همگروهی با النصر عربستان و الدحیل قطر که تا بن دندان مسلح شده بودند خود یک زنگ خطر برای تیمی بود که می خواست باز خود را در جمع چهار تیم برتر آسیا ببیند به یک آرزو تبدیل کرد.
شکست برابر النصر در بازی اول و برابر الدحیل در بازی پایانی در آزادی و مقابل دیدگان هواداران قرمزپوش خود به نوعی یک خودکشی بود، خودکشی که حاصل آن حذف از مرحله گروهی شد.
پرسپولیس این فصل در لیگ داخلی هرگز رنگ و بوی آسیایی نداشت، تعطیلی های پرتعداد برای آمادگی این تیم در آسیا به واقع به جای اینکه کمک بزرگی به این تیم بکند خود یک خودکشی دیگر بود.
پرسپولیس بدون انجام بازی مهم و یک چالش پرخطر بازی های آسیایی اش را انجام داد که همین علت دیگر حذف این تیم از مرحله گروهی شد.
یکی دیگر از دلایل مهم حذف قرمز پوشان و دو شکست بزرگ در ورزشگاه آزادی عدم توانایی این تیم در بازی های بین المللی بود، شیوه بازی این تیم و تفاوت حریفان داخلی با حریفان آسیایی و بین المللی تا بن دندان مسلح و همچنین تفاوت داوری ها در لیگ داخلی با لیگ قهرمانان آسیا از تلخی این حذف بزرگ پرده برخواهد داشت.
وقتی پرسپولیس نتوانست در برابر هیچ یک از این دلایل از خود دفاع کند ناگزیر تن به یک حذف تلخ داد، حذفی که تا مدتها از ذهن هوادارانش پاک نخواهد شد.

پس از اینکه در هفته های ابتدایی لیگ از سپاهان به دلیل عدم رعایت سقف قرارداد تعدادی از بازیکنانش ۴ امتیاز کسر شد و سپس از پرسپولیس به دلیل پرداخت مالیات بازیکن خارجی خود یک امتیاز کسر شد حال این تیم ها مدعی اصلی کسر امتیاز از تیم استقلال هستند، تیمی که به ادعای مدیرعامل خود سقف قرارداد بازیکنان خود را به خوبی رعایت کرده است و از این بابت نگرانی ندارد اما...
یکی از مهمترین کارشکنی هایی که این روزها علیه تیمی که موفق عمل کرده است و با قاطعیت در صدر جدول ایستاده است صورت می گیرد همین خبرهای ضد و نقیضی است که هر چند روز یکبار به گوش می رسند تا ذهن تیم صدرنشین و هوادارانش را آشفته و مشغول کنند.
هر چند باشگاه استقلال و در رأس آنها مدیریت این باشگاه بارها و بارها عنوان کرده است که ترسی از بازرسی در مورد مسائل مالی و سقف قرارداد تیمش ندارد و در تنظیم قرارداد تعدادی از بازیکنانش کاهش مبلغ داشته است و از این بابت خیالش راحت است و کسر امتیازی صورت نخواهد گرفت.
از سویی دیگر خبرهایی که هراز چند گاهی در مورد شکایت این تیم و آن تیم، این باشگاه و آن باشگاه شنیده می شود خواه ناخواه هم ذهن اعضای تیم و هم ذهن هواداران استقلال را آشفته و نگران کرده است.
اگر به واقع باشگاه استقلال سقف قرارداد تیمش را رعایت کرده است پس هیچ باکی از بازخواهی نخواهد داشت، اگر هم از سقف قرارداد عبور کرده است باید دید که این همه اطمینان خاطر مدیریت این باشگاه به هواداران در مورد عدم کسر امتیاز دیگر به کجا خواهد رسید؟
هر چند باید باز نشست و منتظر ماند تا ببینیم که داستان این شکایت ها و شایعه یا احتمال کسر امتیاز از تیم استقلال به دلیل عدم رعایت سقف قرارداد یا هر موضوع دیگری به کجا خواهد انجامید؟ داستانی که بهتر است هر چه زودتر پایان یابد تا بیش از این نه تیم استقلال و نه هواداران آن از این بابت مضطرب و پریشان نباشند.

