🖌بهترین گزینه را بخواهیم اما روی گزینه ای اصرار و پافشاری نداشته باشیم.. واقعا انتخاب سرمربی فصل آینده چه می خواهد داخلی باشد، و چه خارجی مثل هندوانه در بسته است و تا زمانی که فصل و بازی ها آغاز نشود و چند هفته ای نگذرد و نتایج را نبینیم نمی توانیم در موردش (خوب بودن یا بد نبودن) نظر دهیم..

هر چند اهل فن بسیاری هم هستند که از بسته بودن هندوانه هم می توانند خوب یا بد بودن داخل هندوانه را تشخیص بدهند که متاسفانه در حال حاضر چنین فرد اهل فنی را ما درون باشگاه استقلال نداریم.شاید هم اهل فنی هم وجود داشته باشند چه درون باشگاه چه در وزارت ورزش و...و... اما دلشان برای استقلال نمی سوزد که بخواهند یکبار فقط یکبار برای همیشه یک قدم محکم و مثبتی برای باشگاه و تیم استقلال بردارند.

باز برای نیمکت استقلال دنبال سرمربی هستند، پس از حضور یک فصله ساپینتو باز در به در دنبال کسی هستند تا برای فصل آینده نیمکت تیم شان را به آن بسپارند و از آن سو انتظار نتیجه هم از آن می رود.

اینکه چرا گزینه های زیادی برای نیمکت استقلال پیدا نشده است جای تعجب نیست اما اینکه چرا اگر قرار بر انتخاب مربی داخلی است، این انتخاب با گزینه های استقلالی همراه نیست؟

اینکه چرا پیشکسوتان استقلال در طی این یکی دو دهه اخیر آنقدر نتوانسته اند پیشرفت کنند تا رای اعتماد مسئولان باشگاه و بویژه هواداران استقلال را به سوی خود جلب کنند تا جزو گزینه های پرطرفدار برای این نیمکت داغ و پر هیجان باشند؟

اینکه چرا از میان گزینه های داخلی آخر تنها به سمت نکونام و ربیعی انگشت اشاره ختم می شود و از میان گزینه های خارجی ظاهرا تنها لوپز کارو اسپانیایی مدنظر است و باید از میان این 3 یکی را برای هدایت فصل آینده آبی پوشان برگزید باید ابراز تاسف کرد.

اینکه واقعا نه گزینه داخلی مناسب و قرص و محکمی می توان برای این نیمکت نام برد و نه گزینه خارجی مطمئنی که بتوان او را به ایران آورد و از پس هزینه ها و دستمزد یک فصل او برآمد و مجبوریم نام قحط الرجال را برای این نیمکت برگزینیم.

باشگاه استقلال هر چند باید برای انتخاب سرمربی خود خیلی زود اقدام کند اما از سویی دیگر عجله و شتابزده عمل کردن در انتخاب هر گزینه ای تنها برای پرکردن این نیمکت خیلی زود می تواند به اوایل فصل نرسیده صدای اعتراض ها و شعارهای ناراحت کننده را از روی سکوها شنید، آنوقت به طور قطع انتخاب جانشین مطمئن برای نیمکت بحران زده در اواسط فصل بسیار سخت تر از پیش از شروع فصل است.

📝متاسفانه در میان پیشکسوتان استقلال گزینه مناسبی که امتحانش را در تیم های دسته پایین تر خوب پس داده و کارنامه موافقی داشته باشد و لایق نشستن روی نیمکت استقلال باشد و این نیمکت را برای کسب تجربه ای بیشتر انتخاب نکرده باشد پیدا نمی شود، نیمکت استقلال هم جایی برای تجربه اندوزی نیست.

🔹درب باشگاه باز می شود و اعضای کمیته فنی هر کدام به سمتی در حال خارج شدن هستند و در پاسخ خبرنگاران که ساعتی را جلوی درب باشگاه در انتظار پایان جلسه و گرفتن خبر ناب و جدید بودند همه را به پرویز مظلومی حواله می دهند و از این سمت پرویز مظلومی هم جواب روشن و مشخصی نمی دهد.

