🔹آیا برای تیم قهرمانی که هنوز یک هفته هم از جشن قهرمانی اش نگذشته است اینگونه تیتر زد؟ برای تیم قهرمانی که با بهترین رکوردها، خاطره انگیزترین فصل خودش را پشت سر گذاشت دوباره دنبال استرس و اضطراب باشیم؟
🔹نه هنوز معلوم نیست آینده چه خبر است.. هنوز معلوم نیست اوضاع چطور پیش می رود؟ درست است سرمربی تیم قهرمان مان را از دست دادیم، درست است یکی یکی دستیارانش را هم نداریم؟ درست است شاید کم کم تعدادی از بازیکنان هم ساز جدایی سر بدهند.. اما امیدمان هنوز به مدیریت قوی خودمان است.. امیدمان به آجرلو است که توانست بهترین مدیریت یک دهه اخیر را در طول اولین فصل حضورش داشته باشد که سرانجام آن به قهرمانی برسد.
🔹آری هنوز زندگی ادامه دارد.. هنوز امیدمان اول به آن بالایی است و دوم به مدیریت موفق فصل گذشته مان که دوباره این تیم را سرپا نگه دارد.. دوباره رنگ آرامش، رنگ امید، و نفس قهرمانی را در کالبد آن بدمد.. زندگی همچنان برای استقلال و استقلالی ها ادامه دارد حتی اگر سرمربی موفق تیمش را نداشته باشد، حتی اگر بازیکنان علاقه ای به ماندن در تیم قهرمان نداشته باشند.
🔹استقلال با تصمیم درست مدیریت و انتخاب یک سرمربی موفق دیگر، حفظ بازیکنان اصلی و اسکلت قهرمانی، و جذب بازیکنان مورد نیاز سرمربی همچنان می تواند فصل آینده دوباره خوش بدرخشد، هنوز می تواند فصل آینده همان استقلال موفق فصل گذشته باشد پس می توان اینگونه هم امیدوار بود، امیدی که این استقلال پس از 9 فصل ناکامی در یک فصل به ما تزریق کرد ما هم می توانیم به همین امید همچنان زندگی را ادامه دهیم.

🔹تازه و کم کم داشتیم فصل های ناکامی مان را در عرض یک فصل فراموش می کردیم.. تازه داشت یادمان می رفت که چه سختی ها و فصل های تلخی را سپری کردیم و موهایمان در عرض همین 9 سال به اندازه 90 سال سفید شد و اعصابمان بهم ریخت و ضعف اعصاب گرفته بودیم و این یک فصل داشت حالمان را خوب می کرد که... .
🔹قهرمانی خیلی زیباست... بوسه زدن بر جام خیلی زیباست اما اینکه درست چند روز، فقط چند روز پس از قهرمانی نیمکت تیم قهرمانت خداحافظی کنند و برای فصل بعد تیمت را تنها بگذارند می مانی که چه بگویی؟! می مانی که خوشحالی ات چقدر باید دوام داشته باشد؟ باز ناراحتی.. باز استرس.. باز اضطراب.. جانشین چه کسی است؟ چه کسی می آید.. کدام بازیکنان جدا می شوند؟ کدام بازیکنان جذب خواهند شد؟ و اصلا چه اثری از تیم قهرمان و شخصیت گرفته استقلال باقی می ماند؟
🔹باز دلشوره هایمان آغاز می شوند.. باز فکرهای مختلف.. باز شایعه های رنگارنگ که اکثر آنها رنگ واقعیت به خود می گیرند و من می مانم و این دلی که انگاری خوشحالی به او نیامده.. انگاری این فصل برایش یک رؤیا بوده است.. انگاری این فصل را در خواب دیده و حالا که پس از 30 هفته و دیدن قهرمانی تیم محبوبش از خواب پریده دوباره همه چیز را مثل روز اول می بیند.. .
🔹باز می نویسیم که امیدواریم... باز تیتر می نویسیم که استقلال با فرهاد و چه بی فرهاد، استقلال با هر شخصی نه کوچک می شود و نه فراموش می شود.. باز می نویسیم که امیدواریم به ادامه یافتن این راه... امیدواریم که این تیم آنقدر شخصیت گرفته باشد که با خروج یک نفر یا چند نفر و ورود افراد تازه وارد از هم نپاشد و همچنان بتواند شکست ناپذیری فصل گذشته اش را، همچنان صلابت و اقتدار خودش را حفظ کند تا هوادار دوباره مضطرب نشود.. تا هوادار دوباره خاطره های تلخ خود را از نو شروع نکند.

