بالاخره سهراب هم مشت های خود را از فرط شادی و خوشحالی از برد باورنکردنی و بسیار سخت و طاقت فرسا گره کرد تا او هم به جمع مربیانی که از برد تیم شان اینگونه ابراز خوشحالی کردند بپیوندد.
آری مشت های گره کرده سهراب بختیاری زاده را هم پس از مدتها دیدیم، وقتی تیمش روی فشار بسیار عجیب و غریب و دیوانه کننده از همه سو بالاخره یک برد شیرین بدست آورد باید هم مشت های با قدرت گره کرده اش را به نماد یک خوشحالی عمیق و از ته دل به اشتراک بگذارد.
وقتی بختیاری زاده خوب می دانست در صورت شکست و حذف از جام حذفی از سوی هواداران آبی بشدت مورد آزار و انتقاد و اعتراض و شعارهای سنگین قرار خواهد گرفت تمام تلاشش را کرد تا بالاخره به یک برد رسید، وقتی تیمش چندین و چند موقعیت خوب گلزنی بدست آوردند اما به جز یک گل نتوانستند بیشتر به گل برسند، وقتی در وقت های تلف شده و تنها چند دقیقه مانده به پایان بازی بازی برده را با تساوی عوض شده می بینی، خود دیگر بخوان حدیث مفصل از این مجمل.

25 بهمن 1403

این همه استرس و هیجان و اضطراب و ایستاده دنبال کردن بازی را واقعا سخت است تاب بیاوری و پس از 120 دقیقه و دو اخراجی بخواهی تازه بنشینی و از فرط خستگی حتی نای خوشحالی کردن هم نداشته باشی.
آری استقلال برد، یعنی هم خودش و هم هوادارانش را تا مرز سکته پیش برد تا بالاخره برد، در همان مدت 120 دقیقه کار را به هر شکلی که می توانست حتی با دو اخراجی و 9 نفره شدن پیش برد اما برد حتی وقتی این هوادار هنوز نایی برای خوشحالی کردن ندارد.
وقتی تعداد بردهای تیم محبوبت در طول یک فصل آن قدر طولانی و با فاصله باشد فراموش می کنی که حتی برای شادی برد باید چطور خوشحالی کنی.. اصلا می توانی خوشحالی کنی یا نه؟
استقلال در قزوین شاهکار کرد با اینکه می توانست این نتیجه درست برعکس رقم بخورد و با یک بازی بد و ناامید کننده و شکست بدتر از جام حذفی هم کنار برود اما اینبار شانس به کمکش آمد و نتیجه آنطور که می خواست رقم خورد.
آری بی تعارف می گوییم که اینبار استقلال خوش شانس بود که تعداد توپ هایی که به تور چسباند بیشتر از شمس آذر بود و توپ های خطرناک شمس آذر به گل تبدیل نشدند، برای بازی مطلب و نکته ای برای نوشتن نداریم جز اینکه از برد تیم محبوبمان خوشحالیم و امیدواریم که بردهایمان تنها به این یک بازی خلاصه نشود و برود تا چند بازی بعدی.
دلمان همچنان برد می خواهد حتی به همین سختی، حتی اگر در طول 90 دقیقه چندبار سکته کنیم و دوباره با گل های حیات بخش آبی به بازی برگردیم، ما سخت به برد نیاز داریم حتی اگر تیترهای تمام نشریات برای مدتهای طولانی همین یک جمله باشد.. مردیم تا بردیم به معنای واقعی کلمه یعنی استقلال.