🔹بالاخره و پس از مدتها کمیته فنی هم تشکیل جلسه داد و درون جلسه هم به نتایجی رسیدند اما باز نتیجه نهایی را به فردا واگذار کردند، یعنی قرار است فردا چه خبر هیجان انگیزی منتشر شود خدا می داند...

🔹استقلال در به در دنبال سرمربی است و در فضای مجازی نام های مختلفی پشت سر هم قطار شده اند اما اینکه چه کسی در نهایت قرعه نشستن روی نیمکت آبی پوشان به نامش در خواهد آمد هنوز معلوم و مشخص نیست.

🔹همین طور زمان به سرعت در حال حرکت است و به یک چشم برهم زدن فصل جدید هم از راه خواهد رسید، تیم ها برخی به ترکیب فصل گذشته خود دست نزده اند و برخی دیگر در حال تغییر و تحول هستند، برخی دیگر همچنان در سکوت به سر می برند و اگر مسئولان باشگاه همین طور می خواهند وقت و فرصت را تلف کنند و از دست بدهند باز یک فصل دیگر را از همین پیش فصل از دست خواهند داد.

🔹قرار نیست که در انتخاب سرمربی عجله و کوتاهی به خرج داده شود، اتفاقا هواداران بهترین و مناسب ترین گزینه را برای تیم محبوبشان می خواهند، یک سرمربی درجه یک و کاربلد که بتواند یک تیم قدرتمند را برای فصل بعد آماده و مهیا کند.. قرار نیست نه وقتی تلف شود و نه با عجله یک انتخاب غلط انجام شود چون قرار نیست دوباره یک فصل پر حسرت و افسوس داشته باشیم.

از پنج شنبه قرار بود ظرف ۴۸ ساعت تکلیف نیمکت تیم استقلال توسط مدیرعامل روشن شود.. قرار بود حجت کریمی راهی دبی شود تا مذاکرات خود را با گزینه های مدنظر داشته باشد اما این سفر لغو شد و یک آن تصمیم به تشکیل کمیته فنی برای استقلال گرفته شد تا انتخاب سرمربی بر عهده آنها باشد.

اما استقلال همیشه با کمیته فنی حال خوبی نداشته، کمیته ای که یا افرادش آنچنان که باید در حد و اندازه های مشاوره دادن فنی به مدیریت یا کادر فنی نیستند یا اصلا کمیته فنی در حضور سرمربی یک وظیفه مداخله جویانه پیدا کرده است‌.

اما به واقع انتخاب یک گزینه مناسب برای نیمکت آبی پوشان استقلال اینقدر کار شاق و سختی است که حجت کریمی از انجام آن سر باز زده و با تشکیل کمیته فنی و گماردن افراد و چهره هایی که یا در فوتبال شکست خورده اند یا در نگاه هواداران مقبولیت و محبوبیت گذشته را دیگر ندارند باعث شده که این ذهنیت پیش بیاید که آقایان به دنبال یک ناکامی و یک فصل پر خطر و پر دسترس برای تیم استقلال می گردند.

کمیته های فنی که چه در زمان مربیگری منصوریان و بعدها شفر و چه زمان محمود فکری درون باشگاه تشکیل شده بودند اما هیچ کدام نتوانسته اند مشاورانی موفق برای امور فنی تیم باشند و همیشه این ذهنیت در ذهن سرمربی وقت ایجاد کرده اند که هر کدام شان مترصد فرصتی برای نشستن روی نیمکت این تیم و جانشین سرمربی هستند، پس به واقع با این ذهنیت چه لزومی به تشکیل چنین کمیته هایی آن هم با تعدادی افراد ثابت وجود دارد نمی دانیم؟

دبه واقع انتخاب یک گزینه مناسب و شایسته برای نیمکت استقلال از عهده مدیرعامل برنمی آمد که تصمیم بر تشکیل کمیته ای گرفت که در فصل های گذشته با شکست مواجه شده است.

حتی اگر قرار است مشاورانی برای انتخاب سرمربی به مدیریت باشگاه کمک کنند می بایست افرادی شناخته شده، باتجربه و با کارنامه و محبوب در نزد هواداران باشند نه افرادی که شکست خورده اند و کارنامه قابل توجهی ندارند و خود آرزوی نشستن روی نیمکت استقلال را دارند و خود خوب می دانند هرگز صلاحیت برآورده شدن چنین آرزویی را ندارند.

