وقتی در هفته پنجم به یک تیم جام فصل گذشته که بازی اش اصلا انجام نشده (سوپر جام) داده می شود و کنفرانس خبری پس از پایان بازی با ساعتی تاخیر برگزار می شود و حق تیم میهمان برای انجام کنفرانس در زمان مقرر خودش درست پس از پایان بازی ضایع می شود (نه مسئول برگزاری کنفرانس حاضر است، نه خبرنگار و عکاسی وجود دارد) همه رفته اند برای پوشش جشن قهرمانی سوپر جام پرسپولیس حق طبیعی است تیم میهمان که البته طعم شکست را چشیده است ناراحت شده باشد.
باشگاه گل گهر که از سمت داوری هم در این بازی آسیب دیده بود و گل این تیم پذیرفته نشد، بخاطر عدم حضور خبرنگاران و مسئولین برگزاری در کنفرانس پایان بازی ناراحت و دلگیر شده است در بیانیه ای که مخاطب آن سازمان لیگ است خواسته که از این تیم عذرخواهی شود.
عذرخواهی که بعید است از سوی مسئولان ما در سازمان لیگ انجام بگیرد، عذرخواهی هایی که هرگز انجام نشده اند، نه پس از شکست ها در بازی های ملی و نه شکست و حذف های تحقیر آمیز دیگر.. ما شاهد هیچ عذرخواهی نبوده ایم شما هم نخواهید دید.
عذرخواهی هایی که می توانند التیام بخش باشند اما انگاری مسئولان ما در فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ و کمیته انضباطی و کمیته داوران و...و... فکر می کنند که باعث کوچک شدن یا تایید مقصر دانستن خودشان است، بدون اینکه متوجه باشند که گاهی عذرخواهی می تواند آتش یک معرکه را بخواباند، گاهی می تواند عذرخواهی باعث بزرگ شدن شود و از همه آنها مهمتر یک عذرخواهی می تواند تلاش و کوششی باشد برای عدم تکرار دوباره یک اشتباه یا یک خطا باشد.
باشگاه گل گهر یا هر باشگاه دیگری درخواست عجیب و زیاده از حد و توقع زیادی از سازمان لیگ ندارند که بخواهیم از آن چشم پوشی کنیم و حق طبیعی یک تیم است که بخاطر یک اشتباه از آن معذرت خواهی رسمی صورت بگیرد.
کاش مسئولان ما در فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ و کمیته داوران و انضباطی به این امر بیشتر توجه می کردند و از یک عذرخواهی که حق طبیعی آنهایی است که حق شان ضایع شده است و طلبکار هستند دریغ نکنند.

شاید انتظار و توقع زیادی باشد که پس از حدود 40 روز تعطیلی فصلی که هنوز به گرمی استارت نزده بخواهد تیم هایش به گرمی و شور بازی کنند و بازی هایشان علاوه بر بردهای پرگل زیبا و دیدنی هم باشند.
تیم استقلال هم که از این قاعده مستثنی نیست و وقتی پس از مدتها قرار است در یک بازی خارج از خانه به میدان برود مجبور است که خودش را به شرایط مسابقه برساند و انتظار اینکه بازیکنانش با یکدیگر هماهنگ باشند و بدن هایشان توانایی دویدن در طول 90 دقیقه را داشته باشد کمی دور از ذهن است.
وقتی استقلال با اشتباه دفاع حریف و گل به خودی آنها به گل برتری برسد و توانست این گل را تا پایان 90 دقیقه حفظ کند و با همین یک گل فاتح میدان رفسنجان باشد دیگر گل های بیشتر برایش معنا نداشت چون اینجا همین یک گل حکم سه امتیازی به ارزش طلا را داشت.
از آن گل های سه امتیازی که آخر فصل بسیار به درد بخور می شوند، امتیازهایی که می توانند نجات بخش باشند و بردهایی که حکم طلا را دارند که استقلال را از تساوی های اعصاب خورد کن فراری می دهند.
اگر لیگ بتواند دوباره روال گذشته و عادی خود را هفته به هفته ادامه دهد و دچار تعطیلی های وقت و بی وقت و بلند مدت نشود آنگاه می توان از تیم های لیگ برتری هم انتظار داشت که زیبا بازی کنند، همیشه آماده باشند و یک لیگ پر شور و گرم را رقم بزنند.
اما تا زمانی که اینگونه هر چند هفته یکبار شاهد یک تعطیلی چندین هفته ای و دراز مدت می شویم قاعدتا تیم های لیگ برتری مان هم به همین بردهای اقتصادی و کم گل تن می دهند تا شانس خود را برای حضور در کورس قهرمانی از دست ندهند.

تا زمانی که باشگاه استقلال بدهی سرمربی سابق و فصل گذشته اش را تسویه نکند نه باشگاه استقلال و نه هواداران آن نمی توانند این سرمربی را از یاد ببرند، سرمربی ای که هنوز اتفاقات جنجالی و حرکت های عجیب و غریب اش در لیگ قبرس هم همچنان ادامه دارد، حرکاتی که هواداران استقلال دیگر با آن نااشنا نیستند و از این دست حرکات جنجالی را بارها و بارها دیده اند که باعث محرومیت های متعدد در فصل گذشته شد و آخرین محرومیتی که با رفتن ساپینتو دیگر قابل اجرا نشد و حال این سرمربی در لیگ قبرس با یک محرومیت چهار ماهه مواجه شده است.
