📝 نکونام تصمیم دارد استقلالی باب میل خود بسازد؛ یک تیم باانگیزه و متعصب، سختکوش، با برنامه و موفق و برای این امر چند نفر دیگر می خواهد، او خوب می داند در این راه سخت و پرفراز و نشیب نباید تنها باشد، اتفاقا اینجا نمی شود تنهایی جلو رفت، اینجا باید چند نفر را همراه خود کرد و آنگاه که این وزنه سنگین شد انجام هر کاری ممکن است.

پر واضح است که نشستن روی نیمکت استقلال و تصدی عنوان سرمربیگری این تیم آرزوی هر شخص و مربی ای است و جواد نکونام در سن ۴۲ سالگی هم از این قاعده مستثنی نیست.
مردی پر انرژی و کوهی از انگیزه و اشتیاقی برای بهترین بودن و ساختن تیمی که خود دوستش دارد جزو خصوصیات و اهداف این فرد است و همین موارد است که هوادار را به حضور جواد نکونام روی نیمکت تیم محبوبشان بیشتر ترغیب کرده است.
از چکیده صحبت های نکونام در کنفرانس خبری زمان معارفه اش می شد انگیزه و شور و اشتیاق رسیدن به این پست را در وجودش دید و احساس کرد و هوادار استقلال امیدوار است که با آغاز لیگ برتر هم با همین انگیزه و هدف به کار خود ادامه دهد و به قول خودش در پایان فصل با هواداران جشن بگیرد.
هر چند فصل سخت و پرفشار و پر فراز و نشیبی در انتظار استقلال جواد نکونام خواهد بود اما از طرفی استقلالیها بسیار امیدوارند که خاطره استقلال دو فصل پیش دوباره برایشان تکرار شود و نکونام بتواند فرهاد مجیدی دوم آبی ها لقب بگیرد.
مربی که دست از تلاش برنمی دارد، عاشق بردن است و با یک اراده آهنین در برابر همه ناملایمتی ها از هدف خود دست نمی کشد و در پایان هم به خواسته خود که موفقیت تیمش است می رسد، استقلالیها دوست دارند تجربه دوم خود را با نکونام در فصل پیش رو داشته باشند و برای آن لحظه شماری می کنند.

📝 نکونام با جو و نیمکت استقلال آشناست و خوب می داند حداقل در یک دهه اخیر چه بر احوالات این نیمکت و نفراتش گذشته است و با چه پشتوانه ای و انتظاراتی به این نیمکت رسیده است.

این حق این تیم و نیمکتش نبود که بیش از سه هفته برای یک انتخاب درگیر و سردرگم باشد.
هر چند این نیمکت جای هر فرد و اسمی نیست و کسی را می خواهد که در حد و قواره اش باشد..
اینجا استقلال جای دیده شدن است، اما این نیمکت جای دیده شدن نیست، این نیمکت مرد میدان می خواهد نه هر اسمی که آرزویش نشستن روی این نیمکت است حتی برای یک لحظه و به عواقب بعدش فکر هم نکند.
بارها و بارها گفتیم و نوشتیم که این نیمکت هیچ گزینه داخلی و ایرانی شایسته ای ندارد، اسم هایی که پشت سر هم قطار شدند شاید برای هر تیمی در لیگ برتر یا دسته های پایین بزرگ و شناخته شده باشند اما برای استقلال و نیمکتش اندازه نبودند.
اما از این میان تنها میشد نام جواد نکونام را بیرون آورد، مرد ۴۲ ساله ای که خیلی زود به این نیمکت رسید و از گفته های ابتدایی اش خیلی فکرهای خوب برایش در سر دارد.
نکونام تصمیم دارد استقلالی باب میل خود بسازد، یک تیم با انگیزه و متعصب، سخت کوش، با برنامه و موفق و برای این امر چند نفر دیگر می خواهد.
نکونام خوب می داند در این راه سخت و پر فراز و نشیب نباید تنها باشد، اتفاقا اینجا نمی شود تنهایی جلو رفت، اینجا باید چند نفر را همراه خود کرد و آنگاه که این وزنه سنگین شد قدرت انجام هر کاری ممکن است.
استقلال در طی یک دهه گذشته ۱۲ بار نیمکت خود را دچار تغییر و تحول کرد و و از این ۱۲ مرتبه تنها دو بار با قلعه نوعی و مجیدی توانست فاتح لیگ برتر شود و هواداران اینبار بسیار امیدوار هستند با جواد نکونام تولد فصلی نو را جشن بگیرند و بتوانند پس از فصل ها دوباره خود خود واقعی استقلال را ببینند.