به هر حال انتخاب سرمربی برای استقلال همین طور دارد به تاخیر می افتد و همین تاخیرها باعث دیر بسته شدن تیم خواهد شد و به واقع معلوم نیست آقایان برای این تیم چه سودایی در سر می پرورانند که همچنان موجب دلهره و استرس و اضطراب در دل هواداران استقلال شده اند.

🔹حال پس از الهامی و نکونام نام های دیگری همچون ربیعی یا منصوریان یا حتی مجیدی هم به میان می آید، گزینه هایی که همگی داخلی هستند و نامشان همین طور پشت سر هم قطار شده اند.

🔹اما به واقع این نام ها به جز فرهاد مجیدی که با قهرمانی لیگ توانست یک خاطره خوش برای خود و هواداران آبی برجای بگذارد و معلوم نیست حتی در صورت بازگشت همچنان بتواند همان تیم خوب و موفق دو فصل پیش را دوباره تکرار کند، کدام نام دیگری از ساکت الهامی گرفته تا نکونام یا حتی منصوریان که یکبار امتحان خودش را روی نیمکت استقلال پس داده است و دیگر قرار نیست دوباره کسی که آزموده شده و موفق هم نبوده است را آزمایش کرد.

🔹واقعا کدام یک از این نامها را می توان در حد و اندازه های نیمکت بزرگ و داغ و پس استرس و اضطراب و پر توقع و انتظار استقلال دانست.. نیمکتی که در صورت عدم نتیجه گیری حتی در پنج هفته اول فصل باعث خشم هواداران و شعار حیا کن رها کن خواهد شد، آیا یکی از این نام ها را برای نشستن روی این نیمکت مشتاق و علاقمند نشان خواهد داد؟

🔹متاسفانه در میان استقلالی های پیشکسوت گزینه مناسبی که امتحانش را در تیم های دسته های پایین تر خوب پس داده و توانسته کارنامه موفقی داشته باشد و لیاقت نشستن روی نیمکت استقلال را داشته باشد و این نیمکت را برای کسب تجربه ای بیشتر انتخاب نکرده باشد پیدا نمی شود.

🔹این نشان می دهد که به واقع هیچ گزینه مناسب داخلی که بتواند سرمربی استقلال شود و از عهده مسئولیت سخت و پر فشار آن برآید و تاب و توان تحمل شعارهای حیا کن و رها کن را داشته باشد را فعلا نداریم.

دوباره مثل هر فصل استقلال علاوه بر صندلی مدیریتی روی نیمکت خود هم به دنبال گرینه ای مناسب برای سرمربیگری می گردد.

وقتی حرف از گزینه های مختلف داخلی می شود اما تعدادشان زیاد نیست و وقتی حرف از گزینه خارجی می شود و باز آن هم تعداد زیاد نیستند و معلوم نیست چه فکری در ذهن سرپرست این روزهای استقلال می گذرد و چه برنامه ای برای آن دارد.

اینکه بخواهند مثل فصل های گذشته باز گزینه ای آن هم هر چه باشد انتخاب کنند و روی نیمکت بنشانند و در اواسط فصل به این انتخاب خرده گرفته شود نشان می دهد که استقلال روی نیمکت خود مربی بزرگ و شناخته شده و قابل اطمینان می خواهد.

به گفته هواداران قرار نیست این انتخاب باری به هر جهت شود و تنها برای ساکت کردن دهان آنها یک گزینه خارجی انتخاب شود اما در اواسط فصل مشخص شود که این کادر فنی توانایی قهرمانی این تیم را ندارند و تنها برای پر شدت این نیمکت برای یک فصل آمده اند و فصل بعدش را هیچکس ندیده است.

اما به واقع کاری که هیچ زمانی انجام نشده اما درخواست اش هر فصل مطرح می شود گزینه ای باید روی نیمکت داغ و پرهیجان و پرتوقع استقلال بنشیند که بزرگ باشد و راه قهرمانی را بلد باشد و خودش را اسیر محیط پیرامون نکند.