هر چند ساپینتو در فصل گذشته توانست یک استقلال هجومی را بسازد و تیمش را تا فینال جام حذفی برد اما با شکست در فینال که دربی پایتخت هم به حساب می آمد تعداد شکست هایش برابر رقیب دیرینه را به عدد 2 رساند و اما نتوانست با آبی پوشان در یک جام رسمی به قهرمانی برسد (البته به جز سوپر جام) و استقلال را با یک محرومیت چهارماهه از روی نیمکت ترک کرد.
پر واضح بود که اگر ساپینتو برای این فصل هم هدایت آبی پوشان را بر عهده داشت تاکنون محروم از همراهی تیمش از روی نیمکت بود و باید حداقل تا نیم فصل از روی سکوها تیمش را هدایت می کرد که این بزرگترین ضربه را بر پیکره تیم استقلال وارد می کرد و از این حیث حداقل آبی پوشان تهرانی نجات پیدا کرده اند، و حال باید در بحث پرداخت معوقات این سرمربی و بدهی هایی که شاید باعث شکایت ایشان از باشگاه استقلال شود هر چه سریع تر اقدام کرد تا به طور کلی بتوان گفت که استقلال همه جوره از دست سرمربی فصل گذشته خود نجات پیدا کرده است.
این مطلب را به این خاطر نوشتیم که در خبرها شنیدیم که ساپینتو در لیگ قبرس هم پس از پایان بازی بخاطر جار و جنحال و حرکات عجیب و غریب خود با یک محرومیت چند ماهه مواجه شده است، محرومیتی که بی شباهت با آخرین اخراج و محرومیت ایشان در بازی فینال جام حذفی برابر پرسپولیس هم نبود و از این نظر تیم قبرسی هم از محرومیت سرمربی خود باید آزار و لطمه ببیند.

علی خطیر به عنوان مدیرعامل استقلال برای دیدار آسیایی نساجی به استادیوم آزادی رفته بود، دیداری که می توانست با حضور تیم استقلال همراه باشد اما عدم حضور استقلال یک غیبت تلخ را برای اهالی فوتبال و بویژه هواداران استقلال بوجود آورده است.
علی خطیر پس از پایان بازی و مقابل دوربین های رسانه ها و خبرنگاران باز یک قول و وعده تکراری داد، تکراری به این خاطر که مدیران قبلی باشگاه استقلال هم همین قول ها را قبل از محرومیت و حذف آبی پوشان از آسیا به هواداران داده بودند اما در پایان خلاف وعده و قول شان رقم خورد.
اما اینبار علی خطیر باز یک قول تکراری داد، قول عدم محرومیت تیم استقلال از لیگ قهرمانان فصل آینده و بازگشت پس از دو فصل غیبت البته قبل از آن در صورت کسب سهمیه آسیایی داد.
البته علی خطیر قبل از این قول باید برای کسب سهمیه و قهرمانی تیم تحت مدیریتش یا در لیگ برتر یا در جام حذفی تلاش کند و ابتدا باید سعی و تلاش خود را برای کسب جام به کار بگیرد سپس تلاش خود را برای پرداخت بدهی ها به کار بگیرد آنگاه پر واضح است که غیبت تیم استقلال ابتدا در صورت کسب سهمیه و سپس پرداخت بدهی های خارجی ها و دریافت مجوز حرفه ای خود به خود پایان خواهد پذیرفت.
اما کار سخت آبی پوشان در رقابت با پرسپولیس و سپاهان برای کسب قهرمانی در لیگ برتر و همچنین جام حذفی دیگر جایی برای این قول ها و وعده ها نمی گذارد.
کاش مدیرعامل باشگاه استقلال با عبرت گرفتن از مدیران قبلی به جای اینکه اینطور قاطعانه از وعده ای تکراری سخن بگوید تمام تلاش خود را برای تقویت تیم خود برای کسب قهرمانی در لیگ برتر به کار می گرفت بسیار خوشایند و رضایت بخش تر برای هواداران این تیم خواهد بود.

بازی دو نماینده فوتبال کشورمان برابر تیم های عربستانی آن هم در زمین خودمان در استادیوم آزادی و یک بازی لغو شده و برگزار نشده سپاهان برابر تیم دیگری از عربستان بنام الاتحاد حاصل آن دو شکست 2 بر صفر و 3 بر صفر بوده است.
کشور عربستان و تیم های عربستانی این فصل با به خدمت گرفتن ستاره های لیگ های اروپایی به طور چشمگیری تیم های باشگاهی شان را تقویت کردند و نگاه و هدف بسیار بزرگی برای قهرمانی و موفقیت در لیگ قهرمانان آسیا دارند، هزینه هایی که لیگ عربستان را به طور خاص و پررنگ در نگاه ها به سمت خود جلب کرده است باید یک نتیجه و دسترنج خوب به همراه داشته باشد.
