمیته انضباطی صادر و تنها 4 امتیاز از تیم سپاهان کسر شد و جریمه مالی و تمام.
البته پرونده این شکایت همچنان باز است و سپاهان برای واخواهی و تجدیدنظر از رأی صادر شده حتما حرکتی خواهد زد و ساکت نخواهد نشست اما... .
اما شکایت استقلال و چند تیم دیگر هر چند که تنها 4 امتیاز از تیم سپاهان کسر کرد و این تیم را از صدر جدول چند پله به پایین کشاند هنوز تا پایان تجدیدنظر به طور قطعی مشخص نیست اما سودی برای آنها نداشته است.
چهار تیمی که در ابتدای فصل برابر سپاهان قرار گرفتند متحمل شکست شدند و تیم استقلال بابت پنالتی دقایق آخر که بعدها مشخص شد که اشتباه بوده است و با ضربه رضا اسدی مهاجم سپاهان به گل تبدیل شد خود یکی از بازیکنانی است که سقف قرارداد برایش رعایت نشده است بزرگترین ضربه را خورد و از شکایتی که مطرح کرد سودی نبرد.
نه امتیازی به استقلال رسید، نه تصمیمی بر تغییر نتیجه به 3 ـ صفر شدن شد، و نه هیچ چیز دیگری. و فقط تنها تیمی که توانست از این کسر امتیاز تیم سپاهان و حتی امتیازهای از دست رفته چهار تیم شکست خورده برابر سپاهان بیشترین سود را ببرد تیم پرسپولیس بود که یک پله صعود کند و به صدر جدول برسد و جای سپاهان را گرفت.
باشگاه و تیم استقلال پس از سالها در یکی از طرح دعوا و شکایت خود پیروز شد و توانست پرونده را به نفع خود به پایان ببرد اما نفع و سودی که برایش نه مالیت دارد و نه قوام و انگاری اصلا شکایتی از جانب خویش صادر نکرده است، شکایتی که خود مطرح کرد اما سودش به جیب تیم های دیگر از جمله پرسپولیس رفت.

جلسه کمیته انضباطی صبح دیروز برگزار می شود و هنوز پاسی از شب نگذشته رأی کمیته انضباطی صادر می شود، رأیی که در نوع خود هم جالب و هم در سرعت صادر شدن و ابلاغ آن سریع ترین زمان را طی کرده است.
پس از شکایت تیم های استقلال و تراکتور و پیکان از تیم سپاهان اصفهان مبنی بر شکستن سقف قرارداد بازیکنان جلسه کمیته انضباطی با حضور مدیران عامل هر چهار باشگاه در فدراسیون فوتبال برگزار شد و رأی این کمیته در کمتر از 12 ساعت صادر و برای باشگاه سپاهان تا یک هفته قابل تجدید نظر و واخواهی می باشد.
رأیی که در نوع خود بسیار جالب و در سرعت صادر شدن و ابلاغ آن کمترین زمان را طی کرده است خالی از اشکال هم نیست، و ایرادهایی به این حکم وارد است که در اینجا می خواهیم آنها را به صورت گزیده بررسی و بیان کنیم.
در ابتدا در اینکه باشگاه سپاهان برای تعدادی از بازیکنان خود سقف قرارداد را رعایت نکرده است بسیار محرز و مسلم بوده است و اینکه در چهار بازی گذشته خود باشگاه های استقلال و تراکتور و پیکان و حتی ذوب آهن هم در این امر متضرر شده است و متحمل شکست شده اند باز شکی نیست.
اینکه کمیته انضباطی از 12 امتیاز ممکن سپاهان تنها 4 امتیاز کم می کند و این 4 امتیاز را به حساب هیچ کدام از تیم های شکست خورده واریز نمی کند بیشتر شائبه و سؤال برای اهالی فوتبال بوجود آورده است.. اینکه اگر از تیمی امتیازی کسر می شود به دلیل شکایت چند تیم برای متضرر شدن از استفاده غیر قانونی از بازیکنان پر واضح است که این امتیازها باید به حساب تیم هایی واریز شود که در چهار هفته ابتدای فصل از تیم سپاهان شکست خورده و آسیب دیده اند.
حال اینکه چطور قرار است این 4 امتیاز به حساب 4 تیم واریز شود و با یک تقسیم بندی مساوی و عادلانه به هر یک از چهار تیم تنها یک امتیاز داده شود باز هم یک ایراد دیگر وارد می شود که کسر 4 امتیاز هم چطور محاسبه شده است و چرا در صورت کسر از تیم سپاهان این امتیازها به هیچ تیم دیگری منتقل نشده است و همین طور در هوا معلق و بدون صاحب باقیمانده و رها شده اند.
ایراد دیگری که بر این حکم وارد می شود جریمه 40 میلیارد تومانی است که باز هم باید به هیچ کدام از چهار تیم متضرر شده داده نشود، نه امتیازهای از دست رفته به آنها پس داده شد و نه جریمه نقدی به حساب آنها واریز شد و تنها از این شکایت تیم هایی سود بردند که هنوز برابر سپاهان مسابقه ای برگزار نکرده اند، پر واضح است که تیم سپاهان هم پس از اعلام این رأی ساکت ننشسته است و برای احقاق امتیازهای از دست رفته تیمش تلاش خواهد کرد اما تلاشی که در واقع نباید فایده ای داشته باشد.
ما هم در عجب هستیم که چطور می توان یک جلسه ای را با این موضوعیت سنگین و بالا برگزار کرد و در همان روز رأی چنین سنگینی را صادر کرد، لااقل برای مایی که همیشه رأی های کمیته انضباطی را با تاخیرهای چند روزه و حکم های عجیب و غریب می دیدیم و پیگیری می کردیم اینطور سرعت عمل در صادر کردن یک رأی برایمان جالب و بسی امیدوار کننده است.