حال به واقع چنین گزینه ای وجود دارد و آیا واقعا بالادستی ها به انتخاب چنین گزینه ای (مربی بزرگ و کارنامه دار) رضایت می دهند یا خیر؟ سوالی است که فعلا چندین فصل است لااقل برای باشگاه استقلال پاسخی برای آن پیدا نشده است.

پس از عدم قهرمانی آبی پوشان در لیگ و سپس نایب قهرمانی در جام حذفی و از سویی دیگر با اعلام محرومیت طولانی مدت 4 ماهه ساپینتو و سپس پیام اینستاگرامی و خداحافظی ساپینتو با هواداران باشگاه استقلال باید برای فصل آینده به دنبال یک کادر فنی جدید برای تیمش باشد، فصل نقل و انتقالات از شنبه آغاز می شود و تیم ها پس از یک استراحت یکی دو هفته ای تمرینات پیش فصل خود را استارت خواهند زد، اما استقلال هنوز اندر خم یک کوچه است.

باز مثل هر فصل نام ها و اسم های مختلفی از داخلی گرفته تا خارجی برای کاندید شدن نشستن روی نیمکت آبی پوشان پایتخت به صف شده اند، از الهامی و نکونام گرفته تا گزینه های خارجی که هنوز اسم مشخصی منتشر نشده است و این استقلال باز مثل هر فصل باید برای نیمکت خود در به در دنبال سرمربی باشد تا حداقل نیمکت تیمش را برای یک فصل به آنها بسپارد.

اینکه چرا باز اسم های تکراری همیشه کاندید می شوند و انگاری هیچ گزینه دیگری برای نیمکت داغ استقلال وجود ندارد جای سؤال دارد؟ روزی روزگاری این نیمکت در تسخیر حجازی ها و پورحیدری ها بود که بعدها به قلعه نوعی رسید و تا سالیان سال نفر اول و پرافتخار این نیمکت این عزیزان بودند.

اما بیشتر از یک دهه است که این نیمکت اشخاص متعدد و مختلفی را به خود دیده است که تعدادشان از انگشتان دو دست هم فراتر رفته است و می توان به صراحت گفت که هر فصل شاهد تغییر در کادرفنی بوده ایم و هر فصل یک سرمربی تازه وارد روی نیمکت آبی پوشان نشسته است.

این تعدد و ترافیک رفت و آمدهای مربیان بر روی نیمکت آبی پوشان تهرانی هیچ دستاورد مثبتی نداشته بلکه باعث شده که یک دهه ناکامی را به همراه داشته باشد، ناکامی که در تاریخ باشگاه استقلال اینگونه و به این شکل نداشته است و وقتی که همزمان رقیب دیرینه خود را می بیند که در طول این یک دهه ناکامی به موازات یکدیگر آنها بیش از 6 قهرمانی در لیگ و چند قهرمانی در حذفی بدست آورده اند بیشتر بر این عدم ثبات و عدم استقرار چه روی نیمکت و چه صندلی مدیریت باشگاه استقلال خرده وارد است.

استقلال همچنان برای فصل آینده در به در دنبال سرمربی است، کادری که معلوم نیست چه کسانی هستند و آیا می توانند استقلال را از یک دهه ناکامی رهایی یابند یا اینکه باز به مانند تمام سرمربیان یک دهه گذشته فقط آمدند و نشستند و مدتی نام خود را به عنوان سرمربی استقلال بر سر زبان ها انداختند و بدون هیچ نتیجه مثبت و مقام و جامی یا کنار رفتند یا کنار گذاشته شدند.

معزل نداشتن یک کادرفنی مجرب و خوب همچنان درد بزرگ تیمی است که تا یک دهه پیش به افتخاراتش می نازید اما اکنون... .

🔹پس از هر فصل ناکامی به این مطلب اشاره می کنیم و آنها را می نویسیم اما فصل به بدترین شکل ممکن برای آبی پوشان شروع می شود بدون یک پیش فصل درست و حسابی، بدون یک تیم آماده، در میانه های فصل از تغییر مدیرعامل گرفته تا بدهی ها و خبرهای جور واجور تمام فکر و ذکر هواداران استقلال را به خود مشغول می کنند که از یک فصل لذت بخش محروم می شوند.