همگروهی تیم های پرسپولیس و سپاهان و نساجی با تیم های النصر و الاتحاد و الهلال دیگر مثل دهه های گذشته نمی تواند باعث امیدواری تیم های باشگاهی مان باشد، وقتی به سادگی در آزادی الهلال را شکست می دادیم یا النصر که در مقایسه با الاتحاد هنوز تیم پرستاره و پر نام و نشانی نبود، یا همین الاتحاد که برابر تیم های ایرانی زیاد حرفی برای گفتن نداشت.
اما جذب ستاره های مطرح و پر نام و نشان از لیگ های اروپایی برای دو هدف یکی پر آوازه نشان دادن لیگ عربستان در انظار عمومی و اهالی فوتبال در قاره آسیا و سپس قاره های دیگر و کسب جام قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا و حضور پر قدرت در لیگ باشگاه های جهان باعث شده که تفاوت فوتبال کشورمان با فوتبال عربستان را در همین چند فصل اخیر به وضوح نمایان کند.
فوتبالی که تفکر خود را بر هزینه کردن های درست برای مطرح شدن صرف می کند با فوتبالی که تفکر خود را در هزینه نکردن و ندارم ندارم ها صرف می کند و انتظار معجزه و قهرمانی هم دارد باعث می شود که خیلی ساده تیم های باشگاهی عربستان به کشورمان بیایند و جلوی چشمان هواداران مان تیم های باشگاهی مان را 2 بر صفر و 3 بر صفر شکست بدهند و با لبخندی رضایت بخش و امیدوارانه سوار بر جت و هواپیمای اختصاصی خود شوند و به کشورشان بازگردند.
پرسپولیس در یک بازی ناامید کننده برابر النصر شکست بدی را متحمل شد و دیشب نساجی که اولین حضور بین المللی و آسیایی خود را در لیگ قهرمانان آسیا تجربه می کند برابر ستاره های تیم الهلال تن به شکست بد و تلخی داد که نشان می دهد این فصل لیگ قهرمانان آسیا و همگروهی با تیم های عربستانی سخت ترین و حساس ترین حضور تیم های باشگاهی مان در لیگ قهرمانان خواهد بود.
فوتبالی که باید در آن هزینه کرد آن هم به درستی هزینه کرد با فوتبالی که می خواهد اقتصادی و با سقف بودجه و ندارم ندارم ها اداره شود هرگز نمی توانند در یک سطح و یک خط موازی با یکدیگر حرکت کنند، این فصل لیگ قهرمانان آسیا خیلی خوب می تواند تفاوت های چشمگیر تیم های باشگاهی کشورمان را با تیم های باشگاهی حداقل عربستان را به وضوح نشان دهد.

حسن روشن که همراه با چند پیشکسوت دیگر دیداری با مدیرعامل و سرمربی در تمرینات استقلال داشتند روی انتخاب یک سرپرست باوقار و بزرگ و باتجربه تاکید کرد و سرپرستی باشگاه و تیم بزرگی چون استقلال را در قامت یک نخست وزیر برای یک کشور دانست و تغییر علی سامره را خواستار شد.
شاید در کمترین مشترکاتی که با گفته ها و مصاحبه های اخیر حسن روشن داشته و داریم همین اظهار نظر اخیر ایشان در مورد انتخاب یک سرپرست نام آشنا، با تجربه و هماهنگ با سرمربی تیم است.
مشکل سرپرست روی نیمکت آبی پوشان مدتهاست که باعث دردسر و سر و صداهای فراوان بوده است، پستی که در دهه های گذشته در اختیار عبداللهی ها، پورحیدری ها، حاجیلوها، مظلومی ها، ماجدی ها و اخیرها طاهری ها بوده است این فصل با نظر مدیرعامل در اختیار علی سامره قرار گرفت.
اختلافی که در همین چهار هفته شروع فصل بین سرپرست و سرمربی روی نیمکت ایجاد شد باعث شد تا روی انتخاب سرپرست روی نیمکت و کنار کادرفنی دقت و توجه بیشتری شود، پستی که نفر اول روی نیمکت و کنار سرمربی خواهد نشست باید با سرمربی هماهنگ باشد و تنش و اختلاف بین این دو نفر نمی تواند یک نیمکت آرام به همراه داشته باشد.
حال باید دید که گفته حسن روشن و مشورت ایشان با علی خطیر در هفته های آینده عملی خواهد شد و شاهد تغییر سرپرست تیم و جایگزینی علی سامره با یک سرپرست باتجربه و نام آشنا خواهیم بود یا اینکه مدیرعامل باشگاه همچنان بر نظر و انتخاب خود مصر خواهد بود و هرگز اجازه دخالت در امور انتخابی و کاری خود به هیچکس نمی دهد حتی به پیشکسوتان.

شکست تلخ است و همیشه حذف شدن دردناک و ناراحت کننده. اما از همه اینها مهمتر درس گرفتن و عبرت آموختن از شکست ها و عدم تکرار آنهاست، موضوعی که هیچگاه انجام نمی شود، مطلبی که هرگز رعایت نمی شود.