📝 واقعیتی دیگر باقی نمانده که بخواهد پنهان بماند و آشکار نشده باشد به همین خاطر هواداران استقلال فعلا عاجزانه از مسوولان تیم شان درخواست دارند که فعلا مصاحبه ای انجام ندهند، مصاحبه ای که بخواهد اوضاع آشفته و سردرگم باشگاه استقلال را سامان نبخشد و جنجال و حاشیه تازه ای را بسازد هرگز نه به سود تیم استقلال است و نه خوشایند هواداران.

نمی دانیم رسالت و وظیفه یک رسانه دقیقا چیست؟ یا اینکه می دانیم اما تعریف درست تر آن را در رسانه رسمی باشگاه استقلال دقیق نمی دانیم؟ یا ما تعریف مان از رسالت و وظیفه یک رسانه چیز دیگری است و شاید اشتباه یا تعریف دوستان مان در باشگاه استقلال برای تأمین و پشتیبانی درست از رسانه رسمی باشگاه استقلال از سایت رسمی گرفته تا سایر اپلیکیشن ها و برنامه های جانبی دیگر درست تر.
پوشش درست و کامل خبری مصاحبه زنده و تلویزیونی هفته گذشته علی خطیر مدیرعامل استقلال در رسانه رسمی باشگاه استقلال باعث تعجب دنبال کنندگان و بویژه هواداران استقلال شد، چطور به یکباره رسانه ای که هر چند روز یکبار تنها با یک خبر آن هم نه خبر تازه صفحه اش را به روز رسانی می کرد یک آن مصاحبه کامل و یک ساعت و نیم مدیرعامل باشگاه را پوشش داده است؟
درست یک هفته پس از آن و دوباره در همان برنامه زنده تلویزیونی، اینبار سرمربی تیم استقلال بصورت تلفنی حضور پیدا کرد و پاسخ سؤالات مجری برنامه را داد، مصاحبه ای که آن هم نه به مفصلی مصاحبه مدیرعامل بلکه هم طراز با آن انجام شد و جواد نکونام از هر دری سخن گفت تا حق مطلب ادا شود و حرفی دیگر باقی نماند.
اما رسانه رسمی باشگاه استقلال که هفته گذشته به طور کامل و مفصل مصاحبه مدیرعامل باشگاه را رسانه ای کرد و پوشش داد، اینبار حتی ذره ای، حتی کلمه ای از مصاحبه و نشر گفته های جواد نکونام به عنوان سرمربی تیم استقلال را نه رسانه ای کرد و نه پوشش داد.
تا این حد تبعیض، تا این حق دوگانگی در تعریف رسالت و وظیفه یک رسانه و اینکه این را دوست داریم پس پوشش می دهیم و نه یکی را دوست نداریم یا صلاح نمی دانیم و پوشش نمی دهیم باعث می شود که هم نگاه اهالی فوتبال و هم بویژه هواداران استقلال نسبت به رسانه رسمی باشگاه استقلال که صد البته مدتهاست که دیگر رسانه نیست تغییر کند.
وقتی شبکه ها و رسانه های دیگر دقیق و بدون سانسور و پنهان کاری تمامی خبرها را اطلاع رسانی می کنند چه دلیلی دارد که هواداران میلیونی باشگاه اسقتلال رسانه ای را دنبال کنند که در پوشش خبری حتی مدیران و مسئولان و کادرفنی و...و... تیم خود هم تبعیض به خرج می دهند.
بنا به گفته مدیرعامل استقلال اعضا و مدیران رسانه رسمی باشگاه توسط خود مدیریت تعیین می شوند و صلاحدید قراردادن و پوشش هر خبری هم بر عهده مدیریت باشگاه است و ایشان می دانند که چه خبری را باید در رسانه رسمی باشگاه پوشش بدهند و چه خبری را نباید پوشش داد.

