🔹بازی مهم، سخت و سنگین و پر استرس و اضطراب، پایان بازی قرار است به تیم برنده جام قهرمانی تقدیم شود.. نمی توان بی محابا بود، از طرفی هم نمی توان ترسو عمل کرد.. اصلا دو تیم فینالیست ترسو نیستند. آخر تیم ترسو به فینال نمی رسد.
🔹اما از دست دادن جام یعنی پایان تمام آمال و آرزوها، پس باید محتاط هم بود، اما ما آنچه که در این بازی و این فینال دیدیم چیزی فراتر از تصور بود.
🔹هنوز به دقیقه 35 بازی در نیمه اول نرسیدیم این آرژانتین بود که بی محابا حمله می کرد و با دو گل از فرانسه پیش افتاد..
🔹نیمه اول که تمام شد، بسیاری فکر می کردند که این آرژانتین است که نیمه دوم را می تواند با کنترل بازی در پایان 90 دقیقه به جام برسد و پیش بینی ها هم همین طور پیش رفت اما تنها تا دقیقه 80.
🔹دو گل امپابه در دو دقیقه متوالی 80 و 81، یعنی اینکه فرانسه زنده است، یعنی اینکه باید از فوتبال همین طور لذت برد، یعنی اینکه بازی پس از 80 دقیقه که به سود آرژانتین پیش می رفت در 10 دقیقه پایانی به تساوی کشیده شد.
🔹این یعنی اینکه 30 دقیقه وقت اضافه، این یعنی اینکه رسیدن بازی به 120 دقیقه، حتی وقت اضافه هم گل داشت، آرژانتین گل سوم را زد و در اندیشه شادی در پایان وقت اضافه بود که در دو دقیقه پایانی یعنی دقیقه 118 باز بازی را مساوی دید.
🔹شاید سالیان سال باشد که چنین فینال جذاب، دیدنی، لذت بخش و پرگلی را ندیده بودیم، یعنی حقیر نگارنده از دو دهه پیش تا به امروز چنین فینالی را در جام جهانی به این لذت بخشی ندیده بودم.
🔹ضربات پنالتی و پایان بازی به سود آرژانتینی که می خواست در پایان 90 دقیقه فاتح این جام باشد.
🔹به واقع لذت فوتبال حتی در بالاترین سطح و زمان و مکانش که همین فینال جام جهانی می تواند باشد یعنی همین فوتبالی که دیشب از آرژانتین و فرانسه دیدیم.
🔹تیم هایی که ترسو نبودند و مزد شجاعت خودشان را گرفتند، هر کدام در 120 دقیقه 3 گل زدند و یک ضیافت زیبایی را برای فوتبال دوستان تدارک دیدند.

🔹ساپینتو و اولین حضورش در دربی روی نیمکت.. و برد در چنین مسابقه ای عجب می تواند بر محبوبیت او بیفزاید.. محبوبیتی که قبل تر از این به شفر رسیده است.
🔹انگیزه استقلال ساپینتو برای فتح دربی به مراتب بالاتر از پرسپولیس صدرنشین است.
🔹ساپینتو دوست دارد به عنوان مربی خارجی محبوبیت خودش را چندین برابر کند.
🔹او تصمیم دارد تیمش را دوباره صدرنشین کند و به مرور دومین قهرمانی را برای آبی پوشان بدست بیاورد.
🔹برای رسیدن به این هدف تنها در نوشته ها و جملات روی کاغذ نمی توان شعار داد و تبلیغ کرد، استقلال ساپینتو یا ساپینتو با آبی پوشان باید پس از این تعطیلی پنج هفته ای عزم خودشان را برای یک حضور پرقدرت در ادامه لیگ که اولین آن دو هفته دیگر و در دربی خواهد بود جزم کنند.
🔹فتح دربی روحیه استقلال را برای ادامه فصل چندین برابر خواهد کرد و درست در یک مسابقه رو در رو هم ۳ امتیاز را از آن خود کرده و هم ۳ امتیاز از رقیب گرفته و به همین دلیل می گویند دربی ۶ امتیاز دارد که ۳ امتیازش را تیم برنده می گیرد و ۳ امتیاز هم تیم بازنده از رسیدن به آن باز می ماند.

