شمارش شمارگان روزنامه و دنبال کردن سالگرد انتشار و مناسبت‌های دیگر شاید تنها و تنها از عهده خوانندگان و همراهان قدیمی روزنامه برمی‌آید.
آنانی که در دهه‌های ۷۰ چشم بازکردن روزنامه کاغذی خبرورزشی را دیدند و بزرگ و بزرگ تر شدن و قد کشیدن طفل نوپای فوتبالی متولد شده در اواسط دهه ۷۰ را به چشم خود دیدند، تا امروز که این روزنامه در بیست و هشتمین سال انتشار خود وارد هشت هزارمین شماره یا درست تر بگوییم و بنویسیم هشت هزارمین روز انتشار رسید.
به طور حتم این روز هم برای تحریریه روزنامه خبرورزشی یک روز بزرگ است، این روز و این شماره یک افتخار بزرگی است در دنیای روزنامه نگاری که یک نشریه کاغذی در این وانفسای سختی‌ها و مشکلات توانسته است نفس بکشد و بزرگ شود و همچنان دوام بیاورد.
در زمانه و دوره ای که بسیاری از نشریات قدیمی هر سال به دلیل مشکلات گرانی و کمیاب شدن کاغذ و هزینه‌های چاپ و دستمزدهای دیگر کم و کمتر می‌شوند، دوام آوردن روزنامه خبرورزشی یک نکته مثبت و امیدوار کننده است.
هر چند در این چند سال اخیر با گسترش دنیای اینترنت و فضای مجازی و تولد شبکه‌های اجتماعی پربیننده و پرطرفدار برای نسل جدید دیگر علاقمندی به دنبال کردن روزنامه‌های کاغذی بسیار کمتر شده اما هنوز هستند خوانندگان و همراهانی که سن شان همسن با روزنامه خبرورزشی است یا یک دهه از این روزنامه بزرگ تر هستند و آن را همچنان دنبال می‌کنند.
در این روز یاد تمامی‌عزیزانی که بنیانگذاران این نشریه کاغذی در اواسط دهه ۷۰ بودند و امروز در کنارمان نیستند از جمله ناصر احمدپور و عباس عبدالملکی روحشان شاد گرامی می‌داریم.
از عزیزانی که با نشریه خبرورزشی شروع کردند و کم کم از این روزنامه جدا شدند و دیگر در خبرورزشی حضور ندارند و بسیاری از عزیزانی که از امروز در تحریریه خبرورزشی راه آن عزیزان را ادامه می‌دهند و نقشی در هشت هزارتایی شدن این نشریه محبوب دارند زحماتشان را ارج می‌نهیم و یادشان را گرامی می‌داریم.
پر واضح است که در این دوره ادامه دادن نشریه کاغذی و چاپی و پذیرفتن و تحمل هزینه‌های کاغذ و چاپ و دستمزدها و... بسیار سخت و سنگین است و نمی‌توان هیچ قول و وعده ای داد، اما روزنامه خبرورزشی تا همین جا (شماره ۸۰۰۰) و سال (بیست و هشتم) بسیار فوق العاده و قابل تحسین و تمجید عمل کرده و این را از تعریف‌ها و صحبت‌های همراهان قدیمی این نشریه می‌توان دید و شنید و دانست.