جواد نکونام خوب می داند که برای قهرمانی آن هم در استقلال باید متفاوت از دوران مربیگری اش در فولاد باشد، اینجا در استقلال برای کسب قهرمانی باید یک روحیه سرسختانه داشت، باید به هیچ حاشیه ای محل نگذاشت و تمام تمرکز خود را به مسائل فنی و تیم بگذارد.
نه در اینجا هیچگاه نه می خواهیم نکونام را با فرد دیگری مقایسه کنیم و نه می خواهیم به نکونام توصیه کنیم که برای قهرمانی با استقلال باید از چه فردی الگوبرداری کند، فقط این را می خواهیم به نکونام گوشزد کنیم که برای قهرمانی در استقلال باید سرسخت بود، در مقابل هر اتفاقی، در برابر هر حاشیه ای و این امکان پذیر نیست جز اینکه همه تیم با یکدیگر یکدل و متحد باشند.
خود نکونام هم خوب می داند که به تنهایی نمی تواند سرسخت باشد، باید این روحیه سرسختانه را به تمام تیم تزریق کند آنگاه به خوبی خواهد دید که برابر هر ناملایمتی هم می توان بی اعتنا بود، مهم نتیجه ای است که به سود تیمش بدست می آید بقیه اتفاقات همه تنها حاشیه هایی هستند که می خواهند ذهن سرمربی و بازیکنان را نسبت به هدفی که دارند غافل و مشغول کنند.
هر چند هنوز در هفته یازدهم نمی توان تیمی را با قاطعیت قهرمان نامید اما می توان تا چند هفته آینده مثلث قهرمانی را شناخت، مثلثی که نام قهرمان تنها از جمع آنها مشخص خواهد شد، آنگاه هم استقلال رقیبان اصلی خود را خواهد شناخت و هم برای قهرمانی عزمی جدی و محکمی برخواهد داشت.
جواد نکونام خوب می داند که پس از دربی عیار واقعی تیمش کامل مشخص خواهد شد، تا دربی که تنها یک بازی باقی مانده است و با پایان دربی استقلال جواد نکونام را می توان یک تیم عاشق قهرمانی و سزاوار آن دانست، تیمی که معنای بازی با روحیه سرسختانه را آموخته شده باشد.

اگر آبی پوشان پایتخت در این هفته های اخیر به صدرنشینی خود تداوم نمی بخشیدند و خیلی زود صدر را از دست می دادند و جایگاه شان پایین تر از صدر بود با این همه فشار و حملات شدید و حاشیه های ریز و درشت از سوی دیگر رقیبان مواجه نبود.
وقتی تیم استقلال برای اولین بار در طی یک دهه اخیر بهترین شروع فصل در کسب نتایج درخشان را داشته پر واضح است که بسیاری از رقیبان گرفته تا دشمنان قسم خورده این تیم از این استارت قدرتمند و از این نتیجه گیری عجیب دلهره و استرس و اضطراب دارند و در صورت تداوم آن تا پایان نیم فصل اول که چیزی به رسیدن آن باقی نمانده است برایشان بسیار گران تمام می شود.
شاید اگر آبی پوشان در هفته های پایانی به صدر جدول می رسیدند و جایگاه شان را چند هفته ای حفظ می کردند این مقدار بار فشار را تحمل نمی کرد و کارش حداقل برای رسیدن به قهرمانی آسان تر بود، اما وقتی برای اولین بار یک شروع فصل قدرتمند و فوق العاده ای را تجربه کرده است با یک فشار سنگین تر از سوی رقیبان مواجه شده است، فشاری که نشان می دهد تیم استقلال کارش را برای رسیدن به قهرمانی از همین هفته های اول و نیم فصل اول استارت زده است و در رسیدن به هدفی که دارد بسیار مصر و مستحکم است.
پر واضح است که صدرنشینی در هفته های اول و تداوم آن در هفته های متوالی و به نوعی فاصله گرفتن بیشتر از دیگر تیم های تعقیب کننده یک زنگ خطر جدی و ترسناک برای دیگر رقیبان ایجاد خواهد کرد، دیگر رقیبانی که می خواهند رکورد فصل های گذشته خود را تکرار کنند یا اینکه می خواهند قهرمانی های دور خود را دوباره در این فصل تکرار کنند اما وقتی تیم استقلال تمام خواسته ها و توقعات آنها را از بین برده است نمی توانند آرام بنشینند و باید راهی برای باز پس گیری صدر تلاش کنند، حال این تلاش درون زمین باشد یا بیرون زمین با ترفندهای مختلف.
حال آبی پوشان تهرانی باید برای این صدرنشینی خود تاوان سختی را پس بدهند و اگر می خواهند همچنان در صدر باقی بمانند و آن را تا نیم فصل و حتی تا نیم فصل دوم همچنان ادامه دهند باید مواظب باشند، هم مواظب اتفاقات درون تیمی خود و هم اتفاقاتی که از بیرون تلاش دارند تا به درون تیم وارد شوند و مثل یک ویروس برای صدرنشین مشکل ایجاد کنند.