🔹در اینکه این نیمکت جای هر کسی نیست و هر کسی نمی تواند روی این نیمکت بنشیند و خود را سرمربی استقلال معرفی کند، نیمکتی که از حجازی ها و پورحیدری ها و قلعه نوعی ها به ارث رسیده و در طول این یک دهه گذشته افراد زیادی را به خود دیده اما تنها کسی که توانسته روی این نیمکت دوام بیاورد و به جام و قهرمانی بود تنها یک نفر بود.
🔹پس پر واضح است که قرار نبود هر کسی و هر انتخابی برای این نیمکت انجام شود و اسم های بسیاری هم به میان آمد ولی معلوم بود که هیچ کدام در قد و قواره این نیمکت نیستند.
🔹بالاخره پس از کش و قوس های فراوان سرمربی ایرانی استقلال انتخاب شد و او کسی نبود جز جواد نکونام، مربی ۴۲ ساله ای که سابقه دو فصل حضور با پیراهن آبی را در لیگ برتر داشته و با استقلال هم به قهرمانی لیگ رسیده است.
🔹هر چند روی انتخاب جواد نکونام بی میل نبودیم، هر چند نه آنچنان اصرار داشتیم و نه از طرفی آنچنان مخالف این انتخاب بودیم و صرفا اسم مشخصی را حمایت نمی کردیم و هدفمان که موفقیت تیم استقلال است با هر نیمکت و کادرفنی ای در اولویت بوده و است.
🔹اما از امروز به جواد نکونام عزیز خوش آمد می گوییم و برایش آرزوی موفقیت می کنیم و امیدواریم که بتواند روی این نیمکت داغ و حساس و پرفشار به بهترین نتایج و شیرین ترین خاطرات دست پیدا کند که موفقیت او همراه با موفقیت استقلال خواهد بود.
🔹برای جواد نکونام آرزوی بهترین ها را داریم و امیدواریم که در فصل پیش رو بتواند استقلال و هوادارانش را از یک بازی خوب و زیبا و پر نتیجه سیراب کند.
🔹خود نکونام هم با این جو و نیمکت استقلال آشناست و خوب می داند حداقل در یک دهه اخیر چه بر احوالات این نیمکت و نفراتش گذشته است و با چه پشتوانه و انتظاراتی به این نیمکت رسیده است و روی آن خواهد نشست.