🔹چیزی به دربی باقی نمانده، تنها چند روز. دربی پس از نزدیک به یک ماه و نیم تعطیلی لیگ شاید بد زمانی باشد، دو تیم در حال آماده سازی خود برای ادامه لیگ هستند و تا بیایند خودشان را دوباره پس از این تعطیلی دراز مدت محیا کنند باید مقابل یکدیگر در دربی قرار بگیرند.
🔹یک دربی حساس، یک دربی جذاب، یک دربی پرهیاهو اما باز بدون مردم.. باز بدون تماشاگر، باز بدون هوادار، در سوز و سرمای آخرین روزهای پاییز این سکوهای خالی بیشتر جو آزادی را سرد و بی روح و غیر جذاب خواهد کرد.
🔹نمی دانیم درد سازمان لیگ از این تصمیم ها چیست؟ نمی دانیم کی قرار است لااقل آشتی بین فوتبال و هوادار در همین ورزشگاه ها آغاز شود، هوادار بیش از اندازه به دلیل ویروس کرونا یک فصل و نیم از دیدن تیم محبوبش در استادیوم ها محروم بود و حال بخاطر بسیاری مسائل دیگر و بهانه های غیر قابل قبول همچنان به عدم حضور هوادار و تماشاگر در ورزشگاه ها ادامه می دهند.
🔹دربی با تماشاگر بسیار جذاب تر، هیجان انگیزتر و گرم تر خواهد بود و حداقل نه بازیکنان سردی و سکوت تلخ استادیوم را احساس خواهند کرد و نه بیننده هایی که با دیدن آزادی بدون تماشاگر بیشتر به عدم حضور تماشاگران روی سکوها احساس غربت خواهند کرد.
🔹دربی بی مردم، یعنی فوتبال بی هیجان، استادیوم های بدون تماشاگر یعنی سردی فوتبال و این همان چیزی است که عده ای می خواهند بوجود بیاید و خوب هم تا اینجای کار به مقصود خود رسیده اند و انگاری قرار است تا مدتها کاسه و کوزه ها بر سر این مردم و هوادار بیچاره بشکند.

🔹همه چیز مهیای یک دربی خوب است، هر چند پنج هفته ای لیگ تعطیل بود، هر چند دو تیم قبل از این مسابقه در جریان مسابقات قرار نگرفته اند اما این دربی برای آبی پوشان یک طعم و مزه خاصی دارد.
🔹آبی پوشان بی صبرانه منتظر دربی هستند، منتظر یک فتح دیگر، منتظر بازگشت به جایگاه واقعی و اصلی شان همچون فصل گذشته.. آبی پوشان تصمیم ندارند که خاطرات خوش و نتایج درخشان فصل گذشته شان را از یاد ببرند به همین خاطر قبل از نیم فصل به فکر بازگشت دوباره به صدر هستند، صدری که دیگر قرار نیست جای هیچ تیم دیگری باشد جز استقلال.
🔹استقلال منتظر دربی است حتی پس از یک تعطیلی دراز مدت، استقلال منتظر دربی است همچنان که این دربی انتظار استقلال و برد شیرین آن را می کشد.. دربی که بوی تساوی هم اگر بدهد این استقلال است که آن بو را با بوی خوش برد به سود خود تغییر خواهد داد چون این دربی تنها یک برنده خواهد داشت و آن استقلال است و بس.
🔹صدرنشینی پس از دربی شیرینی برد را دو چندان خواهد کرد و سپس رسیدن به قهرمانی نیم فصل این شادی را تا نیمه راه قهرمانی تکمیل می کند و با روحیه ای مضاعف و انگیزه ای چند برابر نیم فصل دوم را برای دومین قهرمانی متوالی استارت خواهیم زد.