تعداد شکست ها همین طور بیشتر و بیشتر می شود، حذف هایمان در مراحل بالاتر همچنان بر قوت خود باقی مانده اند و دیگر قهرمانی بیشتر از هر زمان دیگری از ما دور دور دور است و رسیدن به آن تقریبا به احتمال بسیار زیاد بعید است.
هر چند در این مقال بسیار نوشته شده است و نوشتن دوباره شاید تکرار مکررات باشد اما به اندازه چند سطر هم تصمیم داریم بنویسیم تا این تکرار مکررات شاید بر یکی یا کسانی اثر بگذارد خدا را چه دیدید!!!
متاسفانه عادت بسیار بدمان پس از هر شکست فرار از مصاحبه است، فرار از حضور در کنفرانس های خبری است، فرار از میکروفون های خبرنگاران است، سکوت می کنیم و از انجام مصاحبه خودمان را خلاص می کنیم در صورتی که بزرگترین توهین، بزرگترین بی ادبی و بدترین رفتار ممکن را می کنیم و ادعا داریم که از فرط ناراحتی شکست توانایی مصاحبه نداریم اما داستان چیز دیگری است.
اصلا راه دور نمی رویم از آخرین باری که مسئولی یا سرمربی ای یا مدیری پس از یک شکست بد یا حذف ناامید کننده از تورنمنتی مستقیما عذرخواهی کرده باشد یا اینکه بخواهد انفرادی یا دسته جمعی استعفا داده باشند چه زمانی می باشد؟ اصلا داریم، اصلا داشتیم؟ نه هرگز یادمان نمی آید چون چنین مطلبی را هرگز نه به چشم خود دیده ایم و نه به گوش خود شنیده ایم.
وقتی بلد نیستیم که پس از هر شکست حداقل شجاعانه از مردم کشورمان عذرخواهی کنیم و از آنها بخواهیم که به دلیل این حذف ناامید کننده ما را ببخشند یا اینکه شجاع باشیم و پس از سالها پشت میز یا روی نیمکت نشستن و قبول مسئولیت استعفا بدهیم و جای خود را به افراد بالاتر و بهتر از خودمان بدهیم و همچنان قرص و محکم بر صندلی و نیمکت مسئولیتمان چسبیده ایم همانی می شود که می بینیم.
چون فکر می کنیم که عذرخواهی کردن ما را کوچک می کند، چون در خیال خود اینچنین می پنداریم که اگر عذرخواهی کنیم پس حتما کار اشتباهی کرده ایم و به احتمال زیاد پست و جایگاه مان را از دست خواهیم داد، چون فکر می کنیم که این صندلی همچنان حق ماست و نمی خواهیم آن را به هیچ فرد یا افراد دیگر بدهیم.
پس باید از این پس نه انتظار صعود باید داشته باشیم، نه بردهای دلاورانه و غیورانه و نه کسب مدال طلا یا جام قهرمانی.. همچنان روی همین پله ای قبل ترها یعنی سالیان سال است ایستاده ایم می ایستیم و نه جای بلند شدن بر پله های بالاتر همین طور به پله های پایین تر سقوط می کنیم و همچنان ادعای بهترین و کامل ترین تیم قاره آسیا را داریم جهانی که پیشکش.
از شکست در بازی های مقدماتی المپیک بسیار ناراحتیم، از شکست در بازی های آسیایی بدون کسب مدال طلا که نه (حتی نقره یا برنز) بسیار ناراحت تر، اما ناراحتی بیشترمان از مسئولان و افرادی است که در تیم ملی کشورمان چه بزرگسالان چه امید و چه جوانان و... و... است که شکست را خیلی آسان می بینند، از باخت درس نمی گیرند، اهل عذرخواهی نیستند و اصلا استعفا را قبول ندارند، تنها همین.

🔹علی خطیر به عنوان مدیرعامل به تمرینات آمده بود، حسن روشن هم بود، شاهرخ بیانی هم آمده بود، علی جباری هم حاضر شد بقیه را نمی دانیم اما حضور این پیشکسوتان را بسیار تحسین می کنیم.
🔹این پیشکسوتان دیگر نباید دست بردار تیم استقلال باشند، این استقلالیهای دهه ۴۰ و ۵۰ و ۶۰ باید کنار تیم باشند، باید کنار مدیریت باشند، باید کنار هواداران باشند و استقلالی نو ساخته شود.
🔹استقلالی با حضور پیشکسوتان، با همفکری آنان و با مشاوره های مفید، دیگر نباید به این پیشکسوتان که در نزدیکی باشگاه حضور دارند لقب سهم خواه بدهیم، تیم استقلال حال بیشتر از هر زمان دیگری به پیشکسوتان خود از جمله علی جباری، حسن روشن، اکبر کارگر جم، نعلچگر و نصرالله عبداللهی و برادران بیانی و...و... نیاز دارد.
🔹پیشکسوتانی که نباید بدون درخواست سرمربی وارد مسائل فنی شوند و به درخواست نکونام بهترین همفکری را به ایشان بدهند.
🔹پیشکسوتانی که حتی می توانند به علی خطیر هم کمک کنند و باشگاه خودشان را با عشق و تعصب و همفکری های درست اداره کنند.