وقتی پاسخی ندارند باید هم از صحبت کردن فرار کنند، وقتی نمی توانند و هیچ راهی ندارند باید هم خودشان را به کوچه علی چپ و بی اعتنایی بزنند و اینجا واقعا مقصر کیست؟ خدا می داند.
قرار بود انتخاب سرمربی بر عهده مدیریت باشد یعنی شخص کریمی، پس از چند روز تصمیم به تشکیل کمیته فنی گرفته شد تا انتخاب سرمربی از روی دوش مدیریت برداشته شود و به عهده این کمیته بیفتد.
کمیته تشکیل شد جلسه ها برگزار شد به اطلاع مدیریت رسید اما هنوز هیچ خبری نیست.
از رفتن ساپینتو بیش از ۲۰ روز می گذرد و تا شروع فصل آینده بیش از ۴۰ روز زمان باقیمانده است.
اما استقلال نه هنوز کادرفنی خودش را می شناسد و نه برای تمدید با ستاره هایش اقدامی کرده و نه قصد و تصمیم جدی برای جذب بازیکن دارد و نه خیلی چیزهای دیگر.
این داستان تنها این دو سه هفته اخیر نیست، این داستان تکراری هر ساله و هر فصل باشگاه و تیمی است که یک دهه رنگ خوشی و قهرمانی با خیالی آسوده را ندیده و نچشیده است.
پر واضح است که در این باشگاه از وزارت ورزش و مسولانش گرفته یا درون باشگاه از مدیریت و هیات مدیره و کمیته فنی هیچ کس دلش برای استقلال نمی سوزد چون اگر دلسوز واقعی بود بزرگترین و سریع ترین کاری که هر کدام از این سمت ها می توانستند درباره این معطلی ها و کم کاری ها و بی خبری سرسام آور انجام بدهند کناره گیری از پست شان است اما انگاری این میز و صندلی و پست ها خوب زیر دندان آقایان مزه کرده که حاضر نیستند هیچ جوره آن را رها کنند حتی وقتی مثل حالا هیچ کار مثبتی از دستشان برنمی آید.

🔹انگاری انتخاب سرمربی برای نیمکت استقلال تبدیل به یک مشکل یا درد بزرگ این روزها و هفته ها شده است، انگاری تمام مشکلات دیگر کنار گذاشته شدند و انتخاب و معارفه یک نفر برای گرفتن مسولیت کادرفنی شده خبر یک باشگاه استقلال.
🔹مدیرعامل قرار بود یک نفر را معرفی کند که با تشکیل دادن کمیته فنی این انتخاب و معرفی افتاد به گردن این کمیته.. نام های مختلف می آیند و می روند اما هنوز هیچ خبر درست و حسابی منتشر نمی شود.
🔹باشگاه شده ورود و خروج افرادی که ساکت وارد می شوند با آن لبخند تلخ که از هزار گریه غم انگیزتر است و بعد از لحظاتی بدون اعتنا به افراد منتظر بیرون باشگاه چه با لبخند و گاهی با بی اعتنایی سوار بر ماشین خود انگاری از محل متواری شده باشند از جلوی باشگاه دور می شوند.
🔹اینجا همچنان هوادار می ماند با وعده های فرداهای نامعلوم و استوری های آقایان که جرات رو در رو شدن با هواداران و پاسخگویی منطقی به آنها را ندارند تا به شبکه های اجتماعی متوصل می شوند.
🔹نه به واقع مشخص است که اینها هم از جنس استقلال نیستند، اینها هم از خانواده استقلال نیستند، اینها هم دلسوز واقعی استقلال نیستند، نه از مدیرعامل گرفته و نه معاون ایشان و نه اعضای کمیته فنی که تتها نام پیشکسوت این باشگاه را با خود یدک می کشند و هرگز مثل حجازی ها و پورحیدری ها نام واقعی پیشکسوت را نمی توان روی آنها گذاشت.

📝 واقعا چرا با استقلال اینگونه برخورد می شود با تیمی که پس از یک دهه رنگ قهرمانی به خود دید آنطور برخورد شد؟ با تیمی که اشتیاق حضور در آسیا داشت آنطور برخورد شد؟ با تیمی که باید بهترین و بزرگترین مربی روی نیمکتش باشد اینطور برخورد می شود که هفته ها در به در دنبال سرمربی برای نیمکتش می گردد؟ واقعا چرا؟؟؟

🔹استقلال این روزها در به در دنبال سرمربی است و گزینه های متعدد داخلی و خارجی هم نام برده می شوند، انتخاب و انتصابی که هی امروز و فردا می شود و از آخر این هفته به اوایل هفته بعد و از اوایل هفته به اواسط هفته موکول می شود و همچنان هیچ خبر امیدوار کننده ای نمی رسد.