به بهانه 8 آذر 1376 که دومین صعود تاریخی تیم ملی به جام جهانی فوتبال صورت گرفت، علی دایی اسطوره و آقای گل سابق فوتبال جهان جمله ای بیان کرد که عده ای آن را با چالش مواجه کردند.
تیم ملی 1998 یا همان 1376 شمسی محبوب تر از تیم ملی کنونی است؟ (یعنی این تیم ملی چند سال گذشته).
این تیم ملی که دو یا سه جام جهانی متوالی را تجربه کرده است یا آن تیمی که پس از دو دهه ناکامی از صعود به جام جهانی در مرحله پلی آف توانست استرالیا را شکست دهد و به جام جهانی فرانسه صعود کند.
جام جهانی که همگروهی با آمریکا سر و صدای بسیاری به پا کرد و شکست دادن آمریکا که موجب شد هم از نظر سیاسی و هم از نظر فوتبالی بسیار به سود فوتبال ایران شود و اولین برد تاریخی در جام جهانی در آن سالها بدست آید.
حق با علی دایی است.. ما که در آن زمان، دوران نوجوانی خودمان را سپری می کردیم خیلی خوب آن زمان ها و شور و شوق فوتبالی مان را به خاطر می آوریم، سالهایی که واقعا فوتبال بخاطر فوتبال پرطرفدار بود، آنچنان که امروز حرفه ای است اصلا حرفه ای نبود، تیم ملی که تمام بازیکنانش از درون لیگ بودند اکثرا از تیم پرسپولیس و یکی دو بازیکن از استقلال و بقیه تیم ها بودند.
حق با علی دایی است.. آن تیم از نظر فوتبالی علاوه بر اینکه به جام جهانی صعود کرد، دو سال قبل آن در جام ملتهای آسیا هم سوم آسیا شد (البته با بدشانسی و می توانست در نیمه نهایی با عبور از عربستان راهی فینال شود).
حق با علی دایی است.. تیم آن زمان فوتبال را بخاطر فوتبال بازی می کردند و به واقع مثل امروز بحث مالی و این همه رشد مبلغ قراردادها و پول در فوتبال نبود.
بازیکنانش طعم لژیونر شدن را نچشیده بودند و تازه پس از جام جهانی فرانسه بود که بازیکنان در جهان شناخته شدند و راهی اروپا شدند.
اما در یکجا شاید نتوان حق را به علی دایی است.. و آن این است که تیم ملی آن دوران برای بازیکنانش، برای مسئولانش و برای هوادارانش که دوره نوجوانی و جوانی شان را سپری کردند یک خاطره دلنشین و فراموش نشدنی باشد.
خاطره ای که شاید برای نسل این دوره که با تکنولوژی و قراردادهای حرفه ای مواجه هستند هرگز قابل درک و لمس نباشد.
همان گونه که اگر از بازیکنان تیم ملی کنونی و مسئولان فوتبال بپرسیم و حتی هواداران دهه 80 و صد البته 90 که دوره نوجوانی شان را پشت سر می گذرانند و اصلا بیست و شش سال پیش را ندیده اند و تنها شنیده اند صد البته تیم ملی کنونی که سابقه صعود پیاپی به چند جام جهانی را داشته و توانسته با آرژانتین و اسپانیا بازی کند و مراکش را شکست بدهد و بازیکنانش اکثرا لژیونر هستند و در لیگ های اروپایی بازی می کنند بیشتر می پسندند.
پس بهتر است بگوییم و این چنین بنویسیم که هر دوره ای برای خود مزیت ها و معایبی داشته و دارد، مزیت ها و معایبی که بیشتر مختص به همان دوره هستند و هیچ ارتباطی به دوره ها و دهه ها و نسل های بعدی ندارند.
دهه 70 و صعود به جام جهانی فرانسه خاطره ای شد که حداقل برای آن نسل و مردم آن سالها که امروز گرد پیری بر سرشان است هرگز از یاد رفتنی نباشد و هنوز طعم و مزه شیرین آن از زیر زبانشان نرفته باشد.
همان گونه که نسل امروز صعود به جام های جهانی متوالی را تجربه کرده و به چشم دیده اند و صد البته برایشان این دوره شاید لذت بخش تر و شیرین تر باشد.