25 بهمن 1403

تنها چهار دقیقه تا صعود زمان باقی مانده بود، پیش خود گفتیم نه اینبار استقلال پیشرفت کرده، قدر تک گلی که زده است را خوب می داند، روی برخی از حملات اگر شانس و دقت بیشتری داشت گل های دوم و حتی سوم را هم می زد.
امیدوار شده بودیم، هر چقدر دقایق سپری می شدند و به آخر بازی نزدیک می شدیم امیدمان به صعود بیشتر و بیشتر شده بود، تا اعلام وقت های تلف شده..
با همه استرس و اضطرابی که داشتیم و تن و بدنمان به شدت می لرزید اما به صعود بیشتر از پیش امید داشتیم تا اینکه همان آب سرد روی پیکر لرزانمان ریخته شد آن هم به شدت و قوی.
گل تساوی در بدترین و سخت ترین زمان زده شد، حالا بیشتر متوجه شدیم که فاصله بین اشک و لبخند برای هواداری این استقلال هنوز تغییر نکرده است.
اصلا قرار نیست استقلالی برای یک بار هم که شده شاد باشد، لبخند بزند و مزد برتری تیمش را تا پایان بازی تحویل بگیرد، انگار شادی هایمان تقسیم شده است تنها به همان گل برتری و اصلا توجهی به بقیه بازی و گل های بعدی یا گل هایی که می خوریم و تساوی و شکست ها و در حسرت برد نشستن ها نداریم.
بازی به پایان نرسیده و حتما می گویید هنوز 30 دقیقه وقت اضافه داریم و باید تیم را که روحیه اش مثل روحیه خودمان خراب شده است حمایت و تشویق کنیم.
شاید می گویید هنوز 30 دقیقه دیگر مانده و استقلال شکست نخورده است و امید به صعود دارد... اما باور کنید که ما با گل دقیقه 94 شمس آذر از پا نشستیم و نای ایستادن نداریم.

25 بهمن 1403

استرس داریم، به شدت تن و بدن مان می لرزد، خوب می دانیم یک گل تضمینی برای بردن نیست، اصلا دلمان برای یک برد شیرین تنگ شده است، گل زدن در قزوین و بردن شمس آذری که برایمان بد بدن و جان سخت شده است واقعا خوشحال کننده است، اما روی هر حمله شمس آذر ناگزیر تن و بدنمان می لرزد.
از آن سو روی یک حمله شسته و رفته هم به گل دوم نمی رسیم که نفسی به آرامی بکشیم تا خیالمان از یک صعود دلنشین راحت و آسوده شود.
برای همین یه ده دقیقه پراسترس و اضطرابی را پشت سر می گذاریم، کاش به گل دوم برسیم حتی روی یک حادثه، کاش اینبار کمی بیشتر روی گلی که زده ایم ایستادگی کنیم.. کاش برای برد استقلال کمی بیشتر به خود بیاییم.
تا دقیقه 90 چیزی نمانده، هم مقاومت کنید و هم برای برتری بجنگید تا هوادر خوشحال شود.

25 بهمن 1403

خیلی خوب است که تا دقیقه 70 آن هم در زمین حریف از میزبان جلو باشی، اما خوب تر زمانی می شود که بتوانی از همان تک گل خود به خوبی دفاع کنی و همان طور که می دانیم بهترین دفاع حمله است، یعنی رفتن به زمین حریف و مشغول کردن حریف در زمین خودش، وقتی اینکار انجام نمی شود و استراتیژی سهراب همین طور از دست دادن زمان باشد و برنامه ای برای حمله ندارد، باید هم روی هر حمله حریف استرس بگیریم و مضطرب شویم.
باید احساس خطر کنیم و برای هر دقیقه تا پایان بازی بمیریم و زنده شویم چون خوب می دانیم یک گل آن هم از این استقلال هرگز نقطه امنی برای بردن نیست، شمس آذر هم که به گربه سیاه ما شهرت پیدا کرده مطمئنا این 20 دقیقه پایانی همین طور آرام نخواهد نشست و برای گل تساوی آنقدر خود را به آب و آتش خواهد زد تا به نتیجه برسد.
اما از آن طرف استقلال برای این 20 دقیقه پایانی چه برنامه ای دارد؟ آیا واقعا از این مرحله سخت جام حذفی هم عبور خواهیم کرد؟ آیا واقعا در حد و اندازه های واقعی برای شکست دادن شمس آذر در قزوین و صعود به مرحله یک چهارم نهایی هستیم.. استقلال خودت را نشان بده.. دیگه حوصله تساوی و مردن دوباره را نداریم..