7 مرداد 1404

یادش بخیر، اواسط دهه 70 برخی نشریات ورزشی ستونی برای خوانندگان خود داشتند، ستونی برای پیام های تلفنی خوانندگان، از یک ساعت خاصی تا یک ساعت خاص دیگر، گوشی را برمی داشتی و به دفتر روزنامه زنگ می زدی و پیامت را می دادی و فردا در همان ستون پیام و اسمت را چاپ شده می دیدی، وای که چقدر ذوق می کردی.
سالها گذشت و آن ستون همچنان پابرجا ماند با این تفاوت که تماس ها و پیام های تلفنی تبدیل به پیامک های موبایلی شد.
حال از آن نشریات دیگر تنها یکی دو نشریه بیشتر باقی نمانده اند که روزنامه خبرورزشی با بیست و هشت سال قدیمی ترین و ماندگارترین نشریه ورزشی این روزها بوده است.
ستون حرف دل هم با گذشت نزدیک به سه دهه تنها در این نشریه همچنان جای ثابتی داشت (البته تا همین دو ماه پیش).. ستون پیام های خوانندگان نشریه.
اما از دو ماه پیش به این سمت ستون حرف دل به یکباره ناپدید شد، ستونی که سابقه اش به اندازه سابقه تمام شماره های روزنامه خبرورزشی بوده است حال دو ماه است که جایش در سمت راست صفحه 3 نشریه بسیار خالی است.
خوانندگان همچنان با خبرورزشی همراه هستند و امیدواریم که این همراهی همچنان با ستون حرف دل هم ادامه دار باشد و این غیبت دو ماهه هر چه سریع تر پایان یابد تا باز شاهد دیدن و خواندن پیام های خوانندگان و هواداران فوتبال باشیم.

7 مرداد 1404

حالا که تصمیم گرفتید دیر وقت و در زمانی بد یک تصمیم درست اتخاذ کنید پس بهتر است بهترین تصمیم را بگیرید و تنها از نظری جویباری نخواهید که استعفا بدهد یا او را عزل کنید، هم خودتان و هم هواداران استقلال خوب می دانند که مشکل و ضعف های باشگاه و تیم استقلال تنها با ناکارآمدی یک نفر در مدیریت باشگاه به اینجا نرسیده است و یک مجموعه چند نفری باعث این اتفاقات ناامید کننده برای تیم استقلال شده اند که اگر به صراحت نگوییم هیچ هواداری اما کمتر هواداری برای فصل بعد روی تیم محبوبش استقلال حساب بازی کرده است.
اگر امروز و در دو هفته مانده به شروع فصل آینده تصمیم جدی و قاطع برای برکناری مدیرعامل و جایگزینی فرد دیگری دارید پس بهتر است کل مجموعه هیات مدیره را هم همراه مدیرعامل تغییر دهید چون خوب می دانید ما هم می دانیم که مشکل تنها با رفتن یک نفر حل نخواهد شد پس بهترین تصمیم را بگیرید خواهشا.

7 مرداد 1404

طول و عمر مدیریت نظری جویباری حتی به هفت ماه هم نرسید، سؤالی که اینجا مطرح می شود و مشخصا هیچ پاسخ درست و منطقی و قانع کننده ای به آن داده نخواهد شد، درست همچون تمام پاسخ های بدون قاعده نظری جویباری از ابتدای مدیریتش تاکنون این خواهد بود که واقعا این مدیریت چه ارزش و اعتباری برایتان داشت که با اینکه می دانستید که توانایی و قدرت ندارید آن را پذیرفتید و در طول تمام این هفت ماه مورد حملات ریز و درشت منتقدان و بویژه هواداران استقلال قرار گرفتید اما باز هم پاسخ قانع کننده ای برایش نداشتید و امروز با یک خاطره و سابقه مدیریتی بدتر از آن کنار کشیدید؟
واقعا از مدیران گذشته باشگاه استقلال عبرت نگرفتید؟ از سمیعی، از خطیر، از کریمی، حتی از فتح الله زاده ای که با اینکه بارها و بارها برای ششمین و هفتمین بار متوالی مدیریت باشگاه را پذیرفت اما در کوتاه ترین زمان حتی به یکماه نکشیده آن را رها کرد و کنار کشید و مریضی اش را بهانه کرد عبرت نگرفتید؟
اینجا باشگاه استقلال علاوه بر قدرت و دانش مدیریتی که باید می داشتید باید قدرت ارتباط گرفتن و دلسوزی واقعی را هم به همه آن موارد اضافه می کردید تا اینکه می توانستید تا حدودی موفق باشید اما متاسفانه هر کاری کردید و انجام دادید الا مهمترین کار که موفقیت رساندن تیم استقلال و انجام یک نقل و انتقالات قوی و بستن تیمی پرقدرت و در شأن نام استقلال برای فصل آینده.
در هر حال دیگر از شما هیچ توضیح و پاسخی نمی خواهیم، چون پر واضح می دانیم که با یک مشت بهانه های جورواجور طوری صحبت خواهید کرد که جز عوام فریبی دیگر نخواهید توانست هوادار فهمیده و رنج کشیده تیم استقلال را گول بزنید.
ما از جنابعالی هیچ پاسخ و توضیحی نمی خواهیم، چون اگر بازخواست و پاسخی بود باید مدیران قبل تر از شما هم آن را می دادند، از سمیعی و خطیر و کریمی و فتح الله زاده و... و... اما اینجا در مدیریت باشگاه استقلال هیچ کس از عملکرد ناموفق و ناکارآمدی خود بازخواست نخواهد شد که امروز از شما بازخواست شود.
فقط لطفا حتی تا یک کیلومتری باشگاه استقلال و تیم استقلال نه رؤیت شوید و نه کاری به کار استقلال داشته باشید، از اظهارنظرهای گاه و بیگاه در آینده هم جدا صرف نظر کنید چون هر چه بخواهید توضیح بدهید و بگویید بر علیه مدیریت ناموفق خودتان هم صحبت خواهد شد.