این مطلب رو درست چند ساعت قبل از پست خداحافظی فرهاد بمناسبت تولد امروزش نوشته و آماده کرده بودم، وقتی پست خداحافظی اش را نوشت و منتشر کرد حالم بد شد، خواستم مطلب را پاک کنم یا طور دیگری بنویسم و تغییرش دهم اما بعد پشیمان شدم، برایمان فرهاد همچنان همان فرهاد است، استقلال هم برای خودش خدایی دارد...
🔹چه روزهای زیبایی شده این روزها، روزهای قهرمانی، روزهای جشن و همزمان شدنش با تولد تو... .
🔹و چقدر خدا تو را دوست دارد و چقدر هواداران به داشتن تو افتخار می کنند..
🔹سه فصل یکی از دیگری بهتر و سپس قهرمانی در سومین فصل.. این قهرمانی پایان کار تو در تیم محبوبت نیست، اتفاقا این قهرمانی شروع کار اصلی ات در استقلال است.
🔹مردانه ایستادی، پر استقامت و محکم بودی و سپس به حقت رسیدی، به حقی که از تیم محبوبت سالیان سال گرفته شده بود، و از امروز استقلال بیشتر از پیش تو را می خواهد و هواداری که سرمربی تیم قهرمانش را همچنان طلب می کند.
🔹تولدت مبارک سرمربی و ممنونیم از خدا بخاطر داشتن تو، بخاطر حضور فرهاد مجیدی.

🔹دوست دارم باور کنم، دوست دارم باور نکنم، دوست دارم همچنان همه چیز شایعه باشد، تمام آن شایعاتی که خیلی زود به واقعیت تبدیل شدند، و این یکی هم از همان ها بود.. فرهاد درست سه روز پس از قهرمانی خداحافظی کرد.
🔹سرمربی تیم قهرمان، تیمی که پس از 9 فصل، بهترین فصل خود را سپری کرد، سه هفته زودتر از موعد قهرمان شد، بدون باخت و صاحب رکوردهایی دست نیافتنی شد دیگر قرار نیست فصل آینده همچنان تیم قهرمان خودش را داشته باشد، فرهاد دوباره نامه خداحافظی داد، مجیدی دوباره رفت.
🔹دوست دارم اصرار کنم به ماندن، می خواهم التماس کنم به نرفتن اما می دانم فایده ای ندارد، فرهاد کار خودش را می کند همچنان که همیشه کار خودش را کرده است، اما اینبار با همه دفعات قبل فرق می کند، اینبار رفیق نیمه راه نبود، اینبار با قهر نرفت، اینبار با ناراحتی نرفت، اینبار با قهرمانی، با خوشحال کردن دل هوادار، با ثبت یک عالمه خاطره های خوب و خوش در یک فصل به یادماندنی و فراموش نشدنی کار خودش را کامل کرد و رفت.
🔹از این رفتن ناراحتیم، اما به اجباری ماندن هرگز رضا نمی شویم، استقلال هم برای خودش خدایی دارد، استقلال هم روزی با پورحیدری، روزی دیگر با حجازی، روزی با قلعه نوعی و امروز هم با فرهاد طعم شیرین قهرمانی را چشیده است و این راه همچنان ادامه دارد، نه استقلال با رفتن کسی زمین ماند و زمین خورد، نه با ماندن کسی به اجبار توانست به جایی برسد.
🔹فرهاد را به خدا می سپاریم و از او بخاطر خاطره های خوبی که در این فصل برایمان بوجود آورد ممنویم، فرهاد را به خدا می سپاریم و دوست داریم از او خبرهای خوب و موفقیت آمیزی بشنویم و از او خداحافظی می کنیم و لقب مرد شکست ناپذیر را با افتخار تقدیمش می کنیم که حالا حالاها کسی توان رسیدن به آن را ندارد پس برای خود خود خودش است و بس.

می دانید که هوادار آبی پس از 9 فصل پس از سوت پایان بازی هفته آخر نفسی به آرامی کشید؟ می دانید که تمام استرس ها، تمام اضطراب ها، تمام دلهره ها و غم هایش با دیدن اشک شوق فرهاد، با فریاد 1و2و3 بازیکنان در هنگام بالا بردن جام توسط وریا فراموش شد؟
هوادار این فصل نفسی به آرامی کشید.. هفته های پایانی اش بهترین هفته های هواداری اش بود... و دیدن جام قهرمانی در دستان بازیکنان تیم محبوبش بزرگترین و شیرین ترین آرزویش بود... پس قرار نیست این شادی، این خوشحالی، این آرامشی که پس از فصل ها ناکامی نصیبش شده است در طی چند روز خیلی زود از او گرفته شود... .
سهم هوادار در این قهرمانی بالاتر و بیشتر از تمامی اعضای باشگاه، کادرفنی، تیم و... است، این هوادار 9 فصل متوالی چشمانش اشک، فریادش حسرت، قلبش درد کشیده و روح اش آزار دیده است، سهم این هوادار نه تنها این خوشحالی، بلکه تداوم آن تا سالیان سال است، قرار نیست هوادار را پس از 9 سال تنها با یک قهرمانی خوشحال کنید و دوباره از فصل آینده روز از نو روزی از نو؟ نه قرار نیست دیگر این شادی را از هوادار بگیرید... .