🔹استقلال به پیشکسوتان خود نیاز دارد و باید این نیاز خود را به بهترین شکل برطرف کنند.
🔹حتی همین پیشکسوتان عزیز هم می توانند واسطه و رابط بین مدیرعامل و وزیر ورزش باشند و در زمان های مقتضی رودروی وزیر ورزش بنشینند و در مورد مسائل باشگاه و مشکلات موجود با ایشان صحبت کنند.
🔹در حال حاضر این بهترین فرصت برای همدلی و همراهی پیشکسوتان با باشگاه و تیم استقلال است و باید آن را به فال نیک گرفت، حداقل می توان برای مدتی این رویه را دنبال کرد تا ببینیم که چه خواهد شد و امیدواریم که این حضور تنها به همین یک جلسه منتهی نشود و باز پیشکسوتان را به معنای واقعی در کنار باشگاه و تیم استقلال ببینیم و احساس کنیم.

خبر هنوز در حد شایعه است و بسیار امیدواریم که هرگز رنگ واقعیت به خود نگیرد، شکایت آمانوف و از سویی دیگر شکایت داسیلوا و پشت بند آن شکایت ساپینتو و دستیارانش در راهند و محروم ماندن از لیگ قهرمانان آسیا آن هم برای دو فصل متوالی آنقدر برای استقلالیها و بویژه هواداران این تیم دردناک و سخت و غیرقابل باور بوده است که تکرار آن برای سومین فصل متوالی آن هم در صورت کسب سهمیه آسیایی تنها می توان آن را یک فاجعه بزرگ نامید.
اما بدهی پشت بدهی، شکایت پشت شکایت، فشار هر روز بیشتر از دیروز باعث شده که باشگاه استقلال در طی دو سه فصل اخیر حتی یک روز هم آب خوش از گلویش پایین نیاید، بدهی هایی که همه از بی تدبیری مدیران نشأت گرفته اند و حال اگر بخواهد همچنان با بی تدبیری مدیران حال حاضر هم ادامه پیدا کنند معلوم نیست که حالا حالاها چه بر سر تیم استقلال خواهد آمد.
همین حذف دومین باره از لیگ قهرمانان آسیا در فصلی که تیم های عربستانی تا بن دندان مسلح شده اند و تیم های شرق آسیا همچنان خود را در بالاترین سطح آمادگی قرار داده اند آه و افسوس و حسرت استقلالی ها را به آسمان بلند کرده است و اینکه بخواهد همچنان با همین شیوه و بی تدبیری ادامه دار مدیران این باشگاه همراه باشد به صراحت باید بنویسیم که حالا حالاها استقلال رنگ آسیا را به خود نخواهد دید البته در صورت کسب سهمیه.
پر واضح است که باید یک جایی این بدهی های ارزی، این شکایت و شکایت کشی های بازیکنان خارجی به فیفا و از آن سو اعمال تحریم و بسته شدن پنجره نقل و انتقالات و عدم دریافت مجوز حرفه ای و...و... برای باشگاه استقلال به اتمام برسند و یک جایی باز تیم استقلال قهرمان لیگ های داخلی شود و برای حضور در آسیا سهمیه بگیرد.
این فصل های تلخ و سیاه باید روزی به پایان برسند و چه بهتر که این روز همین فردا باشد، همین چند روز دیگر، همین یک هفته دیگر و نه بیشتر و طولانی تر.. اما شاید در حال حاضر تنها راه فرار از حذف دوباره از آسیا پرداخت مطالبات و بدهی های خارجی های این باشگاه است اما بالاتر از آن دیگر عدم تکرار این بدهی هاست که باید ملاحظه شود.
تیم استقلال که در این چند فصل گذشته خود را بدجور در باتلاق بدهی های ارزی در حال دست و پا زدن می بیند روزی روزگاری در آسیا آنچنان آقایی می کرد که تیم های پایین دست خود آرزوی رسیدن به آن را داشتند اما متاسفانه در طی همین یک دهه گذشته آنقدر تیم استقلال از آسیا دور ماند و تیم های دیگر در آسیا به پیشرفت قابل ملاحظه ای رسیدند و گوی سبقت را از استقلال و تیم های ایرانی گرفتند که حال باید صراحتا بگوییم که رسیدن به تیم های عربستانی و کره ای و ژاپنی در آسیا تا سالیان سال برایمان محال و غیر قابل دسترس است.
هواداران استقلال هرگز دوست ندارند این جمله را باز ببینند و بشنوند غوطه ور شدن در دریای بدهی ها و از آن سو تعلل و خونسردی قابل ملاحظه مدیران و مسئولان باشگاه استقلال بیش از اندازه هواداران استقلال را درگیر و خسته و فرسوده کرده است و اگر بخواهد این داستان همچنان ادامه پیدا کند معلوم نیست چه بر سر این هواداران بیاید؟!

باشگاه استقلال که به تازگی از زیر بار شکایت و پرداخت بدهی سنگین استراماچونی برآمد هر چند که مجبور شد از لیگ قهرمانان آسیا کنار برود و حسرت حضور در لیگ قهرمانان به دل خود و هوادارانش باقی بماند اما خیالش لااقل از بابت یکی از بدهی ها راحت شد تا اینکه دوباره بدهی های بعدی و شکایت های بعدی از راه رسیدند.