7 مرداد 1404

تا آغاز سوپرجام استقلال برابر تراکتور 15 روز دیگر زمان باقی است و شنیده ها از درخواست استقلالی ها برای تعویق این دیدار هرگز پذیرفتنی نیست.
استقلال هنوز از درخواست تعویق این جام و اعلام شکست سه بر صفر و از دست دادن جام و شکایت ها و خسارت های برجای مانده کم زخم نخورده است، پس هیچ دلیلی بر تعویق دوباره این بازی و این جام وجود ندارد، استقلال با تمام داشته های خود 15 روز دیگر باید در سوپرجام حاضر شود و خودش را برای استارت لیگ و فصل جدید محک بزند و هیچ جای مماشات و گذشت وجود ندارد.
استقلال موظف است سوپرجام را جدی بگیرد و با تمام داشته های خود وارد میدان شود و هرگز در فکر تعویق این بازی نباشد، با تکرار چنین درخواست هایی خواه ناخواه اذهان عمومی و فوتبالی ها در مورد استقلالی ها فکرهای دیگری می کنند که هرگز نه زیبنده تیم استقلال است و نه هوادارانش.
استقلال اگر ترسو نباشد در هر تاریخی با تمام داشته های خود برای اولین جام این فصل که سوپرجام است تلاش می کند، تلاشی که منجر به کسب اولین جام خواهد شد، اگر هم شکست بخورد که این نتیجه را هم هرگز دوست نداریم می تواند در طی 9 روز باقیمانده تا شروع فصل پس از پایان سوپرجام خودش را ترمیم کند تا دوباره چنین نتیجه ای تکرار نشود.

5 مرداد 1404

اردوی ترکیه به هفته دوم خود رسید اما هنوز ساپینتو تیم کامل خود را در اختیار ندارد، بازیکنانی که قرار بود با نظر ساپینتو به تیم جذب شوند و تمرینات با تمامی نفرات استارت بخورد تا ساپینتو یازده نفر اصلی تیمش را بشناسد و آنها را تکمیل کند اما هنوز که هنوز است تیمش کامل نیست.
ساپینتو به خیال اینکه اوضاع در دومین دوره بازگشتش به مراتب بهتر از دوره اول خواهد بود پای به ایران و تیم استقلال گذاشت، اما پس از گذشت یکی دو هفته وقتی اوضاع را با دقت بیشتری ملاحظه کرد تازه متوجه شد که از آن چیزی که فکرش را می کرد اوضاع سخت تر و بدتر و دشوارتر است، اما مسئولیتی است که دیگر آن را پذیرفته است و خوب یا بد، زشت یا زیبا، سخت یا آسان باید آن را ادامه دهد و بهترین تفکرات خود را روی تیمش پیاده کند تا به نتیجه برسد.
ساپینتو چه دوست داشت با بهترین نفرات و بازیکنان مدنظر خود و چه با بازیکنانی که خود آنها را انتخاب نکرده است تیم استقلال را راهی سه ماراتن بزرگ و دشوار (لیگ و حذفی و آسیا) کند، حال مجبور است بدون بهانه هر آنچه در ذهن دارد برای کسب بهترین و خاطره انگیزترین نتایج رو کند، استقلال در اولین دوره حضور ساپینتو با او به یک قهرمانی سوپرجام رسید و در لیگ سوم شد، و حال در دومین دوره حضورش انتظار می رود که به مقام ها و افتخارات بیشتری دست پیدا کند با تمام شرایطی که موجود است و او آنها را پذیرفته است.