🔹شادی قهرمانی، خوشحالی تصاحب جام تنها یک شب بیشتر ادامه نداشت، تنها یک شب بیشتر تداوم پیدا نکرد، حرف از رفتن ها شد، شاید نه علنی، شاید نه به وضوح، اما هوادار آبی دیگر آنقدر فهمیده و با تجربه شده است که از رفتار برخی بتواند گفتارشان، تصمیمی که دارند را متوجه بشوند.
🔹درست است که پس از پایان یک فصل سرنوشت تیم، از کادرفنی و بازیکنان یکی یکی مشخص می شود تا برای شروع فصل بعد دوباره همه چیز از نو استارت بخورد، اما نه برای یک تیم قهرمان، اما نه برای استقلالی که تازه پس از 9 فصل رنگ آرامش، رنگ قهرمانی، رنگ شادی و سرور به خود دیده.. این حق برای استقلال وجود ندارد.
🔹باز حرفهای کلیشه ای، استقلال با رفتن فرهاد زمین نمی ماند، زمین نمی خورد، همان طور که با رفتن خیلی ها نه زمین خورد، نه زمین ماند بلکه باز به راهش ادامه می دهد، فرهاد هم یا جایی دیگر همچنان به کار خودش ادامه می دهد و دوباره روز از نو و روزگار از نو، اما پس تیم قهرمان چی؟ پس ادامه راه شکست ناپذیری چی؟
🔹تمام شادی، تمام خاطره های خوب و خوش هواداران تنها در همین یک فصل خلاصه شد؟ تمام اتفاقات خوب قرار بود تنها در همین یک فصل اتفاق بیفتد و پس از قهرمانی تنها چند روز هوادار خوشحال باشد و دوباره کامش به تلخی تغییر کند؟
🔹ما در اینجا نه می خواهیم به کسی اصرار کنیم، نه التماس کسی را بکنیم.. مطمئنا استقلال بزرگ تر و بالاتر و مهم تر از تمامی نام هاست، اما رسم وفاداری، رسم عشق ورزی، رسم تعصب اینطور رفتن های بی خداحافظی نیست، هر چند دوست داریم تمام این شنیده ها تنها شایعه باشد و یا حتی واقعیت هایی که خیلی زود تغییر داده شوند و باز هم استقلال به افتخاراتش ادامه دهد و باز هوادار تیم محبوبش را در اوج ببیند و به این تیم و کارنامه اش بنازد.

📝 وقتی پس از سال ها یک جلد تمام آبی از خبرورزشی می بینیم! هم خوشحالیم هم متعجب!

🔹خب عروسی هم به کوچه ما رسید.. شادی هم لباس هایش را به تن استقلال کرد و به آن تبریک گفت.. عطر خوب جام، عطر خوش قهرمانی بر تن استقلال آنچنان دمیده شده است که انگاری سالهاست این جامه بر تن آبی پوشان بوده است اما... .
🔹عبور از فصل های سخت و عذاب آور ناکامی آنچنان ساده نبود، هر روز آن هر شب آن به اندازه چندین ماه و سال گذشت و رسیدن به امروز شاید در عبور روز و شب ها و ورق زدن تاریخ به سرعت گذشته باشد اما برای ما هرگز.. .
🔹این قهرمانی.. این جام تقدیم کسانی می شود که فصل های سخت ناکامی در کنار تیم محبوبشان بودند، این قهرمانی و این جام و این رکوردهای عالی و فوق العاده و دست نیافتنی تقدیم کسانی می شود که به رسیدن این روز امید داشتند و همین امیدواری آنها بود که این روز را به این قشنگی و زیبایی و این فصل را به این باشکوهی ماندگار ساخت.