آبی پوشان پایتخت در هفته یازدهم برابر ذوب آهن اصفهان به میدان رفتند و زمانی که می توانستند با گل برتری خود بازی را با ۳ امتیاز به پایان برساند با گل تساوی تمام آمال و آرزوی کسب سه امتیاز را بر باد شده دیدند.
زمانی که داور سوت پایان بازی را به صدا در آورد اتفاقی غیر منتظره رخ داد، درگیری جواد نکونام با فیلمبردار اصفهانی که در طول ۹۰ دقیقه از کنار نیمکت تیم استقلال تکان نخورد و پشت سر نکونام هی در حال حرکت بود حاشیه و داستان تازه ای را به راه انداخت.
داستانی که موجب شد کنفرانس پایان بازی برای سرمربی آبی پوشان برگزار نشود، حال یا از سوی کادرفنی استقلال این تصمیم انجام شد یا از سوی خبرنگاران حاضر در کنفرانس که علاقه ای برای گفتگو با جواد نکونام به دلیل آن درگیری چند دقیقه ای پایان بازی در کنار زمین نداشتند بوجود آمد زیاد تفاوتی نمی کند.
داستانی که حتی به همان روز شنبه هم خلاصه نشد، وقتی هیات فوتبال اصفهان و باشگاه ذوب آهن از اتفاق پیش آمده علیه سرمربی تیم استقلال شکوایه ای تنظیم کردند و از این سمت باشگاه استقلال با دیدن این اتفاقات هرگز پشت سرمربی تیمشان را خالی نکرده و آنان هم در حمایت از جواد نکونام دفاعیه ای صادر کردند.
پر واضح است که حاشیه ای که اتفاق افتاده هرگز به سود تیم استقلال نیست، نه این حاشیه و نه هیچ حاشیه کوچک و بزرگ دیگری.
حاشیه هایی که در فصل های گذشته بخصوص در اواخر فصل ها به ضرر استقلال شکل گرفتند و باعث شدند تا این تیم فصل های متوالی بسیاری طعم تلخ ناکامی را بچشد و از قهرمانی های بسیاری عقب و دور بماند این فصل این حاشیه ها از ابتدای فصل و هر چند هفته به چند هفته کم کم بوجود آمده اند که در صورت ادامه دار شدن آنها صدرنشینی اطمینان بخش و قدرتمند آبی پوشان را بسیار به خطر خواهد انداخت.
آبی پوشان اگر می خواهند خاطره های تلخ فصل های ناکامی را دوباره تکرار نکنند و فصل خاطره انگیز آخرین قهرمانی شان در لیگ را این فصل هم تکرار کنند بهتر است زیاد به حاشیه ها دامن نزنند و هر طور که می توانند از آنها دوری کنند تا همه هوش و حواس شان تنها به کسب نتیجه و ایستادن در صدر باشد آنگاه مطمئنا هیچ حاشیه ای نمی تواند آنها را از جایگاهی که دارند تکان بدهد.