25 بهمن 1403

📝 بیچاره سهراب، بیچاره افکاری که برای لذت بردن از نیمکت استقلال اعتبار و محبوبیت گذشته ای که داشت از بین برد و معلوم نیست در ادامه قرار است که اتفاق ناگواری برایش رخ دهد، شکست در جام حذفی، هر چند هرگز دوست نداریم این اتفاق بیفتد مطمئنا دیگر سهراب را از نگاه ها و ذهن ها برای همیشه پاک خواهد کرد حتی به عنوان دستیار.
هوادار استقلال از این پس حتی بختیاری زاده را برای دستیاری در کنار چه سرمربی ایرانی و چه سرمربی خارجی قبول ندارد، سهراب باید همچنان کسب تجربه کند چه در تیم های پایین تر، دسته اولی یا دسته دومی و با یک تجربه و کارنامه موفق به عنوان نفر اول روی نیمکت بزرگ استقلال بنشیند.

25 بهمن 1403

📝 ما هواداران استقلال امیدواریم در بازی آخر هفته مان برابر شمس آذر اتفاق خوبی برای تیم محبوبمان بیفتد.. با یک برد شیرین به مرحله بعدی جام حذفی صعود کنیم و حداقل برای یک بازی هم که شده نفسی به آرامی بکشیم..
از شکست و تساوی های متوالی جز حرص و جوش و اعصاب خورد شدن ها چیزی عایدمان نشد، لااقل امیدواریم پس از مدتها با یک برد حذفی اتفاق خوبی هر چند ثبت چند روز آرام و اندکی شاد اتفاق بیفتد.
استقلال در این فصل تنها دلخوشی که دارد و در صورت از دست دادن آن دیگر هیچ امیدی نه به لیگ دارد و نه به جام حذفی و نه به آسیا همین رقابت های حذفی است.. در صورت برد همچنان به حضور در مراحل بالا و یک قدم نزدیک تر شدن به جام قهرمانی حذفی امیدوار می شود و در صورت حذف... .
امری طبیعی است که باید اول خودمان را با حذف شدن آماده کنیم و اگر بردیم تعجب کنیم، شاید داستان این فصل استقلال که برگرفته از شکست ها و تساوی ها و از دست دادن یکی یکی امتیازها است یک برد آن هم در جام حذفی در لابلای همه آنها یک دلگرمی، یک دلخوشی دوباره می تواند باشد.

24 بهمن 1403

پر واضح است که حرفش با عملش یکی نیست، در کنفرانس پایان بازی از روی عصبانیت و ناراحتی یک حرفی می زند و یک روز یا چند روز بعد وقتی آرام می شود و اوضاع را می بیند تمام حرفش را تغییر می دهد.
صد البته ما کاری به این حرفها نداریم، ما استقلال مان را بیشتر از نکونام، بیشتر از بختیاری زاده و بیشتر از هر نام ایرانی و خارجی دیگری دوست داریم و عدم نتیجه گیری اش بسیار ناراحت مان می کند.
سهراب بختیاری زاده هم خودش انتخابش را کرده است و راهی را که می رود قبول دارد پس در صورت ناکامی پیش رو باید منتظر شعارها و حملات شدیدتری از سوی هواداران استقلال باشد، صدای حیا کن رها کن ها امروز علاوه بر فضای مجازی در استادیوم ها هم می پیچد، فردا به جلوی تمرینات و جلوی درب باشگاه کشیده خواهد شد.
با این اوصاف بختیاری زاده این انتقادها را هم دوست دارد و به جان خریده است و باید منتظر شنیدن این شعارها با شدت بیشتری هم باشد در صورت اینکه نتواند در بازی پنج شنبه جام حذفی برابر شمس آذر به مرحله بعدی جام حذفی صعود کند، مطمئن باشید که آوار سنگینی روی سر همه استقلالی ها ریخته خواهد شد و معلوم نیست کسی از آن زنده خواهد آمد یا نه.
انگار هنوز برای مدیران باشگاه و سرمربی اش این اطمینان بدست نیامده که هواداران هواداران آبی از کوچک و بزرگ گرفته برایشان نتیجه گیری تیم محبوبشان پر اهمیت است، کاری به هیچ اسمی ندارند و اگر بالاتر از نکونام و بختیاری زاده و هر نام خارجی دیگری هم باعث عدم نتیجه گیری در استقلال شود آن را هو می کنند و انتظار رفتنش را می کشند.