فصلی به یادماندنی، فصلی فراموش نشدنی، فصلی پر از رؤیا و خیال، فصلی ماندگار که مثلش را تاکنون هیچ کس به خود ندیده، فصل شیرینی فرهاد، فصل قهرمانی فریاد، فصل رسیدن به آرزو، فصل محقق شدن خواسته ها.. و این فصل شاید پس از 30 هفته به پایان رسیده باشد، اما همچنان این شکست ناپذیری ادامه دار خواهد بود، اما همچنان قهرمانی ها ادامه دار خواهد بود.
استقلال با فرهاد سه فصل شیرین را پشت سر گذاشت، سه فصلی که شاید حاصل اش تنها همین یک قهرمانی بود، اما حاصل بزرگ تر و عمیق تر از آن رسیدن به شخصیت تیمی، رسیدن به شخصیت برد طلبی، رسیدن به استقلال واقعی که همه مان انتظارش را بیش از 9 فصل است می کشیدیم است.
استقلال با فرهاد در این یک فصل و حتی چند ماه بیشتر به خواسته واقعی اش رسید اما تداوم این خواسته و پایان نپذیرفتنش تنها برای همین یک فصل، خواسته بالاتر و قطعی تر همه ماست.. استقلال با فرهاد همچنان می تازد، استقلال با فرهاد همچنان قهرمانی می خواهد، هواداران استقلال و فرهاد را با هم می خواهند برای شیرین شدن و تکرار تمام خاطره های به یادماندنی شان.

🔹مزد تیمی که مردانه تلاش می کند، پس از فصل ها حق خوری و ضایع کردن تلاش هایش چنین قهرمانی پاک، شیرین و لذت بخش و فراموش نشدنی است.
🔹مزد تیمی که دستهایش در دستان خدا، توکلش تنها و تنها بر خدا و نگاهش فقط به او بود چنان اطمینان قلبی بوجود می آورد که هیچ تیمی را رویاروی خود قدرتمند نمی بیند.
🔹سه هفته زودتر از پایان فصل پاداش تلاش هایش را می گیرد اما همچنان تا پایان فصل در همان سه هفته باقیمانده مردانه می جنگد تا نه انگ تبانی به او بخورد و نه ساده می گیرد که دیگران از او سوء استفاده کنند.
🔹و این قهرمانی مزد کسانی بود که بشدت به وجود خدا اعتقاد داشتند و همین برایشان کافی بود تا قهرمانی لذت بخش تر از تمام قهرمانی های دیگر شود.

🔹بالاخره این روز باشکوه و خاطره انگیز از راه رسید، روز پایانی، روز قهرمانی، روز تحویل جام و تمام.
🔹هفته پایانی خاطره انگیز با حضور حداکثری هواداران و تداوم شکست ناپذیری در میان از دست دادن فرصت های بسیار گلزنی و سوت پایان بازی.
🔹برای استقلال جام طلایی و غیر طلایی تفاوتی نمی کرد، جام جام است و قهرمانی همان خواسته ای بود که می خواستیم و انتظارش را داشتیم و به آن رسیدیم.
🔹استقلال به معنای واقعی کلمه یک قهرمان تک، ویژه، ناب و منحصر بفرد بود. ۳۰ هفته بدون شکست، بیش از یک نیم فصل صدرنشین بلامنازع لیگ و همچنین کمترین گل خورده همه و همه این قهرمانی را خاص، مهم و دلنشین کرده است.

چقدر زیبا شده این آزادی... چقدر دلنشین شده این روز... همه و همه چیز مهیای یک روز باشکوه است... همه و همه چیز مهیای ثبت یک روز ماندگار پس از فصل ها ناکامی ست... امروز هوادار هم پس از تیم محبوبش در روز آخر رکورد تماشاگران را هم شکست... این جمعیت نه همه آن همه عاشق بلکه گوشه ای از این همه عاشق و دلسپرده تیمی است که نتوانستند همراه با اینها در استادیوم آزادی از نزدیک جشن قهرمانی تیم محبوبشان را ببینند..