ماه آذر برای اهالی فوتبال و هوادارانش و همه آنهایی که عاشق روزنامه هستند یک ماه بخصوص است، ششمین روز این ماه هم ویژه ترین روز این ماه خاطره انگیز است.
26 سال گذشت، نزدیک به سه دهه، در طول این مدت عمر بسیاری از نشریات و مطبوعاتی که با خبرورزشی متولد شدند و بزرگ شدند یاری نکرد که دو رقمی شود، بسیاری از مطبوعات در اوج فشار و گرانی های کاغذ و چاپ و از سمتی دیگر عدم حمایت خوانندگان و هوادارانشان از دایره رقابت خارج شدند و تنها ماندند تعداد کمی که امروز شاهد حضور آنها هستیم و سردمدار همه آنها خبرورزشی است.
خبرورزشی را در یک جمله نمی شود تعریف کرد، برای خبرورزشی باید یک انشای کامل نوشت، از آن انشاهایی که حتی ده سطر هم نباشند، یک انشای تمیز چند صفحه ای که از خواندن آن فقط بتوان لذت برد.
خبرورزشی را آنهایی که با آن یک دهه نه، دو دهه هم نه، سه دهه کامل زندگی کرده اند خوب می شناسند، نشریه ای که بزرگان بسیاری را در خود دید، از ناصر احمدپور که خبرورزشی با نام او شناخته شد تا عباس عبدالملکی و واحدی پور و فیاضی و جوادی و... .
نشریه ای که با تولد خود سبک جدیدی از خبررسانی را بوجود آورد، خبرهای کوتاه و تلگرافی، جزو اولین نشریاتی که تعداد صفحاتش را افزایش داد، از اولین نشریاتی که صفحاتش رنگی شد، خبرورزشی امروز پس از بیست و هفت سال به جایگاهی رسیده که دیگر نمی توان آن را نادیده گرفت، دیگر نمی توان آن را کنار گذاشت و از یاد برد.
ورود به بیست و هفتمین سال فعالیت روزنامه وزین خبرورزشی را به تمامی کارکنان و زحمتکشان درون این نشریه تبریک می گوییم و یاد و خاطره تمامی عزیزانی که در این دوران در این نشریه فعالیت می کردند و آسمانی شده اند و امروز نیستند گرامی می داریم.

وقتی تیمش می توانست یک 3 امتیاز حساس دیگر را از آن خود کند روی یک اشتباه که البته عمدی هم نبود 3 امتیاز را با یک امتیاز عوض کرد، حق داشت که ناراحت باشد، حق داشت که نه از نتیجه راضی باشد و نه از برخی از بازیکنانش، و پس از پایان بازی اولین شخصی که جلوی او ظاهر شد تصویربردار بازی در کنار زمین بود که البته در آن لحظه وارد زمین شده بود و...
هر دیالوگی هم بین نکونام و آن فیلمبردار رد و بدل شده باشد که امری طبیعی است در همان جا اتفاق افتاد و تمام شد، قرار نیست این اتفاق ادامه دار باشد، قرار نیست طولانی شود و قرار نیست هیچ برداشت دیگری از آن صورت بگیرد.
شاید عده ای این برخورد را بخواهند ادامه دهند، بخواهند شکایت و شکایت کشی راه بیندازند، بخواهند آن را به کمیته انضباطی بکشانند و بسیاری داستان های دیگر، باید باشگاه استقلال این اتفاقات را متوقع باشد شاید هم نه اما... .
اما هر طوری هم که اتفاق بیفتد پر واضح است که باشگاه و تیم استقلال باید حواسش به این جریان ها باشد، باید مراقب خودش و جایگاهی که در آن قرار گرفته باشد.
صدرنشینی به این سادگی ها به دست نیامده که بخواهد با به حاشیه کشیده شدن تیم هفته هایی که سخت نتیجه گرفته شد و صدرنشینی که هفته ها با قدرت ادامه پیدا کرده با چند هفته عدم نتیجه گیری بخاطر حواس پرتی های ایجاد شده که همه و همه حاشیه سازی هایی بوده که همان عده که نمی خواهند تیم استقلال نتیجه بگیرد انجامش دادند باب میل شان پیش برود و این صدرنشینی از دست برود.
داستان دیروز اصفهان همان دیشب تمام شد و حتی به امروز هم نرسید، هر اتفاقی که پس از پایان بازی در کنار زمین افتاد و کنفرانسی که تحریم و برگزار نشد همان جا باقی ماند و ادامه دار نخواهد شد.
تیم استقلال در فصل های گذشته از این حاشیه سازی ها کم ضربه نخورده است و اگر بخواهد اینبار هم از همان سوراخ دوباره گزیده شود دوباره ضربه خواهد خورد و دوباره جایگاهی که با سختی و تلاش فراوان بدست آورده را از دست خواهد داد.