5 مرداد 1404

سید حسین حسینی بالاخره پس از سالها حضور در استقلال و رسیدن به بازوبند کاپیتانی این تیم و تجربه قهرمانی در لیگ و جام حذفی و سوپر جام، جدا و راهی سپاهان شد.
سید حسین حسینی این اواخر پیش فصل های سختی را پشت سر می گذاشت و بازیکنی بود که در لحظات آخر یا پس از صحبت ها و گفتگوهای فراوان بالاخره قرارداد خود را تمدید می کرد، اما این فصل اوضاع دیگر مثل گذشته نشد.
مصاحبه های مسئولان باشگاه و استوری های حسینی و مذاکرات پنهان و آشکار، حریف دو دستگی هواداران نشدند که تعداد آنها که خواستار ادامه همکاری و حضور کاپیتان باسابقه تیم شان برای فصل بعد بودند، به مراتب کمتر از کسانی بود که جدایی این دروازه بان را می خواستند و در نهایت حسینی رفت...
حسین حسینی در سالهای اول نیمکت نشین رحمتی بود. یک فصل هم محسن فروزان دروازه بان مورد علاقه سرمربی وقت بود و در بقیه فصول بدون هیچ رقیب جدی به عنوان تنها دروازه بان فیکس استقلال در تمامی بازیهای داخلی و خارجی برای تیمش به میدان رفت و جزو اولین دروازه بان گلزن تاریخ لیگ برتر بود که از روی نقطه پنالتی هم دروازه حریف خود را باز کرد.
شاید تنها حسرت حسینی در تمام سالهای حضور در استقلال برد دربی باشد و همچنین نرسیدن به مراحل بالایی لیگ قهرمانان آسیا، حسین حسینی که در استقلال یکبار تجربه قهرمانی در لیگ و دو بار قهرمانی در جام حذفی و یک بار قهرمانی در سوپر جام را در کارنامه دارد اما بالاخره دل از دروازه و پیراهن شماره یک استقلال کند و تصمیم گرفت اواخر حرفه فوتبالی خود را در سپاهان بگذراند.
هواداران استقلال با حسین حسینی خاطره های فراوانی دارند که زیباترین آنها در فصل ۲۱ لیگ برتر و قهرمانی بدون شکست بود که اتفاقا بهترین فصل حسین حسینی هم بود و دستکش طلایی لیگ را هم با بیشترین و طولانی مدت ترین کلین شیت فصل به تنهایی از آن خود کرد.
حال مدیران استقلال دنبال یک دروازه بان شماره یک و مطمئن هستند و باید به سید گفت؛ خداحافظ کاپیتان!