🔹آخر هم مجبور می شود در اواخر فصل کم بیاود و از کورس قهرمانی عقب بماند و باز به تنها جامی که برای بدست آوردنش دل خوش می کند یعنی جام حذفی هم ناامید می شود و باز ناکامی پشت ناکامی.

🔹هر بار که فصل به پایان می رسد دیگر نه سرمربی دارد و نه معلوم است مدیرعامل اش چه کسی است بارها و بارها می گوییم که استقلال این کمی ها و کاستی ها را دارد و اگر می خواهد ناکامی هایش برای فصل دیگر یا همیشه پایان پذیرد باید از نو ساخته شود اما باز روز از نو، روزی از نو و هیچ اتفاق خوشایندی رخ نمی دهد.

🔹این داستان ناکامی ها همچنان ادامه دار می شود و معلوم نیست چه زمانی راه نجات بخشی برای باشگاه و تیم استقلال پیدا می شود تا همچون رقیب دیرینه ای هر فصل از غم و غصه تکرار دوباره و چندین باره ناکامی ها هوادارانش را پیر و فرسوده نکند.

هر چند که برای تمدید قرارداد اولویت کسب جام است و از دست دادن دو جام قهرمانی و دو شکست بد برابر رقیب دیرینه باعث کم شدن محبوبیت و همچنین دو دستگی بین هواداران آبی در موضوع سرمربی پرتغالی شد اما...

اما اتفاقات پشت پرده و همچنین محرومیت ۴ ماهه که از شروع فصل آینده محاسبه خواهد شد عطای مربیگری در استقلال و فوتبال ایران را به لقایش بخشید.

هر چند ساپینتو در اولین فصل حضورش در ایران با جو فوتبال در کشور آشنا نبود و از طرفی رفتارهای خارج از برنامه ایشان هم باعث جار و جنجال های متعدد می شد که یا باعث اخراج ایشان از کنار زمین یا محرومیت چند هفته ای می شد و این هرگز به سود تیم استقلال نبود.

شاید اگر در همان یک سوم بازیهایی که استقلالی ها کنار زمین سرمربی شان را داشتند استقلال متحمل شکست یا از دست دادن امتیاز نمی شد.

اگر ساپینتو بازیکنانش را می شناخت و به ترکیب ایده آلش سریع تر می رسید باز از کورس قهرمانی عقب نمی ماند.

پس از شکست در فینال ساپینتو مستقیم راهی فرودگاه شد و ایران را به مقصد کشورش ترک کرد، سفری که می شد تصور کرد بی بازگشت است که پس از یک هفته با پیام اینستاگرامی این سرمربی داستان مشخص و عملیات بازگشت مختومه شد.

هر چند در سوابق مربیگری ساپینتو دو فصل متوالی در یک تیم بودن دیده نمی شود و همین که توانست در استقلال یک فصل کامل دوام بیاورد باز برای رزومه ایشان جای امیدواری دارد.

اما اگر ساپینتو کمی خویشتن دار بود، اگر حریفان استقلال کمی راه و رسم مهمان نوازی را رعایت می کردند، اگر کمیته انضباطی و کمیته داوران راهی بهتر از اخراج و محرومیت پیدا می کرد تا قوه تحریک این سرمربی را به جای فعال کردن کنترل می کرد، شاید داستان طور دیگری ادامه پیدا می کرد.

در هر حال با این اوضاع آشفته باشگاه استقلال و تعیین تکلیف برای انتخاب مدیرعامل و سپس هیات مدیره تا انتخاب سرمربی، پرداخت نشدن مطالبات، بدهی های معوقه و...و...، همه و همه دلیلی برای فراری داده شدن سرمربی خارجی این تیم شد، هر چند خود ساپینتو هم پس از از دست دادن قهرمانی ها دیگر دل و دماغی برای ماندن دوباره نداشت.

استقلال و مشکل همیشگی مدیریتی اش از افشارزاده و افتخاری گرفته تا فتحی و خلیل زاده و سعادتمند و آجرلو و فتح الله زاده...