هر چند خوشبین ترین هوادار استقلال هم هرگز چنین نتیجه ای را باور نمی کرد و بسیار دوست داشت تا صدرنشینی تیم محبوبش با یک برد شیرین دیگر در اصفهان مستحکمتر از همیشه شود اما گل تساوی ذوب آهن همه چیز را برای آبی پوشان و هوادارانشان خراب کرد.
هر چند آبی پوشان استقلال با گل شوت از راه دور سهرابیان تا یک قدمی یک برد شیرین دیگر و دست نیافتنی تر شدن در صدر پیش رفتند، اما شادی این گل برای کسب یک سه امتیاز دیگر تنها 15 دقیقه بیشتر دوام نداشت، گل تساوی ذوبی ها با برخورد توپ به پای مهدی پور تبدیل به یک گل به خودی شد و دقایق پایانی هم در شوک گل تساوی گذشت تا سهم استقلال و نکونام از هفته یازدهم (البته در هفته دهم) تنها یک امتیاز باشد.
پس از دو هفته تعطیلی و انجام تنها یک بازی باز این لیگ به یک تعطیلی دو هفته ای دیگر خواهد رفت، باز تعطیلی پشت تعطیلی، تعطیلی هایی که گاهی به سود آبی پوشان بوده است و گاهی به ضرر آن، این تعطیلی دو هفته ای گذشته انگاری به ضرر استقلال تمام شد و باز پاره شدن نوار بردهای این تیم پس از تساوی برابر شمس آذر دوباره در یک بازی خارج از خانه ادامه دار شد.
اما استقلال همچنان با یک بازی کمتر نسبت به تیم دوم جدول یعنی ملوان چهار امتیاز بیشتر از این تیم دارد و همچنان در تعطیلی های خسته کننده و ادامه دار این فصل باز در صدر باقی ماند و به قول معروف همچنان ول کن صدر نیست و تصمیم ندارد حتی با توقف در خارج از خانه این جایگاه را از دست بدهد.
هر چند استقلالی ها و جواد نکونام از نتیجه بازی راضی نیستند اما گاهی برای تثبیت خود باید امتیازهایی را از دست داد، امتیازهایی که مانع صدرنشینی نشوند بلکه یک تیم را برای ایستادن در صدر بیشتر تشنه تر می کند، استقلال هم هر چند دو امتیاز بسیار مهم دیگری را از دست داد اما هنوز ول کن صدر نیست و تا دو هفته دیگر و حتی بیشتر همچنان صدرنشین بلامنازع این فصل خواهد ماند.

چند وقتی است که پس از هر رویداد ورزشی و بویژه فوتبالی شاهد حضور جواد خیابانی در برنامه های زنده صبحگاهی صدا و سیما هستیم، حضوری که هم نظر کارشناسی می دهد و هم اکثرا حرف دل مردم و دوستداران فوتبال را صاف و رورواست بیان می کند.
اینبار هم آمد و از هر دری سخن گفت و از تیم ملی نوجوانان، از تیم بزرگسالان و همه و همه و یک جمله که بیشتر به دل اهالی فوتبال و بویژه هواداران نشست از عدم کفایت مدیران و مسوولانی گفت که تنها پشت میز نشسته اند و به قول معروف پول پارو می کنند اما وقتی که باید در جای خودش مصرف و خرج شود جای دیگری آن پول ها را می بینیم.
از اوضاع آشفته تیم بزرگسالان گفت که می توان از آن توقع قهرمانی داشت اما با این اوضاع و احوال بعید می دانیم.
خیابانی وقتی با صدای بلند و دلی پرخون از عدم انجام بازیهای تدارکاتی درست و حسابی حرف می زد انگاری هواداران فوتبال پشت تریبون ایستاده اند و فریاد می زنند که چرا تیم ملی ژاپن می تواند با تیم ملی آلمان بازی دوستانه انجام دهد آنوقت تیم ملی ما نمی تواند؟!
و تمام این نتوانستن ها را به گردن تحریم هم ننداخت و صاف و ساده و صادق گفت که مساله پول است و وقتی مسوولان فوتبال حاضر نمی شوند به طور مثال ۲۰ یا ۳۰ یا ۴۰ میلیون یورو بدهند تا با تیم های بزرگ از جمله آرژانتین بازی تدارکاتی برگزار کنیم داستان تیم ملی همین آش است و همین کاسه.
خیابانی وقتی گفت که حاضر است خود به جای آن مسوولان تیم ملی آرژانتین را به ایران بیاورد شاید گزافه گویی کرده باشد اما لپ کلام ایشان این است که تیم ملی فوتبال کشورمان مردان دلسوز واقعی می خواهد، کسانی که دلشان برای نتیجه گیری این تیم می سوزد و حاضر هستند همه کاری انجام دهند که متاسفانه نیستند.
تیم ملی فوتبال کشورمان در حالی راهی جام ملتها در قطر خواهد شد که محک جدی و قوی نخورده است و کوچکترین و نزدیک نکته آن هم همین آخرین بازی تیم ملی در تاشکند می باشد که زنگ خطر جدی را به صدا در آورد که بازی برده را در یک نیمه با تساوی در نیمه دوم عوض می کند و این برای تیم ملی هرگز خوب نیست، کلام آخر رقابت با تیم های ژاپن و کره و استرالیا و... و... با دست خالی امکان ندارد.