🔹قهرمانی همیشه شیرین است بخصوص اگر قهرمانی تیم محبوبت باشد، آنگاه علاوه بر شیرینی لذت بخش می شود و دلچسب، بخصوص اگر این قهرمانی پس از سالها ناکامی باشد و عبور از سختی های بسیار، بخصوص اگر با یک رکورد شکنی تاریخی همراه شده باشد. این قهرمانی هم از همان قهرمانی های خاطره انگیز و دلنشین است که شاید تا فصل ها کسی دوباره نتواند به آن برسد.
🔹روز آخر لیگ، هفته پایانی و وقتی تیم محبوبت قهرمانی اش را سه هفته زودتر از موعد مسجل کرده باشد، شاید بازی تشریفاتی باشد، شاید برد و باخت تاثیری در قهرمانی نداشته باشد، شاید بتوان ساده گرفت و...و... .
اما این استقلال حالا نگاهش پس از قهرمانی ثبات در نتیجه گیری است، پیدا کردن شخصیت تیمی یعنی قهرمانی در اولین فصل و تداوم آن در فصل های بعد.
🔹برای استقلال امروز یک روز باشکوه است، برای هواداران این روز یک روز به یادماندنی و فراموش ناشدنی است، این روز، روز تقدیر و تشکر از یک فصل تلاش و کوشش و عشق و تعصب مردانی است که نام استقلال را دوباره به اوج افتخار بالا بردند و پرچم آبی اش را به اهتزاز درآوردند.
🔹این روز روز استقلالی هایی است که مطمئن بودند که شب های تار روزی صبح خواهد شد، مطمئن بودند که آفتاب از پشت ابرهای سیاه بیرون خواهد آمد و دوباره روزها و هفته ها و فصل های قهرمانی از راه خواهند رسید. و امروز شروع یکی از همان روزهاست..

🔹تاکنون سابقه نداشته که تیمی بتواند در یک فصل تمام بازی های خود را بدون شکست پشت سر بگذارد و عدد امتیازاتش را به 70 برساند و از سه هفته مانده به پایان لیگ قهرمانی اش را مسجل و قطعی کند.
🔹وقتی استقلال توانست به این رکورد و این افتخار دست پیدا کند آن هم پس از 9 سال از آخرین قهرمانی اش در لیگ باید هم برای این تیم ایستاده دست زد، باید برای این تیم ایستاده احترام کرد و باید از این تیم تقدیر کرد.
🔹اما اینکه بخواهیم سازمان لیگ از تیم محبوبمان تقدیر کند و درخواست کنیم که جام طلایی یا چیزی به همین مضمون را برای استقلال آماده و مهیا کند شاید درخواستی عجیب و دور از ذهن باشد اما ما هواداران از باشگاه و مدیریت محترم مان درخواست تقدیر از بازیکنان را داریم.
🔹انتظار و توقع داریم باشگاه و مدیریت محترم آن در جشن قهرمانی برای بازیکنان سنگ تمام بگذارند و از تک تک بازیکنان و اعضای کادرفنی به گرمی و در خور شأن قهرمان بلامنازع و صاحب رکورد تقدیر و تشکر کنند.
🔹جام طلایی شاید تنها یک جام باشد به رنگ طلا یا روکشی از طلا، اما وقتی مدیریت باشگاه بتواند ساق های بازیکنان تیمش را تک تک از طلا بسازد و از آنها در خور شأن تلاش هایشان تقدیر و تشکر کند و پاداش بدهد و برای فصل بعد جایگاه محکم و قطعی بدهد ارزشی بالاتر و بیشتر از هر جام طلایی دیگر دارد.

تا اسم فرمانده می آید آدمی ناخودآگاه یاد یک بزرگتر، یک ریش سفید، یک رئیس، یک فرد قدرتمند و مقرراتی و مطیع قانون می افتد، فردی که همه از او حساب می برند و اهل تجربه است و با دانش.
استقلال این فصل هم از داشتن یک فرمانده بی بهره نبود، فرمانده ای که علاوه بر اینکه بزرگتر تیمش بود، یک رئیس بود، یک قدرتمند بود و مقرراتی، فردی که هم با حساب بود و هم با کتاب و اهل کسب تجربه و در پی کسب دانش با به خدمت گرفتن دستیار ایتالیایی  یک فرد دوست داشتنی و محبوب نزد دستیاران و بازیکنانش بود.
فرمانده ای دوست داشتنی و همراه و همگام با بازیکنان که همه او را دوست داشتند و بالطبع از او حساب می بردند تا توانستند پس از 30 هفته علاوه بر قهرمانی در هفته 27، رکوردهای شکست ناپذیری و صدرنشینی طولانی مدت و...و... را یکی پس از دیگری از آن خود کنند و به نام استقلال و به کام هواداران خوش کنند.
فرمانده ای که در سن 45 سالگی همه تیم ها آرزوی داشتن او را دارند، آرزوی داشتن او و یکی شبیه به او، یکی مثل مثل او، فرمانده ای که ابتدا سرباز بود، سپس دستیار شد و پس از دو سه فصل توانست به نفر شماره یک نیمکت تیم محبوبش برسد و در طی این سه فصل آنقدر تلاش کرد و زحمت کشید تا توانست تیمی که 9 سال در حسرت قهرمانی بود را با یک قهرمانی شیرین همراه با رکوردهای استثنائی و باور نکردنی به جام برساند.