23 بهمن 1403

وقتی همه چیز قرار است روی سر یک نفر سوار شود، وقتی قرار است تمام تقصیرها گردن یک نفر انداخته شود و آن یک نفر آنقدر عاشق نشستن روی نیمکت استقلال است که این همه دسیسه و این همه آشفتگی را می بیند اما چشم هایش را روی آنها می بندد.
هنوز هم نمی دانیم این نیمکت چه جذابیتی برای سهراب دارد که حاضر است حتی با رفتن اعتبار و آن محبوبیت سابقش و هو شدن و شنیدن مکرر شعار حیا کن و رها کن همچنان روی آن بنشیند و به نتایج ضعیف خود ادامه دهد اما همچنان بماند؟
در مورد سهراب بختیاری زاده بسیار نوشته ایم، طوری که هم خودمان خسته شدیم و هم می دانیم عزیزان دنبال کننده کانال آبی پوشان از خواندن تکراری چندین و چند مطلب در مورد ایشان خسته شده اند.. اما چه کنیم که خوب می دانیم داستان مربی موقت برای انتخاب سرمربی خارجی تبدیل به مربی طولانی شده است.
مربی موقت به کسی گفته می شود که نهایت دو سه بازی یا چهار بازی تا انتخاب سرمربی جدید روی نیمکت اوضاع تیم را کنترل کند و از هم پاشیدگی تیم در زمین و تمرینات جلوگیری کند، اما داستان سهراب انگار فراتر از یک مربی موقت شده است طوری که وقتی نتایج ضعیف همچنان تکرار می شوند دیگر برای هواداران آبی مربی موقت با مربی دائمی هیچ تفاوتی نمی کند.
اینجا نیمکت استقلال بله دنبال یک فردی می گردد که برای آن جانفشانی کند، دنبال مربی می گردد که بتواند برای آن از خودگذشتگی کند، اما یک مربی بادانش، یک مربی باتجربه، یک مربی محبوب در نزد اذهان عمومی و هواداران، نه سهراب بختیاری زاده که بدون کارنامه قابل توجهی و بدون اقبال عمومی هواداران و از سوی رابطه با مدیران روی نیمکت استقلال نشست و حالا حالاها قصد رفتن ندارد.
آری می گوییم بیچاره سهراب، بیچاره افکاری که برای لذت بردن از نیمکت استقلال اعتبار و محبوبیت گذشته ای که داشت از بین برد و معلوم نیست در ادامه قرار است که اتفاق ناگواری برایش رخ دهد، شکست در جام حذفی، هر چند هرگز دوست نداریم این اتفاق بیفتد مطمئنا دیگر سهراب را از نگاه ها و ذهن ها برای همیشه پاک خواهد کرد حتی به عنوان دستیار.
هوادار استقلال از این پس حتی بختیاری زاده را برای دستیاری در کنار چه سرمربی ایرانی و چه سرمربی خارجی قبول ندارد، سهراب باید همچنان کسب تجربه کند چه در تیم های پایین تر، دسته اولی یا دسته دومی و با یک تجربه و کارنامه موفق به عنوان نفر اول روی نیمکت بزرگ استقلال بنشیند.