🔹مگر می شود 23 آذر را از یاد برد؟ مگر می توان ناصرخان را فراموش کرد؟ مگر می شود از این تاریخ ها عبور کنیم و یادمان نباشد که این روزها روزهای اسطوره است، 23 آذر روز تولد اسطوره ای که یک دهه است که ابدی شده است و در تمام این روزها و ماه ها و سالها جای خالی اش همچنان احساس می شود.
🔹جای خالی که هرگز پر نشد، با هیچ چیز، با هیچ کس، با هیچ بهانه، با هیچ و هیچ و هیچ... انگار ناصرخان یکی بود و دیگر مثلش پیدا نشد که نشد..
🔹ناصرخان کاش بودی، امروز روز توست، زاد روزت، کاش بودی و در این روزهای سرد و بی روح و عذاب آور گرما بخش مان بودی، یک قوت قلب، یک آرامش، یک کوه پر صلابت که به وجود و حضورش افتخار می کردیم اما حیف که نیستی.. حیف که رفتی و حیف از این روزها... .

🔹شاید که نه اما به احتمال بسیار زیاد این آخرین جام جهانی لیونل مسی در سن 35 سالگی خواهد بود، شماره 10 ی که به تمامی آرزوهای خود رسیده و تنها یک آرزوی باقیمانده دارد و آن قهرمانی در جام جهانی است و بالا بردن جام به عنوان کاپیتان بالای سر خود خواهد بود.
🔹آرزویی که بسیاری به آن نرسیدند و در حسرت دستیابی به آن باقی ماندند دیشب به نزدیک ترین قدم تا رسیدن به آن برای لیونل مسی آرژانتینی قرار گرفت.. تنها یک فینال، تنها یک بازی و تنها 5 روز تا رسیدن به آخرین آرزوی خود و سپس خداحافظی با خیالی آسوده و توپ های طلا و خاطرات قهرمانی هایش در لیگ قهرمانان اروپا و لالیگا و کوپا آمریکا و حال قهرمانی در جام جهانی در سن 35 سالگی سپری کند.
🔹قدمی سخت، طاقت فرسا و بسیار پر استرس، شاید حریف شان فرانسه باشد، شاید هم مراکش، زیاد فرقی هم نمی کند، فینال سخت است، به این آسانی ها هم نیست، تیم ضعیف و تیم قوی ندارد، فینال را تنها تیم هایی می توانند فتح کنند که تجربه داشته اند، تنها تیم هایی می توانند پیروز شوند که فینال دیده باشند و طعم آن را چشیده باشند چه طعم تلخ و چه طعم شیرین قهرمانی.. پس رسیدن به آخرین آرزو برای مسی به این سادگی ها نیست حتی اگر به یک قدمی آن رسیده باشد اما خواستن در نزدیک ترین راه توانستن به آن است.

🔹همیشه یک بازیکن فوق ستاره باشگاهی قرار نیست یک فوق ستاره در تیم ملی باشد، کریس رونالدو هم یکی از همین بازیکنان است، بازیکنی که البته در تیم ملی پرتغال به قهرمانی یورو دست یافت و توانست به عنوان کاپیتان این جام را بالای سر خود ببرد و خوشحال ترین بازیکن روی زمین باشد اما در مورد جام جهانی اما نه... !
🔹کریس رونالدو فوق ستاره ای است که شاید نتوانست در طی دوران بازیگری اش در جام جهانی به فینال و کسب قهرمانی آن برسد و این حسرت شاید تا ابد در ذهن و قلب او باقی بماند و نتواند آن را فراموش کند، اما برای اهالی فوتبال و آنهایی که فوتبال را خوب می شناسند نام رونالدو به عنوان یک اسطوره فراموش نشدنی دنیای فوتبال در کنار پله، مارادونا، کرایف، بکن باوئر، رونالدوی برزیلی و...و... به ثبت رسیده و این غیر قابل انکار است.
🔹هر چند دوست داریم اینگونه بنویسیم که دنیای فوتبال لااقل یک جام به کریس بدهکار است و این بدهکاری تا ابد برایش باقی می ماند و شاید دیگر پس گرفتنی نباشد، اما این را هم نباید فراموش کنیم که همیشه هم تمام افتخارات دنیای فوتبال را نمی توان برای یک بازیکن نوشت و به او تعلق داد، گاهی برخی حسرت ها باعث می شود که از یک بازیکن طور دیگری یاد کرد حتی اگر نام این بازیکن کریس رونالدوی پرتغالی باشد.