تیتر سه شنبه صبح روزنامه خبرورزشی که خبر از انجام دو بازی حساس تیم های ملی نوجوانان و بزرگسالان را می داد با جمله ـ روز شکار و افتخار ـ ناخودآگاه تمام نگاه ها و تمام شور و شوق هواداران را به سمت خود جلب کرد.
قرار بود امروز تیم ملی نوجوانان ایران پس از صعود از گروه به عنوان تیم سوم در مرحله حذفی به مصاف مراکش برود و در صورت شکست دادن این تیم و صعود به مرحله بعدی یک رکورد بی نظیر را از آن خود می کرد، از سویی دیگر تیم بزرگسالان کشورمان هم در دومین بازی مرحله مقدماتی جام جهانی خود پس از شکست دادن هنگ کنگ باید به مصاف ازبکستان می رفت.
از همان صبح شور و شوق در دل هواداران فوتبال طوری ایجاد شده بود که قرار بود امروز با دو برد شیرین، یکی از روزهای بیادماندنی و فراموش نشدنی فوتبال کشورمان باشد، نوجوانان کشورمان با شکست مراکش دوباره شگفتی بیافرینند و بزرگسالان مان هم با شکست ازبکستان یک صعود مقتدرانه و بی حرف و حدیث به مرحله بعدی مقدماتی داشته باشند اما... .
اما هر چقدر دو تیم ملی کشورمان در نیمه اول روند موفقیت آمیز و امیدوار کننده ای داشتند، این نیمه دوم از زمین تا آسمان برایشان متفاوت بود، تیم بزرگسالان برد نیمه اول را با تساوی ناامید کننده در پایان بازی نتیجه را تغییر شده دید، و تیم نوجوانان هم پس از پایان 90 دقیقه در ضربات پنالتی که می توانست کمی دقت بیشتری به خرج می داد و شانس بیشتری هم داشت مراکش را شکست دهد اما هیچ کدام نتوانستند از عهده حریفان خود برآیند.
به معنای دیگر امروز برخلاف آن چیزی که انتظار داشتیم و دوست داشتیم که انجام می گرفت روز تیم های ایران نبود، روزی که دو برد تبدیل به یک تساوی و شکست در پایان بازی شد باز برایمان تداعی روزهای تلخی بود که همیشه اول امیدوار بودیم و در انتها ناامید می شدیم اینبار هم انگاری باید این چنین می شد که شد.

📝 تیمی که با ۲۲ امتیاز از ۹ بازی بهترین شروع فصل نسبت به چند فصل گذشته را داشته است هر چند در فصل نقل و انتقالات نسبت به دیگر رقیبان خود خوب و رضایت بخش عمل نکرد اما به همت کادرفنی و بازیکنانی که همه جوره برای نام استقلال و شاد کردن دل هواداران تلاش مضاعف انجام داده اند مزد و پاداش خود را با پنج هفته صدرنشینی گرفته است.

هنوز 10هفته از فصل سپری شده است و استرس و هیجان و رقابت در بالای جدول به اوج خود نرسیده است، هر چند آبی پوشان در صدر جدول قرار دارند ذوب آهن هم با یک بازی بیشتر از استقلال و پرسپولیس با 18 امتیاز دوم است، پرسپولیس سوم و سپاهان هم با دو بازی کمتر در رده پنجم قرار دارد.
جدول این فصل با توجه به تعطیلی های نامنظم و فراوانی که داشته هنوز به اعتدال و روال عادی خود برنگشته است، دو تیم 8 بازی انجام داده اند، برخی 9 بازی و برخی دیگر 10 بازی و رده بندی تیم ها در جدول با تعداد بازی هایشان یکسان نیست.
هر چند هنوز عده ای عیار تیم استقلال را در بازی های بزرگ ندیده اند اما پر واضح است که این تیم وقتی بهترین شروع فصل خود را داشته و در ۹ بازی ۲۲ امتیاز کسب کرده یعنی اینکه برای حضور در کورس مدعیان و سپس صدرنشینی و در پایان قهرمانی تصمیم و عظمی جدی دارد.
این تیم اگر حریفان خود را دست کم نگیرد و تفاوتی بین تیم های بالای جدول و پایین جدول قائل نشود و حواسش تنها به کسب ۳ امتیاز باشد می تواند همچنان صدرنشین بماند.
پس از 10 هفته تیم هایی که همیشه مدعی بوده اند همچنان خودشان را به لیگ تحمیل کرده اند و ثابت کرده اند که برای این فصل هم برنامه ویژه ای دارند، استقلال دوست دارد قهرمانی دو فصل گذشته خود را تکرار کند، پرسپولیس می خواهد بر تعداد قهرمانی هایش بیفزاید، سپاهان هم می خواهد با قهرمانی دوباره خاطره فصل های دور قهرمانی اش را تکرار کند به همین خاطر نمی توان فعلا قهرمان را شناخت.
هنوز دربی پایتخت باقیمانده است و بازی های ۶ امتیازی تیم های صدرنشین تکمیل نشده اند، پس از نیم فصل اول می توان صراحتا تیم قهرمان را پس از قهرمانی نیم فصل بیشتر شناخت.