23 بهمن 1403

آقای بختیاری زاده لطفا به درخواست مدیران استقلال توجه نکن، نگذار با نشستن دوباره روی نیمکت و خدای ناکرده حذف استقلال از جام حذفی هواداران بدترین خاطره ممکن را از جنابعالی و استقلال به ثبت برسانند.
تیم استقلال اگر بدون حضور سرمربی هم از شمس آذر شکست بخورد خیلی بهتر از آن است که باز با حضور جنابعالی یعنی بختیاری زاده یک جام دیگر را از دست بدهد.
آقای بختیاری زاده شما به آرزوی خود یعنی نشستن روی نیمکت استقلال رسیدید و دیدید که سخت تر از آن چیزی است که تصور می کردید پس دیگر به هر قیمتی ادامه ندهید.

23 بهمن 1403

هوادار خیلی خوب و بهتر از شما (منظور مالک و مدیر باشگاه) خوب و بد و در اصل صلاح تیم محبوبش را می داند و نیاز نیست که با بیانیه های جورواجور به آنها گوشزد کنید که از شخصی حمایت کنند که هرگز امیدی به موفقیت او ندارند.
بهتر است هر چه سریع تر فردی بزرگ و با تجربه و با دانش که در اندازه های بزرگی و عظمت نیمکت استقلال است جذب کنید تا بیشتر از این مورد مواخذه هوادار قرار نگیرید.
هوادار خوب می داند که کجا و چگونه از تیمش حمایت کند و هیچ حمایت اجباری و بی دلیلی و بی نتیجه ای را نمی پذیرد.
شما هم به جای این بیانیه های قشنگ و دسته بندی شده و طولانی وظیفه ای که هوادار به جناب تان سپرده است به بهترین شکل انجام دهید، شاید یکبار بله یکبار برای همیشه دعای خیری پشتتان باشد نه آه و نفرین و شعارهای حیا کن رها کن ها... .

22 بهمن 1403

برای هوادار آبی موفقیت تیم محبوبش از اهمیت فراوانی برخوردار است. حال می خواهد این موفقیت با نکونام می بود یا با موسیمانه و یا با بختیاری زاده.
اما حرف و صحبت هوادار و ایرادی که به مدیران باشگاه وارد است این است که مربی موقت برای یک بازی یا دو بازی یا نهایت سه بازی است نه اینکه تا مدتهای نامعلوم.
وقتی حرف از مربی خارجی سرشناس می شود پس این همه تعلل برای چه؟!
ما هم دوست داریم بختیاری زاده موفق شود همان طور که دوست داشتیم نکونام موفق شود اما نشد، چون معتقدیم موفقیت هر یک از این افراد کاملا به موفقیت استقلال مربوط می شود.
اما وقتی هوادار آبی امیدی به موفقیت بختیاری زاده ندارد چه اجباری است که از ایشان حمایت شود، وقتی می داند که هیچ یک از این حمایت ها و تشویق ها راه به جایی نمی برد.
نیمکت بزرگ و داغ و حساس استقلال، به یک مربی بزرگ و با تجربه و با دانش نیاز دارد، مشخصاتی که نه در نکونام بود و نه در بختیاری زاده.
پس لطف کنید هوادار استقلال را با بیانیه های گاه و بیگاهتان مجبور به انجام کاری نکنید آن هم حمایت زوری از شخصی که هیچ کارنامه و عملکرد موفقیت آمیز و امیدوار کننده ای نداشته است.