3 مرداد 1404

خبر پیوستن عیسی آل کثیر مهاجم سابق پرسپولیس به جمع آبی پوشان پایتخت هم شوک برانگیز بود و هم تعجب آور.
قبل از اینکه بخواهیم به مدیران باشگاه استقلال در مورد این انتقال خرده بگیریم و شاهکار نقل و انتقالی این فصل شان را به رخ شان بکشیم باید از خود آل کثیر در مورد پیوستنش به تیم استقلال پرسید. اینکه آیا نمی داند قرار است پیراهن چه تیمی را برتن کند و آیا نمی داند وارد چه بازی سخت و خطرناکی شده است؟ آن هم در اواخر دوره فوتبال اش؟
پر واضح است که اگر عیسی آل کثیر همچنان مهاجم خطرناک و زهردار و گلزنی بود نه از تیم پرسپولیس کنار گذاشته می شد و نه سپاهانی ها به این زودی ها دست بردار مهاجم گلزن خود می شدند، اما آل کثیر اینقدر در این چند فصل گذشته مهاجم ضعیفی بوده که به واقع باید بگوییم که برای نخواستن او بین تیم ها دعوا بود و حضورش در استقلال عجیب و باورنکردنی است.
مدیران باشگاه استقلال هم فصل نقل و انتقالات تیم شان را با جذب عیسی آل کثیر مانند یک بمب بین هواداران تیم شان منفجر کردند و باید در روزهای آینده منتظر واکنش های تند و قابل پیش بینی هواداران تیمشان باشند.

1 مرداد 1404

آری آل کثیر به درد استقلال نمی خورد، ما آل کثیر را با پیراهن آبی نمی خواهیم و از او هرگز استقبال نمی کنیم.
نمی خواهیم بر علیه تصمیم سرمربی و مقابل او جبهه بگیریم و بایستیم اما انتخاب آل کثیر که بازیکن دور انداخته شده پرسپولیس و بعدا سپاهان بوده است هرگز جایی در تیم استقلال ندارد، آن هم در سن 35 سالگی که تمام دورهایش را زده است و برای اینکه همچنان در نگاه ها و تیترها باقی بماند به استقلال آمده است.
آل کثیر هرگز هاشمی نسب نمی شود، هرگز انصاریان نمی شود، بازیکنی که بارها و بارها در همین اواخر در دربی ها ما را آزار داده است و علاوه بر آن با رفتارهای تحریک آمیز باعث ناراحتی و عصبانیت و توهین به هواداران استقلال شده است حال بخواهد با پیراهن آبی مورد استقبال همین هواداران قرار بگیرد.
با احترام به نظر کادرفنی اما آل کثیر برای استقلال مهاجم گلزن نمی شود، آل کثیر برای استقلال فرشته نجات نمی شود و اگر این چنین بود هرگز از پرسپولیس کنار گذاشته نمی شد، هرگز مدت حضورش در سپاهان به تنها یک فصل و مجموعا 9 بازی ناچیز نمی رسید و دور انداخته نمی شد.
بدون تعارف هواداران استقلال با پیشینه ای که از آل کثیر و رفتارهایش دارند او را برای تیم استقلال مناسب نمی دانند، بازیکنی که این فصل هم برای استقلال قادر به گلزنی نیست و تنها با حضورش شکست دیگری در فصل نقل و انتقالات برای مدیران باشگاه به بار خواهد آورد.
پایان فصل همه گفته هایمان برای هزارمین بار مشخص و ثابت و تایید می شود.