🔹روزی روزگاری تیم برتر و قدرتمند و ترسناک جهان بود، تیمی که ستاره های بزرگ و دوست داشتنی و فراموش نشدنی داشت، اما حال که به جام های جهانی چند دوره گذشته نگاهی می اندازیم متاسفانه دیگر اثری از آن برزیل قدرتمند و ترسناک و حتی قهرمان جهان نیست.
🔹اگر بخواهیم فکر کنیم که آخرین قهرمانی طلایی پوشان چه زمانی بود باید کمی تامل کنیم و جام های جهانی اخیر را یکی یکی ورق بزنیم تا برسیم به سال 2002 ژاپن و کره، برزیل در فینال آلمان را شکست داد.
🔹سال های اوج و قهرمانی برزیل به همان دهه ها برمی گردد و حال انگاری دیگر اثری از آن تیم دوست داشتنی نیست، برزیل هر دوره به جام جهانی صعود می کند، در گروه خود هم به مرحله حذفی و یک هشتم صعود می کند، در این مرحله هم حریف مقابل خود را شکست می دهد و به جمع هشت تیم یک چهارم صعود می کند اما آنجاست که دیگر جام برایش تمام می شود.
🔹این برزیل نگون بخت چهار جام جهانی را پشت سر می گذارد اما دیگر آن تیم قدرتمند و ترسناکی که لیاقت و حتی توانایی رسیدن به فینال و قهرمان شدن را ندارد، اما هنوز با اختلاف چندین و چند سال است که در رده بندی فیفا همچنان تیم اول و برتر جهان فوتبال است. تیمی که هوادارانش هنوز به پنج ستاره طلایی روی پیراهن آن می نازند و افتخار می کنند.
🔹تیمی که شاید این دوره ها بدشانس بود، شاید این دوره ها رنگ و بوی آن تیم همیشگی را نداشت، اما همچنان برزیل است و همچنان خیلی ها آرزوی رسیدن به تعداد ستاره هایش را دارند، هنوز خیلی ها آرزوی رسیدن به رده اول جهان را دارد و این تیم را به زیر بکشند.

🔹مسئولان ما کاش یاد می گرفتند که عذرخواهی کردن نه تنها کوچک شان نمی کند بلکه بزرگ تر و محترم تر خواهند شد، کاش یاد می گرفتند که پس از یک عدم نتیجه گیری پس از امیددادن های بسیار یک عذرخواهی حتی ظاهری، حتی لفظی نیاز دارد اما... .
🔹مسئولان ما فکر می کنند که اگر عذرخواهی کنند دیگر باید تا پایان راه همیشه پس از هر عدم نتیجه گیری عذرخواهی کنند، مسئولان ما فکر می کنند که اگر عذرخواهی کنند یعنی اشتباه کرده اند و پس از آن دیگر راه بازگشتی وجود ندارد اما... .
🔹همین فرهنگ نشدن عذرخواهی پس از هر شکست سخت بزرگترین معضل مسئولان ماست، حال چه در ورزش چه در جامعه.. اینکه مسئولان ما فکر می کنند همه چیز می دانند و عدم نتیجه گیری در ورزش یا عدم رسیدن به موفقیت در جامعه یا عدم بازکردن گره از کار و مشکلات مردم مستلزم عذرخواهی نمی باشد و همین دلیل اصلی نرسیدن به مقصد است.
🔹مسئولان ما نه قبل ترها و نه اینبار و نه شاید حتی در آینده این فرهنگ زیبا را هرگز ایجاد نکردند، هرگز بوجود نیاوردند و نخواهند آورد و هیچ گاه هم نمی خواهند که محبوب دل مردم شوند و عجب این غرور لعنتی برایشان دوست داشتنی و باعث افتخار است.