🔹واقعا تیم استقلال اینقدر برای حضور و داشتن یک کادرفنی پر قدرت و لایق برای نیمکت خود مستعصل و سردرگم باید باشد که هیچ گزینه مناسب و در خور شان پیدا نشود؟

🔹پر واضح است که هرگز اینطور نیست، خیلی ها برای نشستن روی این نیمکت دست و پا می زنند و بسیاری دیگر که لیاقت و توانایی نشستن روی این نیمکت را دارند اما مانع بزرگی که بر سر راه است از آنجایی است که عده ای نمی گذارند.

🔹همان عده ای که با تهمت زدن به آجرلو او را از مدیریت باشگاه کنار زدند، همان عده ای که سرمربی تیم قهرمان را فراری دادند تا خیلی زود طعم شیرین قهرمانی زیر زبان هواداران تبدیل به تلخی شود.

🔹همان عده سالهاست که ترمز تیم استقلال را کشیده اند تا قهرمانی برای این تیم و هوادارانش تبدیل به یک آرزو شود، تا آسیایی شدن برایشان به التماس کشیده شدن شود..

🔹اما استقلال هیچگاه نابود نخواهد شد و آهی هست که خیلی زود گریبان همه آنانی که امروز استقلال را می بینند و با لبخند به آن می نگرند و از آن تعریف می کنند خواهد گرفت و هیچ راه فراری نخواهند داشت.

🔹شاید این سالها و این ماه ها و هفته ها دوران خوشحالی شان باشد اما طولانی نخواهد بود و آن روی سکه ای هم وجود دارد.

شاید مشکل امروز انتخاب یک نفر یا یک کادر فنی برای سرمربیگری استقلال باشد، اما قبل تر از آن انتخاب یک مدیرعامل باتجربه، فوتبالی و دلسوز برای این باشگاه است، انتخاب کسانی که بدانند چه باید بکنند، بلد باشند راهکار بیرون آمدن از این باتلاق را، قبل از همه اینها هم نگاه با مساوات و عدالت گونه وزارت ورزش به باشگاه استقلال است اگر ادعا دارد که استقلال جزو این وزارت است و او متولی امورات آن است.

استقلال یک دهه تنها یک قهرمانی لیگ و دو قهرمانی حذفی بدست آورده است، هر فصل سرمربی خود را تغییر داده است، مدیران یکی یکی یک فصل یا دو فصل می آیند و بدهی بر بدهی ها و ویرانی بر ویرانی ها اضافه می کنند و می روند و حال این روزهای استقلال را پس از یک دهه آشفتگی به بار آورده اند.

اینجا کسی استقلال را دوست ندارد، اینجا کسی دلش برای استقلال نمی سوزد، اینجا کسی برای هواداران دلسوزی نمی کند، اینجا هوادار برای تیمش تنهاست و هیچ دلداری ندارد.

داستان آشفتگی استقلال شاید یک دهه است طولانی شده و به درازا کشیده شده اما به واقع اگر همین رویه به همین منوال و حتی سرعتی یک مقدار بیشتر ادامه پیدا کند به طور حتم تا نابودی استقلال هیچ فاصله ای نمی ماند.

تیمی که برای مدیریت آن انتخاب درستی نمی شود، مدیریت برای انتخاب سرمربی راه درستی نمی رود. در انتخاب بازیکن، قراردادها، بدهی های انباشته شده و همین طور اضافه شده، پر واضح است که یک نگاه دقیقی برای از بین بردن این نام است که خدا می داند کی به تحقق خواهد رسید یا راه نجاتی برای خارج شدن یا قطع کردن این زنجیره غلط وجود دارد یا خیر؟!