1 مرداد 1404

هواداران آبی وقتی از نظری جویباری مدیرعامل باشگاه ناامید شدند و ایشان را در صلاحیت مدیرعاملی باشگاه ندانستند و دیدند که قرار نیست هیچ آبی از طرف ایشان نه برایشان و نه برای تیم استقلال گرم شود به سراغ تاجرنیا نماینده هلدینگ و رئیس هیات مدیره رفتند.
جلوی درب باشگاه و همین چند دقیقه صحبت اندک هوادارانی که همچنان گاه گداری روبروی ساختمان باشگاه می ایستند تا با مسئولان باشگاه بتوانند در مورد اوضاع تیم گفتگو کنند توانستند با تاجرنیا هم چند دقیقه ای صحبت کنند.
تاجرنیا که انگار حرف تازه ای هم ندارد همچنان از همان جملات کلیشه ای همیشگی خود می گوید و نهایتا مثل همیشه اکثر تقصیرها را در مورد ناآرامشی باشگاه و اوضاع نقل و انتقالات و... را سمت هواداران آبی برد و انگار نه انگار قرار بود به وعده هایی که هربار دم از آنها می زند عمل کند.
تاجرنیا همچنان همان جملات کلیشه ای خود و همان امیدواری هایی برای بستن یک تیم قدرتمند برای فصل بعد را می دهد وقتی تنها سه هفته به شروع فصل جدید باقی مانده است، هواداران آبی هم حرفهایشان را بدون تعارف به تاجرنیا زدند، حال چه بخواهد ایشان را قانع کرده باشد همچنان که اکثر صحبت های تاجرنیا هواداران را نه قانع کرد و نه راضی.
هوادار استقلال حرفش را به صراحت می زند چون هوادار استقلال است و تیمش را دوست دارد، اعتراض و گلایه اش را می کند، تجمع ها و فریادهای حق خواهی تیمش را شرکت می کند تا اگر تقصیری هم باشد به سمت او روانه نشود، هر چند این جمله های کلیشه ای تنها از زبان تاجرنیا بیرون نیامده، نظری جویباری و مدیران و مسئولان گذشته باشگاه هم همیشه بیشتر تقصیرها را برای فرار از پاسخگویی و قانع کردن درست هواداران به سمت آنها روانه می کردند و این موضوع لااقل برای هواداران در اوضاع کنونی هرگز تازگی ندارد.

31 تیر 1404

جذب و پیوستن آل کثیر که هواداران آبی هرگز از او و حرکاتش خاطره خوبی ندارند به وضوح می تواند یک توهین بزرگ برای استقلالی ها باشد، توهینی از جانب مدیران باشگاه به هوادارانی که انتظار همه چیز را داشتند الا جذب یک بازیکنی که بیشتر از اینکه دوست باشد یک دشمن است.
داستان آل کثیر با داستان هاشمی نسب و علی انصاریان و حتی علی علیزاده متفاوت است.
به واقع اگر عیسی آل کثیر همچنان مهاجم خوب و گلزن و زهرداری بود هیچ گاه از دست مدیران باشگاه پرسپولیس در نمی رفت، اگر مهاجم گلزن و خطرناکی بود از باشگاه سپاهان هم خارج نمی شد.
عیسی آل کثیر بیش از سه فصل و حتی بیشتر است که دیگر فوتبال زهرداری ارائه نمی دهد، دیگر آن مهاجم گلزن و خطرناکی که همه تیم ها آرزوی داشتنش را دارند نیست، و به قول معروف در فوتبال ایران تیم ها برای نخواستن اش بین یکدیگر مسابقه گذاشته اند.
مهاجم 35 ساله ای که خوب می دانیم به چه دلیلی پیشنهاد مدیران باشگاه استقلال را پذیرفته است، هرگز نه مثل هاشمی نسب می شود و نه علی انصاریان و نه حتی علیزاده.
شاید برای هر کدام از آن بازیکنان سابق می شد یک دلیل و بهانه آورد و حضورشان را حتی چند درصدی قابل توجیه دانست و تعریف کرد اما حضور عیسی آل کثیر در 35 سالگی وقتی سالهاست فوتبالش به پایان رسیده تنها و تنها یک شکست بزرگ برای مدیران باشگاه استقلال می تواند باشد.

30 تیر 1404

مردی که برای آمدن دوباره به استقلال آنقدر شور و شوق از خود نشان داد حال پس از دو هفته متوجه اوضاع و اتفاقات عجیب و غریب درون باشگاه شده است.
هر چند ساپینتو با این اوضاع آشناست و با آن بیگانه نیست و در اولین حضورش ۳ مدیرعامل در یک فصل دید، اما آن ساپینتویی که در جلسه معارفه با شور و شوق از جبران سه فصل پیش و کسب موفقیت ها و قهرمانی های بیشتر صحبت به میان آورده بود تازه و پس از تنها گذشت دو هفته متوجه اوضاع و اتفاقات و تفاوت های سه فصل پیش با این فصل شده است.
شروع تمرین آماده سازی با نیمی از بازیکنان فصل گذشته و عدم جذب بازیکنان مورد نظر سرمربی و همچنین پابرجا ماندن دوران محرومیت او حتی پس از گذشته سه فصل از مهمترین اشکالات و گلایه های ساپینتوی پرتغالی از اوضاع و احوال باشگاه و تیم استقلال است.
اما آیا ساپینتو راهی برای بازگشت دارد یا مجبور است با چنین شرایطی کار خود را پیش ببرد اما دیگر شاید خبری از آن شور و شوق و آن صحبت هایی که در جلسه معارفه اش زد نباشد؟
ساپینتو دومین حضور خود در تیم استقلال را با یک شرایط عجیب و متفاوت شروع خواهد کرد و معلوم نیست که با چنین شرایطی چه عملکردی خواهد داشت.