هوادار قهرمانی تیمش را می بیند و بزرگ ترین دستاورد مدیریت آجرلو در فصل گذشته آرامشی بود که به وجود آورد تا یک فصل فراموش نشدنی و تکرار ناشدنی در تاریخ برای استقلال بسازد که حداقل مدیریت جدید این فصل باید همین رویه را در پیش بگیرد.

🔹بزرگترین و پراهمیت ترین دلیل قهرمانی فصل گذشته آبی پوشان آن هم بدون حتی یک شکست همدلی و اتحاد بازیکنان با کادرفنی و کادرفنی با مدیریت و آرامش خاصی مدیریت در برابر کوهی از مشکلات و موانعی بود که همچنان نمی خواستند استقلال دوباره به قهرمانی نزدیک شود و به آن دست یابد اما اینچنین شد.
🔹آری حفظ آرامش درون باشگاه توسط مدیرعامل با داشتن کلی از مشکلات مالی و درون تیم با داشتن کادرفنی با تجربه ای که یک فصل پیش تر امتحان خودش را پس داده بود و این فصل دیگر فصل نتیجه گیری بود و اینچنین هم شد.
🔹قرار نیست آنچنان در رسانه ها باشیم که همه از درون مان اطلاع داشته باشند، آنچنان که قرار هم نیست از همه چیز و همه کس پنهان باشیم و کسی ما را نبیند، اما تجربه گذراندن یک فصل موفق با یک قهرمانی لذت بخش و فراموش نشدنی این امید و انگیزه را به ما می دهد که بتوانیم این فصل را همچنان ادامه دهیم حتی با کادر فنی جدید، حتی با تغییر مدیرعامل.
🔹پس امیدواریم که مدیریت جدید که این روزها دوباره سوژه اصلی رسانه ها و صدا و سیما شده است و به هر برنامه ای دعوت می شود و در آن حضور پیدا می کند خوب بداند که اگر می خواهد تیم موفق فصل گذشته همچنان به قهرمانی متوالی اش در این فصل هم ادامه دهد باید راه درست مدیریت قبلی را ادامه دهد.

🔹بله پس از فصل ها دوری فتح الله زاده آمد و دوباره مصاحبه ها و تیتر یک شدن های ایشان در رسانه ها هم آغاز شد..
🔹البته این جمله را ننوشتیم که از ایشان گله کنیم بلکه این را نوشتیم که این را عرض کنیم که فتح الله زاده را با قهرمانی هایش می شناسیم، فتح الله زاده را با ترانسفر بازیکنان به آلمان می شناسیم، فتح الله زاده را با رسیدن به نایب قهرمانی آسیا می شناسیم نه جمع شدن بدهی ها طی تمام دوران مدیریت ایشان.
🔹امروز که فتح الله زاده از بابت صفر شدن حساب باشگاه یا جمع شدن بدهی های بسیار زیاد از مدیران گذشته و رسیدن به مدیریت ایشان گله می کنند و ناله شان در تمام رسانه ها نشر داده شده است نباید فراموش کند که باشگاه استقلال بیش از سه دهه است که بدهی های انباشته فراوانی دارد و هیچ کس هم باور نمی کند که این بدهی ها توسط مدیری بخواهد تسویه شده باشد.
🔹بدهی های انباشته آنقدر افزایش پیدا کردند تا دوباره در مدیریت ایشان در این فصل به ایشان سپرده شود، حال این ذهن خلاق و کاربلد و با تجربه یک مدیر است که بتواند از دست های خالی، از بدهی ها دوباره بتواند قهرمانی بسازد چون برای هوادار ناله کردن از این بدهی ها هرگز لذت بخش نیست.
🔹حتی قابل قبول و توجیه برای هوادار هم نیست، بدهی ها هستند، اضافه هم خواهند شد، اما موضوعی که بیشتر از همه در ذهن هوادار باقی می ماند قهرمانی و موفقیت استقلال است که پس از یک دهه در فصل گذشته با قهرمانی لیگ بدست آمده است.
🔹هوادار از تیم و مدیرعامل محبوبش نتیجه و قهرمانی می خواهد حتی با کوهی از بدهی، حتی با حسابی خالی از موجودی، آیا کسی می تواند از این تیم دوباره یک قهرمان بسازد بسم الله، اگر نه هوادار با ذهنی و قلبی پر درد و غصه حوصله شنیدن بهانه های رنگارنگ و بزرگ و کوچک را ندارد.