بدهی آمانوف، بدهی داسیلوا، بدهی ساپینتو و دستیارانش و همین طور بدهی های دیگری که کم کم از راه خواهند رسید، بدهی های پرداخت نشده ای که از موعد خود گذشتند و همه خارجی ها از ایران رفتند و برای دریافت مطالبات خود دست به دامن فیفا شده اند، مرجع قاطعی که دیگر حنای استقلال برایشان رنگی ندارد و خیلی خوب این باشگاه و تعاملات با آن را یاد گرفته اند.
داستان بدهی های ارزی، داستان شکایت هایی که شاید زود به سرانجام نرسند اما قطعا سرانجام خوب و خوشی برای باشگاه استقلال نخواهند داشت، همان طور که شکایت های گذشته این باشگاه و هوادارانش را بسیار آزار داد و این آزار انگاری قرار نیست پایانی داشته باشد و پس از خلاصی از یک شکایت باید به یک شکایت دیگر مراجعه کرد و باز روز از نو و شکایت تازه دیگری از نو شروع می شود.
وقتی مدیران ناکاربلد و ناکارآمد تنها به جذب بازیکن خارجی دل خوش می کنند و دریغ از یک تنظیم قرارداد قرص و محکم، دریغ از آگاهی از داشتن یک پشتوانه مالی و دریغ از ترس از عواقب پس از امضای قرارداد دست به قلم می شوند و به سادگی زیر برگه ها را امضا می کنند و این هیچ معنایی ندارد جز اینکه یک بدهی دیگر بر بدهی ها و یک شکایت دیگر به شکایت های بعدی باشگاه استقلال اضافه خواهد شد.
تا زمانی که این قرارداد ها همچنان منعقد می شوند داستان این عدم پرداخت ها و بدهی های انباشته شده داستانی تلخ و عبرت آمیزی برای هیچ کدام از مدیران و مسئولان باشگاه نخواهد شد، داستانی که برای خیلی ها هیچ اهمیتی ندارد و آزار و اذیت و حسرت و افسوس آن را تنها و تنها باید تیم استقلال و هواداران میلیونی آن متحمل شوند.

این مطلب را خیلی قبل تر از این ها تصمیم داشتیم بنویسیم، درست پس از محروم شدن آبی پوشان از حضور در لیگ قهرمانان آسیا، درست پس از شکایت بودوروف، پس از شکایت میلیچ.
این مطلب را بارها و بارها تصمیم داشتیم که بنویسیم و آن را منتشر کنیم و از مدیران باشگاه استقلال بخواهیم و از آنها خاضعانه خواهش کنیم که دیگر قید جذب بازیکن خارجی را برای تیم خود بزنند، قید جذب هر بازیکن خارجی.. بازیکنانی که در هر صورتی یا پس از پایان قراردادشان یا پس از تغییر کادرفنی تیم استقلال دیگر مورد علاقه تیم و باشگاه قرار نمی گیرند و مجبور می شوند که برای دریافت مطالبات خود که ارزی و دلاری هم هست به فیفا شکایت کنند.
بازیکنان خارجی که مثل بازیکنان ایرانی نیستند و خیلی زود پس از خارج شدن از ایران برای دریافت تمامی حق و حقوق خود دست به دامن فیفا می شوند و فیفا هم خوب تمام حقوق آنها را تا قرآن آخرش از باشگاه استقلال می گیرد، باشگاهی که آنقدر برای پرداخت مطالبات خارجی هایش تعلل می کند که فرصت و وقت تمام می شود و این شکایت ها ابتدا منجر به بسته شدن پنجره نقل و انتقالات باشگاه می شود و سپس محرومیت از لیگ قهرمانان آسیا.
داستانی که در دو سه فصل گذشته بارها و بارها برای باشگاه استقلال تکرار شده و اگر همین تعلل این فصل هم در پرداخت مطالبات خارجی های فصل گذشته از داسیلوا و ساپینتو و دستیارانش گرفته تا آمانوف و...و... باز منجر به بسته شدن پنجره فصل آینده خواهد شد و در صورت کسب سهمیه آسیایی باز دوباره دوری سه فصله از لیگ قهرمانان آسیا.
واقعا خودمان هم مانده ایم که این داستان تکراری شکایت ها کی قرار است به پایان برسد؟ کی قرار است آخرین خارجی باشگاه و تیم استقلال از این تیم جدا شود و برای دریافت مطالبات خود دست به دامن فیفا شود؟ آیا پس از آن باز دیگر باشگاه استقلال جرأت این را دارد که برای تیم خود به دنبال جذب بازیکن خارجی برود؟ آیا واقعا جذب بازیکن خارجی بدون اساس و قاعده چه سودی برای باشگاه استقلال داشته است؟
از طرفی مدیرانی که توانایی پرداخت مطالبات بازیکنان داخلی خود را هم ندارند چگونه حاضر می شوند بازیکنان خارجی را با قرادادهای چند صد هزار دلاری به خدمت بگیرند اما هرگز به فکر بازپرداخت حق و حقوق آنها نمی شوند و حاضر می شوند که این بازیکنان از باشگاه شکایت کنند اما توانایی پرداخت به موقع حق و حقوقشان را ندارند تا یکبار برای همیشه دیگر شاهد شکایت خارجی ها از باشگاه استقلال نباشیم.
