از قهرمانی استقلال با مجتبی جباری خوشحالیم، قهرمانی با بازیکن سابق آن هم در قامت مربی لذت دیگری دارد.
کاری که مجتبی جباری پس از رفتن پوژوویچ انجام داد بالاتر از مسائل فنی، در قبای مسائل روحی و روانی بود.
کاری که پوژوویچ در ۹ هفته نتوانست حتی یرای یکبار انجام دهد و حسرتش را به دل خود و هواداران گذاشت، مجتبی جباری توانست ۴ بار انجام دهد و برد آخرش طعم شیرین قهرمانی داد.
مجتبی جباری در قامت مربیگری در ۶، ۷ بازی توانست نتایج مورد قبولی بگیرد.
آقای جباری از اینکه با جنابعالی اینبار در قامت مربیگری به جام قهرمانی رسیدیم خوشحالیم و ممنونیم.
برای مجتبی جباری در قامت سرمربی پنجره تازه ای باز شد که می تواند در آینده بسیار کمک حال هم باشد، هر چند هنوز تا کسب تجربه بیشتر فاصله دارد اما می تواند خود را آینده دار ببیند.
این جملات را نمی نویسیم که اصرار کنیم یا پیشنهاد کنیم تا برای فصل آینده هم انتخاب مدیران برای نیمکت استقلال تنها او باشد که البته این نیمکت یک مربی بزرگ تر و باتجربه تر می خواهد اما جباری می تواند به عنوان یک ذخیره طلایی در کنار تیم همیشه نقش یک نجات دهنده را ایفا کند تا در زمان مناسب خود در بهترین صندلی بنشیند.

9 خرداد 1404

استرس و اضطراب در تمام ۹۰ دقیقه طبیعی بود، هر چه از بازی می گذشت بیشتر باور می کردیم که ترس از شکست بازیکنان را سنگین کرده بود، بازی فینال بود و بازیکنان حق اشتباه نداشتند، استقلال با تمام ناکامی های این فصلش حالا که فینال رسیده بود محکوم بود به بردن، محکوم بود به تصاحب جام والا اتفاق تلخ دیگری می افتاد.
گل دقیقه ۱۲۰ نه تنها چشمی، بلکه همه هواداران را شوک زده کرد، فرصتی برای خوشحالی نبود، انگار باید جنگ و دعواهای درون و کنار زمین تمام می شد و داور ادامه بازی را در دقیقه ۱۲۵ اعلام کند تا باورمان شود که بردیم، باورمان شود قهرمان شده ایم.
واقعا حیف بود جز استقلال تیم دیگری به قهرمانی می رسید.
تیمی که پرافتخارترین و رکوردار ترین و بهترین تیم جام حذفی را یدک می کشد نمی بایست مقابل تیمی چون ملوان که فکر کرده بود می توانست استقلالی که بحران زده است را شکست دهد.
با این قهرمانی حال دلمان خوب شد، هر چند پس از ۷ فصل به جامی رسیدیم که در آن تبحر داریم و پس از سه فینال ناکام بالاخره به حق خود رسیدیم اما خیلی خوب بود.
این قهرمانی لذت بخش مبارک همه هواداران متعصب استقلال.

8 خرداد 1404

آقای تاجرنیا رئیس هیات مدیره دوباره توئیت زدند و پیام گذاشتند، فرموده اند: رسیدن به فینال حذفی را کوچک نشماریم.
انگار کسی به ایشان گفته که این فینالیست شدن کوچک است، یا نه انگاری ایشان خودشان تصور کرده اند که با فینالیست شدن دیگر کار تمام شده است و دیگر کاری به جام ندارند؟
نه آقای تاجرنیا کسی فینالیست شدن استقلال محبوب و بزرگ را کوچک نمیشمارد، اما شادی و خوشحالی واقعی امشب نیست، پنج شنبه شب است.
آنجا که استقلال باید در فینال ملوان انزلی را شکست بدهد، آنجا که استقلال باید به طلسم نبردن های فینال های حذفی سه دوره گذشته دیگر پایان دهد.
صعود به فینال کوچک نیست اما مطمئنا خدای ناکرده از دست دادن نتیجه فینال و کوتاه ماندن دستمان از جام بسیار کوچک خواهد بود (که ان شاءالله این اتفاق هرگز نیفتد).
اما این یک هشدار است و جنابعالی باید فکر و بلند پروازی خود را گسترش دهید والا با این کوتاه بینی هرگز استقلال را نخواهید توانست به جام و قهرمانی برسانید.