🔹نمی دانم بگویم سطح توقعات مان بالا رفته و در اصل در زمین هرگز در اندازه های توقعات مان نیستیم یا اینکه واقعا در یک مرحله ای امیدوار می شویم اما در زمان مقتضی و موعود هیچ اتفاق خاصی نمی افتد درست مثل دیشب.
🔹انگاری قرار نبود صعود کنیم فقط عده ای امیدوارمان کردند اما در زمان بازی به طرز شدید و سختی ناامیدمان کردند.
🔹قرار بود این جام جهانی بهترین جام جهانی باشد اما نشد، تفاوتی که با جام های قبلی نداشت هیچ، بلکه حتی در کسب نتایج هم بهتر نبود، ۶ گل خورده در یک بازی و سخت ترین شکست تاریخ برای ایران و شکست برابر آمریکا در امیدوارترین دوره برای صعود به مرحله بعد که تنها نیاز به یک تساوی داشتیم.
از نمونه های یک جام بد برای ایران داشت که حتی برد برابر ولز هم نتوانست خوشحال مان کند.
🔹نه قرار نیست این فوتبال صعود کند، قرار نیست این فوتبال یک مرحله به بالا صعود کند و تنها دلخوشی مان می تواند راهیابی به جام جهانی باشد نه نتیجه گیری در جام.

🔹ببینید که دنیا با یک تیم چه می کند.. آن از باخت سنگین و باورنکردنی در بازی اول برابر انگلیس که یک آن تمام امیدهایمان را تبدیل به ناامیدی کرد و این هم از بازی دوم و سرتاسر عشق و امید و انگیزه که تا دقایق آخر وقت های تلف شده تبدیل به یک برد شیرین و لذت بخش و تاریخی شد.
🔹 حالا بازی سوم برابر آمریکا در یک تاریخ به یادماندنی که بسیار امیدوار هستیم با یک بازی زیبا و یک نتیجه زیباتر و یک صعود دلچسب تبدیل به یک تاریخ ماندگار و فراموش نشدنی دیگر شود و این هم بسیار ممکن است.
🔹بازی برابر آمریکا از چند حیث برایمان پر اهمیت است که امروز کاری به بازگو کردن آنها نداریم اما مهمترین دلیل امروز و این هفته مان کسب یک نتیجه درخشان و صعود به مرحله بعد است.
🔹صعود به مرحله بعد آن هم در این برهه زمانی که صدای مخالفان بیشتر از هر زمان دیگری در گوش ها طنین انداز می شود و تصاویر دردناک و ناراحت کننده ای که طی ماه های گذشته شاهد آن بوده ایم می تواند با یک صعود بی نظیر و دلگرم کننده نوید روزهای خوش، روزهای آفتابی را بدهد.

🔹تیمی متفاوت از آن تیم شکست خورده و مایوس بازی برابر انگلیس بودیم.
🔹تیمی که آمده بود برای جبران، آمده بود برای ثابت کردن نام ایران، آمده بود و خوب هم توانست به همه خواسته های خود برسد.
🔹۹۰ دقیقه انتظار برای آن چیزی که می خواستیم و نتوانستیم به آن برسیم در ۹ دقیقه وقت های تلف شده همگی محقق شدند.
🔹آن هم نه یک گل، بلکه دو گل و اگر خدا می خواست حتی به سه و چهار گل هم می رسید.
🔹طوری بروبچه های ایران می خواستند در این بازی شکست تلخ بازی اول جام را جبران کنند که انگاری این تیم بازی دوم یک تیم بود و آن تیم برابر انگلیس یک تیم دیگر با نام و بازیکنان دیگر.
🔹به هر حال در ۹ دقیقه وقت های تلف شده به اندازه تمام ۹۰ دقیقه از بازی متعصبانه و سر تا سر شور و شوق بچه های تیم ملی لذت بردیم.