لینک مطلب در خبروزشی:https://www.khabarvarzeshi.com/news/438203

فصل گذشته را اگر بخاطر بیاوریم تیم استقلال تیم بازی های بزرگ نبود دو دربی رفت و برگشت را برابر رقیب دیرینه خود واگذار کردند و برابر سپاهان هم امتیازهای زیادی را از دست دادند و همین طور برابر همین تراکتور. از دست دادن بازی های 6 امتیازی در هفته های پایانی ضربه بسیار بدی به استقلال زد و باعث شد که خیلی زود قید قهرمانی را بزند.
اما وجه مشترک تیم این فصل با تیم فصل گذشته در زیبا بردن است، تیم فصل گذشته هم مثل این تیم برخی از بازیهایش را زیبا می برد، آنچنان زیبا و دلچسب که گویی این بردها تمامی ندارند و همین طور هم شدند، استقلال این فصل با یک وجه مشترک نسبت به استقلال فصل گذشته زیبا می برد و اینبار می خواهد این زیبا بردن را با قهرمانی تکمیل کند.
زیبا بردن و کسب تمامی 3 امتیاز یک بازی آنچنان دلچسب و شیرین و خاطره انگیز است که تا مدتها می توان از آن صحبت کرد و صحنه های گل هایش را دید و به وجد آمد، و وقتی این بردها همین طور ادامه دار باشند دیگر نمی دانیم کدام بازی را ببینیم؟ کدام صحنه از گل ها را مرور کنیم و آنگاه همه بازی ها و همه گل ها برایمان دلچسب و شیرین و خاطره انگیز خواهند شد، و این همه زیبایی وقتی به قهرمانی تبدیل می شود، می شود یک قهرمانی ماندگار، همچون قهرمانی دو فصل پیش که همچنان از صحبت کردن در مورد آن به وجد می آییم و اشک شوق می ریزیم.
شاید تعداد هوادارانی که باور داشتند تیمشان پس از آن تساوی ناامید کننده برابر شمس آذر در قزوین بتواند اینطور زود به خود بیاید و در آزادی برابر تیم تا بن دندان مسلح تراکتور علاوه بر زیبا بازی کردن، تمیز و دلچسب هم ببرد کم بود، اما این استقلال نشان داد که جز شکست برابر سپاهان در هفته سوم که آن هم با اشتباه داوری برای تیم حریف بدست آمد، یک وجه اختلافی بزرگی که نسبت به تیم فصل گذشته پیدا کرده است و آن تیم بازی های بزرگ بودن است.
استقلال این فصل به جز برابر سپاهان، علاوه بر زیبا بردن، تیم بازی های بزرگ هم می شود و بی صبرانه منتظر دربی پایتخت است تا این ادعای خود را در مستطیل سبز به رخ بکشد آنگاه فتح بازی های بزرگ هم یکی دیگر از خصوصیات و ویژگی های تیم نکونام این فصل خواهد شد.

لینک مطلب در خبرورزشی: https://www.khabarvarzeshi.com/news/438065

📝 استقلال برد چون به برد نیاز داشت، استقلال برد چون نمی خواست موقعیت خود در جدول را دوباره به خطر بیندازد، استقلال می خواست ببرد تا خیالش برای صدرنشینی حداقل برای یک هفته دیگر آسوده باشد، استقلال برد چون جایش در صدر جدول را دوست دارد.