هر چند این خواهش و درخواست از اصول حرفه ای گری خارج است، اما وقتی بی کفایتی و بی درایتی مدیرانی را می بینیم که تنها به فکر جذب بازیکن هستند و به فکر پرداخت مطالبات آنها نمی باشند و حتی برایشان این شکایت ها هیچ ترس و دلهره و ناراحتی به همراه ندارد این نگرانی بیشتر از پیش افزایش پیدا می کند تا جایی که مطمئن می شویم که اینگونه بنویسیم که جذب بازیکن خارجی برای تیم استقلال تا اطلاع ثانوی مطلقا ممنوع می باشد والسلام.

با وساطت علیرضا دبیر رئیس فدراسیون کشتی مدیرعامل و سرمربی تیم استقلال با یکدیگر دست داده و روبوسی کردند و به یک معنایی با یکدیگر آشتی کردند.
حال این سؤال پیش می آید که آیا این آشتی که با وساطت یک نفر سوم که اصلا هم فوتبالی نبوده است آیا یک آشتی واقعی به حساب می آید یا تنها یک آشتی ظاهری بوده است و هنوز قرار نیست کدورت ها و اختلاف ها یکباره از دل و ذهن مدیرعامل و سرمربی تیم استقلال خارج شود؟
آیا به واقع این دو نفر نیاز به یک نفر واسطه برای آشتی با یکدیگر بودند و خود نمی توانستند به دور از هر واسطه ای رودروی یکدیگر بنشینند و اختلاف ها را در میان بگذارند و برای به هدف رسیدن روی یک خط و ریل بصورت مساوی حرکت کنند؟ آیا این دو نفر در یک عمل انجام شده قرار گرفتند و برای زمین نگذاشتن خواسته علیرضا دبیر در این مجلس حضور پیدا کردند و این روبوسی و دست دادن به معنای اتمام اختلاف ها نخواهد بود؟
این همان سؤالی است که باید منتظر ماند و در روزها و هفته های آینده نتیجه اش را به چشم دید که این یک آشتی واقعی بوده است و به واقع این دو نیاز به یک واسطه و طرف سومی بودند تا با یکدیگر آشتی کنند یا اینکه این آشتی تنها ظاهری بوده است و همچنان هیچ یک از دو طرف از موضع خود و تفکر خود پایین نیامده و قرار نیست اتفاق مثبت و خوشایندی برای باشگاه و تیم استقلال در آینده ای نزدیک رخ بدهد.
متاسفانه در سالیان اخیر و فصل های گذشته بارها و بارها این اختلاف ها بین مدیریت و کادرفنی تیم استقلال باعث ایجاد اتفاقات ناخوشایند و ناکامی های متوالی شده است و تنها در یک فصل اتحاد و هماهنگی و دوستی بین مدیریت و کادرفنی توانسته منجر به اتفاقات خوب شود که به قهرمانی فصل انجامیده که آن هم بیشتر از یک فصل نتوانسته تداوم داشته باشد، حال با این رزمه و سابقه آیا باز همچنان باید هر فصل شاهد این اختلاف ها و کدورت ها بین این دو شخصیت باشیم سؤالی است که حداقل هواداران این باشگاه و تیم را آزار داده است.

نه فقط هواداران بلکه حتی اهالی فوتبال هم از این همه تغییر در راس مدیریت باشگاه استقلال در تعجب هستند و به سطوح آمده اند.
بسیاری هنوز در عجب اند که اگر قرار بود حجت کریمی از مدیریت باشگاه کنار برود و مدیر دیگری جایگزین ایشان شود و در طی این سه چهار ماه گذشته هیچ کار مثبت و قابل توجهی از ایشان دیده نشود پس چرا دستور به تغییر مدیریت داده شد؟ اگر قرار بود که علی خطیر همچنان راه حجت کریمی را در پیش بگیرد پس چرا نفرات جایگزین شدند؟ چرا تنها به تغییر راضی بسنده کردند.
همچنان مشکلات پابرجا مانده اند، هنوز بدهی ها بر قوت خود باقی مانده اند، هنوز پرداختی به بازیکنان جای نگرانی دارد، هنوز هیچ آینده مثبتی برای باشگاه و تیم استقلال نمی توان متصور شد و... .