تعداد از این عدد هم بیشتر هستند اما همین بس که هر مدیری که آمد با وعده درست کردن آمد، هر مدیری که آمد با وعده حل کردن مشکلات آمد... خیلی زیبا حرف می زنند، خیلی دلنشین صحبت می کردند و مصاحبه پشت مصاحبه اما دست آورد همه آنها ماندگار ماندن مشکلات بود و به ارث گذاشتن همه آنها برای مدیر بعدی.

یکی وعده پرداخت بدهی ها را داد، دیگری وعده ساخت ورزشگاه، یکی وعده درست شدن زمین تمرین، یکی دیگر وعده ستاره سوم، یکی وعده جذب بهترین بازیکنان، یکی وعده قهرمانی و در آخر هیچ یک از وعده ها توسط هیچ کدام از مدیران عملی نشدند و استقلال نزدیک به یک دهه در حسرت قهرمانی ماند.

استقلال نزدیک به یک دهه است از فقر نداشتن یک مدیر دلسوز و کاربلد و کارآمد رنج می برد، افراد مختلف با دستور وزارت ورزش به عنوان مدیر انتخاب می شوند اما مدیریت نمی کنند و هر کدام با باقی گذاشتن مشکلات و گاهی اضافه کردن به آنها می روند و یکی دیگر جایشان را می گیرد و باز قرار نیست هیچ چیزی تغییر کند آن هم در جهت مثبت.

استقلال و مشکل مدیریتی اش باید یک روز پایان پیدا کند اما آن روز چه زمانی خواهد بود و کی از راه خواهد رسید معلوم نیست اما ای کاش زود از راه برسد و استرس و اضطراب مدیریتی و مشکلات روز افزون و حل ناشدنی این چند دهه هم پایان یابد تا به معنای واقعی آرامش به باشگاه استقلال و هواداران برگردد.

🔹یک فصل زندگی کردن با ساپینتو بسیاری از اخلاقیات و رفتارهای این سرمربی را به ما فهماند، سرمربی با احساس و پر شوری که بیشتر شبیه هوادار بود تا یک سرمربی و مثل یک هوادار رفتار می کرد یا یک سرمربی حرفه ای و همین برای هواداران استقلال یک تجربه تازه بود، تجربه ای جدید از سرمربی تیم محبوبشان که همچون آنها ناراحت می شد، خوشحال می شد، زود تحریک می شد، فریاد می زد، عصبانی می شد و همه و همه اینها در کنار زمین انجام می شدند و هواداران روی سکوها.

🔹به اخلاقیات ساپینتو نمی توان خرده گرفت چون این اخلاق ذاتی یک فرد است و صد البته ایشان و قرار هم نبود با یک سال و دو سال طور دیگری شود، ایشان هم قرار نبود که شخص دیگری باشند و خود خود خودشان را به ایران آوردند و خودشان روی نیمکت استقلال هدایت این تیم را بپذیرفتند.

🔹با ساپینتو یک فصل زندگی کردیم، فصلی که امید داشتیم تا دومین قهرمانی متوالی مان را کسب کنیم، امید داشتیم تا با صعود به فینال انتقام شکست دربی بازگشت را در فینال و قهرمانی در آن جام از رقیب دیرینه بگیریم اما باز شکست پشت شکست و این برایمان بسیار سخت و دردناک بود.. با ساپینتو به جز قهرمانی در سوپر جام نتوانستیم جام دیگری بدست بیاوریم.

🔹خاطره هایمان از ایشان نه بسیار شیرین شدند و نه بسیار تلخ اما اگر تلخی اش را هم بسیار نگوییم اما خاطره های ناراحت کننده ای شدند، انتظار ما از سرمربی خارجی تکرار دوباره شادی هایمان بود، تکرار دوباره قهرمانی هایمان بود اما به هرحال نشد..

🔹آقای ساپینتو خوب شد با شما آشنا شدیم تا بدانیم که سرمربیان خارجی همه یک جور نیستند، خوب شد با شما آشنا شدیم تا بفهمیم که یک سرمربی چقدر می تواند مثل یک هوادار پرشور باشد، خوب شد با شما آشنا شدیم تا تجربه استفاده از سرمربی خارجی را یکبار دیگر داشته باشیم و متوجه شویم که در ایران هنوز گزینه های داخلی که تجربه نشستن روی نیمکت تیم های بزرگ را داشته باشند و بتوانند از عهده داغی و سنگینی این مسئولیت برآیند وجود ندارند تا دست به دامان مربیان خارجی شویم.