22 بهمن 1403

اینکه مدیران باشگاه در چه اوضاع و احوالی هستند بی خبریم و اینکه درخواست کردند که همچنان تا انتخاب سرمربی خارجی بختیاری زاده دوباره به نیمکت برگردد باز هم به صحت و سقم آن آگاه نیستیم اما بر حسب شایعات احتمالات تقریبی خود را بیان می کنیم.
اینکه سهراب به آرزویش که نشستن روی نیمکت استقلال بوده رسیده شکی نیست اما اینکه دوباره با چه پشتوانه بویژه فنی قصد ادامه دادن روی این نیمکت است آن هم بازی حساس و سرنوشت ساز تک حذفی برابر شمس آذر واقعا در تعجب هستیم.
سهراب بختیاری زاده که خوب اوضاع سکوها را پس از دو تساوی متوالی آنطور عصبانی و وخیم و نگران کننده دیده و پس از آن در مصاحبه اش زبان دل گشوده آیا حاضر است پس از توقف احتمالی برابر شمس آذر باز شعارها و اعتراض ها و حتی فحاشی ها را به جان بخرد و شخصیت خودش را بیشتر از این زیر سؤال برده و خراب تر کند؟
اگر بحث احساس وظیفه و تکلیف است که روی دوش ایشان گذاشته شده، باید خوب بداند هنگامی که از لحاظ فنی در این امر ناتوان است پس هیچ وظیفه و تکلیفی ندارد و اگر نتیجه ای جز آنچه لایق و سزاوار تیم استقلال و خواسته هوادارانش بدست آمد، باید صد در صد بپذیرد که خودش اولین مقصر این ناکامی در بازی است پس دیگر بیشتر از پیش خراب شده است پس فایده ای ندارد.
استقلال حتی بدون سرمربی خارجی که هنوز تعیین نشده و مربی موقت یعنی بختیاری زاده هم به مصاف شمس آذر برود بهتر از آن است که مدیران باشگاه بدنبال معرفی مقصر برای یک توقف احتمالی است بگردند.
والسلام اتمام حجت ما تمام.

22 بهمن 1403

📝 کابوس این فصل تمامی ندارد، شکست و تساوی و تساوی و همچنان در حسرت برد.. هوادار که خسته شد اما فکر نمی‌کنیم این بازیکنان از اوضاع خسته شده باشند. تیم یک بازی یا دو بازی یا سه بازی یا پنج بازی یا هفت بازی پشت سر هم نتیجه نمی گیرد اما بیش از یک نیم فصل است که این تیم نتیجه نمی گیرد نه مالک باشگاه دلسوزی می کند و نه مدیرعامل کاری می کند و نه سرمربی نتیجه می گیرد و بار فنی دارد و نه بازیکن توانایی اش را تمام و کمال خرج می کند این چنین می شود که استقلال همچنان کابوس می شود هم برای خودش و هم برای هوادارانش.

21 بهمن 1403

نشستن روی نیمکت تیم استقلال برای هر شخصی آرزوست بخصوص اگر آن شخص جزو پیشکسوتان آبی هم باشد.
در طول یک دهه اخیر نیمکت استقلال پیشکسوت آبی به خود بسیار دیده است، از منصوریان و نامجو مطلق گرفته تا فرهاد و فکری و نکونام و بختیاری زاده اما به جز فرهاد مجیدی که توانست پس از چند مقطع که روی نیمکت استقلال نشست، بالاخره به جام قهرمانی در لیگ برسد دیگر پیشکسوتان هرگز توفیقی روی این نیمکت نداشتند.
آبی پوشان پایتخت با مربیان خارجی هم نتیجه نگرفتند، به جز شفر که یک قهرمانی در جام حذفی برای آبی ها بدست آورد. با استراماچونی و ساپینتو و موسیمانه ...
اما هنوز وقتی حرف از گزینه های داخلی برای نیمکت تیم استقلال می شود هر پیشکسوت آبی را حریص و مشتاق برای رسیدن به این نیمکت می بینیم.
ای کاش این پیشکسوتان به جای اینکه خود را اینقدر مشتاق نشستن روی نیمکت استقلال نشان دهند کمی بار فنی و تجربی خود را بالاتر برده و با یک کارنامه موفق و پربار کاری کنند که خود باشگاه استقلال مشتاق به جذب ایشان شود.
نه اینکه بدون تجربه و کارنامه تنها نشستن روی این نیمکت را آرزو کنند و جز ثبت یک خاطره تلخ و شعارهای حیا کن رها کن به هیچ موفقیتی نرسند.

20 بهمن 1403