حال شنیده می شود عده ای از هواداران در فضای مجازی از مدیریت باشگاه ناراضی هستند و از وزارت ورزش درخواست دارند تا فکری به حال مدیریت باشگاه کند، حال این فکر چگونه انجام می گیرد و اینکه آیا با فشارهای هواداران در آینده ای نزدیک شاهد تغییر در راس باشگاه استقلال خواهیم بود و آیا اینکه واقعا این همه تغییر توانسته گره از مشکلات باشگاه و تیم استقلال بردارد و اینکه واقعا تنها مساله این رفتن ها و آمدن ها است و قرار نیست یکبار برای همیشه باشگاه استقلال رنگ آرامش بگیرد؟ سوالات بدون پاسخی هستند که فصل های متوالی همین طور دست به دست می شوند.. پس به واقع چه باید کرد؟

این درست که در طی سه فصل اخیر مهرماه یک ماه خاص و بد برای مدیران عامل باشگاه استقلال بوده است، ماهی که بوی تغییر از صندلی مدیریتی اش به مشام می رسد اما شاید این بار اتفاق نیفتد... .
مهرماه سه فصل پیش از سعادتمند به مددی، مهرماه دو فصل پیش از مددی به آجرلو، و مهرماه فصل گذشته از آجرلو به فتح الله زاده صندلی مدیریت شاهد تغییرات پشت سرهم بوده است و مهرماه امسال... .
هر چند طول مدیریت علی خطیر به سه ماه هم نرسیده است و احتمال تغییر مدیریتی لااقل در این ماه و این زمان حتی از وزیر جدید ورزش هم کمی دور از ذهن است اما هیچ چیز غیر ممکن نیست.
اما درد این روزها و هفته ها و ماه های اخیر باشگاه و تیم استقلال شاید تنها شخص مدیرعامل نیست، والا اشخاص می آیند و می روند و مشکلات باشگاه همین طور بر قوت خود باقی هستند و بیشتر هم می شوند که کمتر نشده اند.
فتح الله زاده و کریمی و حال خطیر سه مدیرعاملی بوده اند که از مهرماه فصل گذشته تا به امروز روی صندلی مدیریت باشگاه استقلال نشسته اند اما هیچ کدام هنوز نتوانسته اند حتی یک چهارم بدهی های این باشگاه را تسویه کنند، هنوز نتوانسته اند مشکل پرداختی های معوقه بازیکنان حاضر تیم را به صفر برسانند، هنوز نتوانسته اند در جذب بازیکنان مورد نظر سرمربی موفق عمل کنند و...و... .
شاید مشکل چند فصل گذشته آبی پوشان پایتخت تنها با تغییر این مدیر و جایگزین شدنش با مدیر بعدی نیست، مشکل باشگاه استقلال فراتر از اینهاست و شاید با یک پرداختی بزرگ بتوان بار بزرگی را از دوش این باشگاه برداشت، پرداختی که باید اول از همه با نظر و دستور وزیر ورزش و با نظارت دقیق ایشان انجام بگیرد، سپس مدیریتی بالای سر این باشگاه قرار بگیرد که بتواند با درایت و صلابت و تفکر و دلسوزی خاص خودش این تیم را اداره کند تا دیگر نه بدهی ای روی بدهی ها و نه ناکامی به ناکامی های گذشته اضافه شود.
تغییر مدیریتی و تنها رفت و آمد افراد در باشگاه و اتاق مدیریت نه در کوتاه مدت و نه در بلند مدت دردی از دردهای بزرگ باشگاه استقلال دوا نکرده و نمی کند.

برای هر تیمی اسپانسر یا همان حامی بخش قابل توجهی از بار مالی و انتظارات را برآورده می کند، اسپانسری که برای استقلالیها حداقل در دو فصل گذشته هرگز یک حامی قابل اعتماد و واقعی نبوده است.
استقلالیها که در طول تاریخ خود از دو اپراتور پرطرفدار همراه اول و ایرانسل روی پیراهن خود تبلیغ کرده است حال از سومین اپراتور روی پیراهن خود رونمایی کرد.
حداقل انتظار استقلالیها از اپراتور سومی که از چند روز پیش با او برای ادامه فصل قرارداد امضاء کرده است این است که یک حامی واقعی باشد، برای استقلالیها که از فصل گذشته بدهی سنگینی را بر دوش خود احساس می کنند، به دنبال یک اسپانسر واقعی می گشتند تا بتواند از این بدهی سنگین مبلغ قابل توجهی را بردارد.
هنوز بسیاری نباید فراموش کنند که تیم استقلال هر چه باشد استقلال است و یک اعتباری بزرگ دارد و تبلیغ محصولات خود بر روی پیراهن آبی رنگ این تیم باید برای بسیاری یک آرزو باشد.
هنوز اهالی فوتبال هنوز فراموش نکرده اند که روزی روزگاری نه چندان دور آبی پوشان تنها از یک اسپانسر روی پیراهن خود استفاده می کردند و این حامی مالی به تنهایی می توانست بار مالی قابل توجهی کمک حال باشد نه اینکه حال و در این دو فصل اخیر پیراهن استقلال پر از تبلیغ ریز و درشت محصولات گوناگون است اما در پرداخت مطالبات خود از این اسپانسرها ناتوان بوده است.
انتظار می رود که رایتل به عنوان اسپانسر و حامی مالی جدید آبی پوشان بتواند یک حامی واقعی و خوش قول باشد تا هم خیال استقلالیها از تبلیغات روی پیراهن خود راحت باشد و هم رایتل از اسپانسرینگ خود رضایت و خشنود باشد و این همکاری با سودی دو طرفه طولانی مدت و ادامه دار باشد.