جلسه مهم مجمع باشگاه استقلال برای تعیین تکلیف هیات مدیره و سپس تعیین مدیرعامل برای دومین بار متوالی به وقت دیگری موکول می شود و اینبار به بهانه تنفس اعضا تا یک هفته دیگر ، همین طور جلسات امروز و فردا می شوند و از این تاریخ به آن تاریخ عودت داده می شوند وقتی که همین تاخیرها بزرگترین ضرر را برای استقلال بوجود آورده است

وقتی در یک فصل دو بار مدیریت باشگاهی چون استقلال تغییر می کند و در کل سه مدیر بالای سر این تیم قرار می گیرد و سرانجام کار می شود فصلی بدون جام، چرا باید این تاخیرها باعث بروز شائبه های فراوانی شود.. وقتی حتی یک روز تاخیر هم برای باشگاهی چون استقلال ضرری بزرگ است که نتیجه اش را درست در فصل آینده خواهد دید چرا باید به بهانه تنفس یک تعلل دیگر صورت بگیرد.

آیا این تنفس برای انتخاب افرادی اصلح است یا اینکه پشت پرده این تنفس اختلاف هایی بین رؤسای بالا دستی است که هر کدام از این دو دلیل هم اگر باشد باز این تعلل ها یا ببخشید تنفس ها باز همگی به ضرر باشگاه استقلال خواهد بود.. استقلال در این فتره تعطیلات پیش فصل نیاز به انتخاب یک هیات مدیره باتجربه و کاربلد و همچنین یک مدیریت کارآمد است تا سپس به دنبال یک سرمربی موفق و کارنامه دار باشند.

حال مشخص نیست در این یک هفته معطلی قرار است چه اتفاقی بیفتد و همه چیز در یک سکوت متوقف شود و آیا امیدی است که هفته آینده و در آن تاریخی که دوباره آن را تعیین کرده اند همه چیز بالاخره مشخص شود یا خیر؟!

🔹پس از یک ثبات یک فصل و نیمه در مدیریت باشگاه درست در عرض یک نیم فصل استقلال دو مدیرعامل به خود دید، پس از رفتن آجرلو، ابتدا فتح الله زاده آمد و چند ماهی بالاخره دوباره به آرزویش رسید و روی صندلی مدیریت باشگاه نشست اما او هم درست چند هفته مانده به پایان فصل استعفا داد و جای خود را به حجت کریمی داد تا در عرض یک فصل سه مدیرعامل برای استقلال انتخاب شده باشند.

🔹البته حجت کریمی هنوز حکم مدیرعاملی نگرفته و پس از فتح الله زاده به عنوان سرپرست باشگاه مشغول به کار شده است اما اینکه می گویند قرار است پس از امروز و فردا کردن ها فردا تکلیف باشگاه مشخص شود و اعضای هیات مدیره و سپس مدیرعامل توسط وزارت ورزش تعیین و معرفی شود، خبر فوق العاده ای نیست که بخواهیم از آن شگفت زده شویم یا برایش دست و پا بشکنیم و شادی راه بیندازیم.

🔹قرار نیست فردا معجزه ای شود، قرار نیست فردا فرشته ای از اسمان به زمین نازل شود و درون باشگاه فرود بیاید، قرار است جلسه ای توسط وزارت ورزش تشکیل شود و تکلیف هیات مدیره باشگاه مشخص شود و اعضایش را بشناسد و سپس از بین آنها مدیرعامل تعیین شود و سرپرستی باشگاه کنار برود خب این وظیفه ای است که باید خیلی زودتر از اینها انجام می شد، و حال به واقع از بین این همه اسامی آیا واقعا هوادار دنبال فرشته نجات می گردد، دنبال معجزه ای از اسمان برای استقلال است؟

🔹استقلال باید به زودی زود مدیرعامل خود را بشناسد، مدیرعامل همراه با هیات مدیره باید خیلی زود و با فکر و تأمل بهترین تصمیم را برای انتخاب سرمربی فصل آینده انجام دهد، سپس پس از تعیین سرمربی باید برای بازیکنان چاره ای اندیشیده شود و باید دانست که چه بازیکنی می ماند، چه بازیکنی باید برود و چه بازیکنانی قرار است جذب شوند، همه و همه اینها نیاز به معجزه دارد، معجزه ای که لااقل این فصل یک استقلال کامل شکل بگیرد.