قرار بود تکلیف نیمکت تیم استقلال پس از رفتن ساپینتو پنج شنبه مشخص شود، مربی خارجی به تهران آمد و حتی کنفرانس خبری چند دقیقه ای هم در باشگاه برگزار کرد اما رفت و دیگر پشت سرش را هم نگاه نکرد، از گزینه های داخلی به ربیعی و نکونام رسیدند و از یکی قطع امید کردند و تنها ماند یک گزینه.. قرار شد تکلیف تا امروز شنبه دیگر مشخص و نهایی شود و هر چقدر زمان از دست رفت و به معنای خودمانی تلف شد دیگر تمام شود و از فردا سرمربی معارفه و کار تیم را در دست بگیرد اما به یکباره با استوری حجت کریمی که از هواداران بابت سعه صدر و صبوری شان تشکر کرد و باز از آنها زمان خواست تا تکلیف نیمکت تیم را به روزهای دیگر موکول کند انگار همین یک گزینه هم غیر ممکن شد و همچنان نیمکت آبی پوشان در ۴۵ روز مانده تا شروع فصل در به در دنبال یک فرد برای تصدی آن باشد.

هر چقدر آبی پوشان فصل گذشته از نیمکت خود به هر دلیلی آسیب دید و در پایان فصل هم همکاری هر دو به قطع شدن و عدم تمدید انجامید، حال و این فرصت دو هفته ای که از آخرین بازی استقلال تا به امروز می گذرد هم علاوه بر همه آنها جزو بلاتکلیفی های این باشگاه باید محاسبه کرد.

به واقع چرا با تیم استقلال اینگونه برخورد می شود؟ چرا با تیمی که پس از یک دهه رنگ قهرمانی به خود دید آنطور برخورد شد؟ با تیمی که مشتاق حضور دوباره در آسیا است اینطور عمل می شود؟

استقلالی که روزی روزگاری به حجازی ها و پورحیدری ها و قلعه نوعی هایش می نازید حال هر فصل در به در دنبال سرمربی برای نیمکت خود است.. هر فصل یکی می آید جام نمی گیرد و می رود و یکی دیگر جایش را می گیرد و در این فاصله زمانی که از دست می رود و جام هایی که دیگر دست نایافتنی می شوند.. حذف دوباره برای دومین فصل متوالی هم سهم استقلال مظلوم و بی دفاعی است که چون حامی پرقدرت و زبان سرخی ندارد در سکوت مسولان و مدیران بی کفایت و بی لیاقتش هی می سوزد و می سازد و همچنان مثل شمع آب می شود و سهم هوادارانش حسرت و افسوس و آهی است که دنباله دار شده اند و تمامی ندارند.

📝 اینکه در ایران هیچ مربی داخلی در حد و اندازه نیمکت استقلال نمی بینیم جای تاسف دارد، روزی روزگاری این نیمکت جای حجازی ها و پورحیدری ها و قلعه نوعی هایی بود که بوی جام می دادند اما حال بیش از یک دهه است هیچ گزینه داخلی مناسبی لیاقت نشستن روی این نیمکت را ندارد.و این واقعا جای تاسف و همچنین تعجب دارد.استقلال این همه پیشکسوت دارد اما هیچ کدامشان آنقدر مطمئن نیستند و کارنامه قابل قبولی ندارند که امید داشته باشیم، حجازی یا پورحیدری یا قلعه نوعی دیگری شوند.

هر چند کار هوادار استقلال در چند فصل گذشته تنها و تنها خواهش بوده و التماس و همیشه راه اعلام و شنیده شدن تقاضاهایش را در تجمع های روبروی باشگاه یا درب وزارت ورزش جستجو کرده است، هرچند باز برای هیچ کدام از تقاضاهایش گوش شنوایی وجود نداشته است.

پس از رفتن ساپینتو و خالی شدن نیمکت استقلال این روزها بحث داغ انتخاب سرمربی برای فصل آینده شده خبر یک و تازه و پر التهاب برای هواداران استقلال... وقتی به گزینه های اعلام شده در فضای مجازی نگاهی می اندازیم، نام هایی را می بینیم که به واقع برای نیمکت تیمی چون استقلال مناسب نیستند، گزینه هایی که شاید برای تیم های دیگر مناسب و حتی چیزی در حد عالی باشند اما برای نیمکت استقلال یک گزینه بزرگ تر لازم است.