4 خرداد 1404

مگر می شود تیم محبوبت زیبا بازی کند و زیبا ببرد و یک صعود دلنشین داشته باشد و تو نخواهی خوشحالی کنی؟ نه، هرگز منظورم این نبود که شادی نکنیم و فریاد نزنیم، این صعود خواهی نخواهی خوشحالی دارد، شادی دارد اما تنها به اندازه یک شب و آن شب همان دیشب و ساعاتی پس از پایان بازی بود و تمام.
از امروز صبح باید و باید تمام فکر و ذکر مان بازی فینال پنج شنبه برابر ملوان باشد.
ملوان تیم دست و پا بسته ای نیست، قطعا هم قدرتمندتر و چغرتر از نفت آبادان خواهد بود.
در ثانی بازی فینال است و ملوان هرگز دوست ندارد بازنده باشد و اشتیاق کسب جام و آسیایی شدن بسیار برایش دلنشین و وسوسه انگیز است، برای همین مطمئنا این فینال برای استقلالی‌ها بسیار سخت و نفس گیر خواهد بود.
درست مثل سه فینال حذفی گذشته که متاسفانه در هر سه فینال مغلوب فولاد و تراکتور و پرسپولیس شدیم و از کسب جام بازماندیم.
به نوعی می توان گفت تیم استقلال در فینال یک تیم زخم خورده است و دوست ندارد برای چهارمین بار متوالی مغلوب حریف خود در فینال شود.
تیمی که رکورددار بیشترین جام و بیشترین حضور در فینال این جام بوده است باید به ناکامی های خود چه در این فصل و چه در جام های حذفی پایان دهد.
بهتر است شادی اصلی را موکول کنیم به ساعت های پایانی روز پنج شنبه، هر چند استقلالی‌ها هرگز نباید خود را از پیش برنده و فاتح جام بدانند چون این بزرگترین وسوسه دشمن برای از دست دادن چهار باره جام در چهار فصل اخیر حذفی خواهد بود.
بگذارید هر وقت فاتح واقعی جام شدیم شادی اصلی مان را آنوقت و آنجا فریاد بزنیم و به همگان نشان دهیم.

4 خرداد 1404

آقای تاجرنیا، هوادار استقلال دیگر گوشش از شنیدن وعده ها و وعیدها و دیدگانش از خواندن جملات تعریفی و امیدوار کننده پر است، وقتی در عمل برآورده کردن هیچ کدام از آن وعده ها محقق نشد، وقتی هیچ کدام از آن جملات امیدوار کننده تبدیل به امید نشدند و همه چیز برعکس تبدیل به ناکامی و ناامیدی شد دیگر چطور انتظار دارید که به شما اعتماد شود؟
اصلا چطور قرار است در سکوت برای ساختن تیمی قدرتمند تلاش کنید، وقتی باید در فریاد و جنگ تن به تن قدرت ها با رقیبان دیگر در فصل نقل و انتقالات حاضر شوید حرف از سکوت می زنید.
نه آقای تاجرنیا، همین جمله شما را قبل تر سمیعی طور دیگری انجام می داد، قبل از او خطیر و قبل تر کریمی و... .
اگر می شد در سکوت تیمی قدرتمند بست حتما تراکتور آن را انجام می داد، حتما سپاهان به حرف شما رسیده بود اما وقتی خودتان دنبال جلب اعتماد می گردید اما برای آن تلاش نمی کنید، پر واضح است هوادار استقلال هم به هیچ یک از گفته هایتان ایمان و اعتماد نخواهد کرد.
اتفاقا یکی از عوامل ناکامی ها شیوه غلط مدیریتی شماست که باید از تکرار دوباره آن ترسید.
هوادار استقلال از تمام وعده هایتان می ترسد، از تمام جملات امیدوار کننده الکی تان هراس دارد، و شما اینها را می دانید و همچنان بر آنها پافشاری دارید.

1 خرداد 1404