اوضاع باشگاه استقلال از آن چیزی که تصور می شد سخت تر و مشکل دارتر است و شاید در نگاه اول تنها با پرداخت بدهی ها و برطرف شدن مشکلات مالی گوشه ای از گره های بسته شده باز شود اما پس از آن باشگاه استقلال به معنای واقعی کلمه یک مدیریت دقیق و دلسوز و کاربلد می خواهد.
مدیریتی که دیگر چنین وضعیت مالی اسفناک و سرسام آوری را بوجود نیاورد، مدیریتی که بتواند درآمدزایی کند و به همان اندازه هم بتواند خرج کند.
هر چند همه اینها برای هواداران استقلال فعلا تنها به یک آرزو می ماند، اما فعلا هواداران استقلال سکوت می خواهند، هواداران استقلال نتیجه بدون هیاهو می خواهند، هواداران استقلال موفقیت بدون مصاحبه می خواهند.
شاید تا قبل از اینکه علی خطیر در برنامه فوتبال برتر حاضر شود و مفصل صحبت هایش را بیان کند بسیار مشتاق بودند تا گفته های مدیرعامل تیمشان را بشنوند اما پس از آن مصاحبه دیگر دوست ندارند هیچ مصاحبه دیگری از مدیرعامل تیم شان ببینند و بشنوند.
پس از آن حضور، حضور حجت کریمی مدیرعامل قبلی باشگاه و صحبت هایش که بیشتر دفاع از عملکرد خودش بود تا دفاع از حیثیت باشگاه استقلال، هواداران آبی را بیشتر ناراحت و عصبانی کرد تا جایی که مصمم شدند دیگر هیچ مصاحبه ای از مسوولان باشگاه از مدیریت کنونی تا مدیران سابق و هیات مدیره حال حاضر و سابق نبینند و نشنوند.
مصاحبه هایی که هیچ دردی از دردهای باشگاه استقلال کم نمی کند و تنها برای لاپوشانی و خوب جلوه دادن عملکرد دوره خود و متهم کردن مدیریت های قبلی و بعدی انجام می شوند.
هواداران استقلال فعلا عاجزانه از مسوولان تیم شان درخواست دارند که فعلا مصاحبه ای انجام ندهند، مصاحبه ای که بخواهد اوضاع آشفته و سردرگم باشگاه استقلال را سامان نبخشد و جنجال و حاشیه تازه ای را بسازد هرگز نه به سود تیم استقلال است و نه خوشایند هواداران.

📝 شاید تا قبل از اینکه علی خطیر در برنامه فوتبال برتر حاضر شود و مفصل صحبت هایش را بیان کند بسیار مشتاق بودند تا گفته های مدیرعامل تیمشان را بشنوند اما پس از آن مصاحبه دیگر دوست ندارند هیچ مصاحبه دیگری از مدیرعامل تیم شان ببینند و بشنوند.مصاحبه هایی که هیچ دردی از دردهای باشگاه استقلال کم نمی کند و تنها برای لاپوشانی و خوب جلوه دادن عملکرد دوره خود و متهم کردن مدیریت های قبلی و بعدی انجام می شوند.