30 تیر 1404

نمی دانیم آیا هنوز از پابرجا بودن محرومیت اش اطلاع دارد یا نه؟ آیا هنوز می داند که حداقل چند هفته ابتدایی فصل را نمی تواند روی نیمکت و کنار تیمش کنار زمین باشد و باید از روی سکوها بازی تیمش را تماشا کند یا نه؟
اما حداقل این را خوب متوجه شده است که دست روی هر بازیکنی برای جذب و آمدن به استقلال می کند با دست رد مدیران باشگاه روبرو می شود.. لااقل این را خوب متوجه می شود که در بستن تیمی که خود آن را انتخاب کرده است در حال ناامیدی و بلاتکلیفی است اما اینکه چه کار می خواهد بکند باید خود تصمیم بگیرد.
اینجا استقلال است و همانطور که با هزار شوق و ذوق برای بازگشت دوباره به نیمکت استقلال در تلاش بوده است باید برای بستن و ساختن تیمی که بتواند ناکامی ها و اتفاقات تلخ فصل گذشته را به باد فراموشی بسپارد تلاش کند والا تکرار دوباره ناکامی های فصل گذشته حتی از عهده مربیان فصل گذشته هم برمی آید و چه نیازی به تغییر سرمربی و آمدن ساپینتو بود؟
ساپینتو با قبول مسئولیت فنی آبی پوشان باید برای بستن تیمی قدرتمند که برای فصل آینده در کنار تراکتور و سپاهان و حتی پرسپولیس ضلع چهارم کورس قهرمانی باشد تلاش کند والا خیلی زود با شعارهای اعتراض آمیز هواداران روبرو خواهد شد و این هرگز نه خوشایند ساپینتو است و نه مورد علاقه هواداران استقلال.

هر چند خوب می دانیم که نظری جویباری در نقش مدیریت هیچ کاره ای بیش نیست و از خود تصمیمات مهم را نمی تواند بگیرد و تنها و تنها اوامر بالادستی خود که اتفاقا رئیس هیات مدیره هم است و نماینده هلدینگ را اجرا می کند و کاری به هیچ کار دیگری ندارد، اتفاقا این چند هفته اخیر هم نشان داد که خیلی مصاحبه کردن را دوست دارد اما محتوای مصاحبه هایش هیچ نکته مفید و مثبت و قابل تآمل و امیدوار کننده ای ندارد.
مدیرعاملی که در نقش سایه تنها ایفای نقش می کند حتی به گفته های درون مصاحبه اش هم هیچ اطمینانی نمی توان کرد، ایشان صحبت هایی را به میان می آورد که هیچ واقعیتی در آنها وجود ندارد و به قول معروف آدم دروغگو و فریب کار آنقدر دروغ می گوید و فریب می دهد که خودش خواه ناخواه پس از مدتی طولانی دروغ هایش را باور می کند و فریب عموم را راه نجاتی برای خود و آنان می داند و این موضوع باعث تاسفی دوباره می شود.
در حال حاضر حتی خود هواداران استقلال هم علاقه ای برای صحبت کردن با نظری جویباری ندارند، هیچ علاقه ای برای رو در رو شدن با مدیریت باشگاه که هیچ حرف و نکته مفید و امیدوار کننده ای و واقعی ندارد هم ندارند.
تنها و تنها صحبت هواداران استقلال در تجمع های دیروز و چند هفته گذشته اش رفع این کمی ها و کاستی ها و جبران تلخی های فصل گذشته است، اما اوضاعی که این روزها از عملکرد مدیریت باشگاه می بینند هیچ امید و انگیزه ای برای جبران مافات اتفاقات تلخ فصل گذشته دیده نمی شود و همین موضوع هواداران آبی را بیشتر و بیشتر نگران کرده است.
هر چند استقلال نه تنها در این دوره مدیریت نظری جویباری بلکه حتی در دوره سمیعی و قبل تر از او خطیر و قبل تر کریمی و... هم بارها و بارها با مشکلات فراوان مواجه بوده است و ناکامی هایش تنها از این مدیر به آن مدیر و از این فصل به فصل بعد تمدید می شود و انگار قرار نیست نه این استقلال و نه هوادارانش برای یک فصل نفسی آرام و به راحتی بکشند.
نه آقای جویباری جنابعالی در طی این چند ماه مدیریت تان خوب ثابت کردید که نه سزاوار این جایگاه و میز و صندلی هستید و نه توانایی اداره درست این باشگاه و تیم را دارید.. قرار هم نیست جنابعالی را با مدیریت های گذشته مقایسه کنیم چون اصلا قابل مقایسه نیستید، اینکه بخواهیم محترمانه خودتان استعفا بدهید خوب می دانیم که هیچ مدیری این کار را نکرده است پس باید منتظر باشیم تا توسط مدیران رده های بالا حکم تغییر مدیریت را ببینیم و بشنویم.