عده ای از هواداران استقلال گزینه مطرح شده داخلی را بسیار می پسندند و این روزها حضور او را فریاد می زنند، عده ای دیگر گزینه خارجی شناخته شده و کاربلد و بزرگ را می خواهند و معتقد هستند که گزینه داخلی مناسبی که بتواند تیم محبوبشان را پس از فصل ها دوباره به قهرمانی برساند وجود ندارد.

هوادار استقلال وقتی به گزینه ها نگاه می کند تنها یک نفر را پیدا می کند که سابقه حضورش با پیراهن آبی تنها دو فصل بوده است، هر چند سابقه سرمربیگری طولانی مدتی نداشته است اما به تنها گزینه موجود داخلی برای این هواداران تبدیل شده است.

از طرفی گزینه خارجی مناسبی که تا فصل گذشته در تیمی فعالیت داشته و هنوز با فوتبال قهر نکرده است و از آن دور نشده که بتواند و بخواهد به ایارن بیاید و با این وضع اقتصادی و بحرانی باشگاه قراردادی سنگین امضا کند هم پیدا نشده است.

هوادار استقلال چند فصلی است که یک پیش فصل سخت را پشت سر می گذرد، از انتخاب سرمربی برای هر فصل، از مدیرعامل های مختلفی که توسط وزارت گمارده می شوند و پس از مدتی توسط خودشان کنار گذاشته می شوند و فرد جدیدی می آید.

حال این روزهای هوادار استقلال خوب نیست، حالی که ارتباط مستقیمی با اوضاع باشگاه و تیم استقلال دارد، از دست دادن قهرمانی ها یکی پس از دیگری، شکست های متوالی در دربی ها و از دست دادن سرمربی خارجی اش که می توانست یک گزینه مناسب برای فصل های متوالی باشد حال این روزهای هوادار استقلال را آشفته کرده است.

📝 بهترین گزینه را بخواهیم اما روی گزینه ای اصرار و پافشاری نداشته باشیم.. واقعا انتخاب سرمربی فصل آینده چه می خواهد داخلی باشد، و چه خارجی مثل هندوانه در بسته است و تا زمانی که فصل و بازی ها آغاز نشود و چند هفته ای نگذرد و نتایج را نبینیم نمی توانیم در موردش (خوب بودن یا بد نبودن) نظر دهیم..

... بالاخره پس از کش و قوس های فراوان یک نفر پیدا شد تا بصورت رسمی با او مذاکره صورت بگیرد..از بیش از یک هفته پیش اسم ها و گزینه های مختلفی به میان می آید.. هی این انتخاب به فردا و پس فرداها موکول می شود..

یکی مربی داخلی را می پسندد و یکی دیگر مربی خارجی.زمان همین طور سریع در حال سپری شدن است و استقلال هنوز برای انتخاب سرمربی فصل آینده خود به یک جمع بندی و تصمیم نهایی نرسیده است.هم می توان گفت عجله ای نمی شود تصمیم گرفت و هم از سویی دیگر همین طور امروز و فردا کردن زمان و فرصت استفاده از تعطیلات برای آماده سازی را از تیم می گیرد.

دوست داریم خوشبین باشیم حتی با این گزینه، دوست داریم امیدوار باشیم که این گزینه، فردی کاربلدتر، باتجربه تر و موفق تر از ساپینتو باشد.

دوست داریم خوشبین باشیم که این شخص می تواند ما را به آرزوهایمان برساند.

حال تصمیم نهایی برای انتخاب این گزینه یا بازگشت به گزینه داخلی با باشگاه است اما ما برای استقلال مان دلسوزی می کنیم و نه دوست داریم زمان از دست برود و نه از طرفی با یک انتخاب اشتباه خیلی زود در اوایل فصل پشیمان شویم که آن وقت دیگر پشیمانی سودی ندارد.