🔹مدیرعامل انتخاب شده، هیات مدیره تعیین شده باشند، سرمربی برگزیده شود، فصل نقل و انتقالات به سود آبی پوشان حرکت کند و این می شود که دیگر نیازی به معجزه نیست وقتی همه چیز درست سر جایش قرار بگیرد، اما آیا واقعا اینطور خواهد شد یا خیر؟ باید منتظر نشست و آینده را دید، آینده ای که همین فردا آغاز می شود.

شاید حتی خوشبین ترین هوادار استقلال هم فکر این را نمی کرد که خیلی زود پس از قهرمانی باشکوه در فصل گذشته باز ناکامی سراغش بیاید و خاطره شیرین شکست ناپذیری در فصل گذشته تبدیل به تلخی های این فصل شود.

تغییرات متعدد و متوالی روی نیمکت استقلال حال و روز وخیمی را برای این تیم ساخته است طوری که این تیم هر فصل شاهد حضور یک مربی روی نیمکت بوده است، از منصوریان گرفته تا شفر و سپس مجیدی، بعد فکری و باز مجیدی، سپس استرا و باز مجیدی و حال ساپینتو...

بیشترین حضور از این جمع را تنها شفر داشته که آن هم به دو فصل کامل نینجامیده است و در پایان فصل دوم با یک شکست بد موقع از کار برکنار شد و سپس فرهاد بوده که با یک فصل و نیم پس از استرا بیشترین حضور را روی نیمکت آبی پوشان داشته اند که هر کدام شان به دو فصل ختم نشده است.

این همه تغییر و تحول بدون فایده یک دهه بدون جام را برای استقلال آورده است.

و این فصل هم داستان سومین سرمربی خارجی یک دهه اخیر استقلال هم راه به جایی نبرد و از دست دادن دو جام و این همه محرومیت و اخراج از سویی دیگر اوضاع را برای نیمکت این فصل آبی پوشان سخت تر کرده بود.

به معنای واقعی ساپینتو هم برای استقلال مربی موفقی نشد و پس از شکست در فینال حذفی ایران را به مقصد کشورش پرتقال ترک کرد و با اعلام محرومیت ۴ ماهه تازه اش شاید بازگشت دوباره برای یک فصل دیگر را در پرده ای از ابهام و بن بستی قوی قرار داده است.

شاید نتوان بسیاری مشکلات این یک دهه اخیر را تنها در سرمربی و کادرفنی جستجو کرد و عوامل و دلایل دیگری از جمله مدیریت و وزارت و...و... در این ناکامی یک دهه ای استقلال سهیم بوده اند و تنها یک سرمربی یا کادر فنی چند نفره نمی توانند هم مسائل فنی را به دوش بکشند و گردن بگیرند و هم مسائل غیرفنی که باز هم به مسائل فنی فشار وارد می کنند را گردن بگیرند و پاسخگو باشند.

اما کاش ساپینتو هم همانند شفر در سال اول یک جام می آورد تا برای سال دوم باز یک ثبات حداقلی روی نیمکت آبی پوشان شاهد بودیم و اگر تغییری هم در راه بود به سال بعد و پس از پایان فصل بعد انجام می شد اما هم مسائل فنی و عدم کسب قهرمانی حداقل در یکی از دو جام این فصل و همچنین مسائل اخلاقی که این فصل خیلی گریبان استقلال را گرفت و باعث غیبت های متعدد ساپینتو روی نیمکت شد همه و همه باعث شدند تا بگوییم ایشان هم برای استقلال مربی موفقی نشدند حتی در کوتاه مدت، حتی در سال اول حضورشان.