گاهی تنها راه چاره تجمع می شود، تنها راه برای شنیدن صدا و حرف دل می شود حضور روبروی باشگاه، یا روبروی ساختمان هلدینگ یا سر تمرین یا روی سکوهای استادیوم.
گاهی تنها راه چاره فریاد زدن است، تنها راه چاره می شود داد زدن، وقتی با سکوت نمی توان فریاد زد، وقتی بیصدا نمی توان از اوضاع ناراحت و ناامید بود تنها راه می شود همین تجمع های عمومی.
وقتی از آخرین تجمع تا آمدن جویباری پس از ساعت ها در جمع هواداران و بیان صحبت هایی که حال پس از گذشت هفته ها متوجه می شویم تنها و تنها طبل تو خالی بوده اند و هیچ، می شود اوضاع کنونی باشگاه و تیم استقلال.
شاید ساپینتو در ظاهر روی نیمکت استقلال انتخاب شده است، اما همچنان محرومیت چهار ماهه اش پابرجاست، هنوز در جذب بازیکنان مورد نظر سرمربی هیچ اقدامی صورت نگرفته، هنوز برای رفع نقاط ضعف در خطوطی که فصل گذشته بسیار از آن آسیب دیدیم هیچ اتفاقی نیفتاده است و این چنین می شود که به هواداران برای حضور روبروی باشگاه و فریاد دادخواهی و حق طلبی شان را امری طبیعی و بحق و سزاوارانه می دانیم.
سکوت هواداران در این روزها و هفته ها کاملا نشان از بی اعتنایی آنان بر اوضاع آشفته باشگاه و تیم محبوبشان خواهد بود، سکوت هواداران جز اینکه مدیران و مسئولان باشگاه را بر راه اشتباهی که در پیش گرفته اند و در حال پیمودن آن هستند تشویق و ترغیب می کنند هیچ سود و منفعتی نه برای تیم استقلال خواهد داشت و نه هواداران.
هوادار استقلال برای دومین بار در طی یکی دو ماه اخیر روبروی باشگاه استقلال حضور پیدا کرد و صدای حق خواهی خود را نه تنها به گوش مسئولان و مدیران باشگاه رساند، بلکه به گوش اصحاب رسانه و عموم مردم و فوتبال دوستان نشان داد تا ثابت شود که چه اتفاقات تلخ و ناگواری همچنان برای دومین فصل متوالی توسط مدیران و مسئولانی ناکارآمد در حال تکرار است.